
Некој ако ми го протолкува сонот го частам што сака.
Сонував како сум пред зграда, летен период.Сонцето пече.
Јас заедно со сите мои најдобри другари, луѓе со кои се знам од раѓање што се вели, што работам со нив сите сме биле во инвалидски колички.Сме се мачеле сите заедно да стигнеме да го запалиме светлото во влез.Додека пробуваме се стемни.И се разбудив.
Јас си имам некаква си моја перцепција за сонов, ама точно не знам што значи.
Инвалид према мене значи немоќен, неспособен.Тоа што сум бил со моите другари вајда значи дека сите сме неспособни.А тоа со светлото дека нешто ќе има ама вајда недостижно ќе биде и ќе го снема.
Ако некој има друга варијанта и е поточна од мојава нека пише, частам![]()
качување нагоре е успех!за денес не се секавам,,беше нешто добра ,,али претходната кој кошмар,, со другари се качувам по некоја стрмна планина и почнуваат озгора да паѓаат карпи .... најчудно од се е што мислам дека имав избор ,да бегам или да се разбудам ,,,беше ептен реално тоа чувство ми пројде низ глава,прв пат ми се случува ..
се дешавало истото и на некој друг ?
каде што Богородица ја чував во раце бидејќи се плашев од едни сеништа глупи и ме разбудија ненаспана и срам да им е.... башка си ја сонував и прабаба ми која преку балкон ми го фрли нејзиниот рачен часовник за да се спасам од сенилата... тогаш пријателка сакаше да ми го земе од рака али не успеа, и јас почнав да трчам и избегав.... а и после ми кажаа дека некое дете исто така имало соништа и после една година на тој ден детето починало... сега знам зашо онаа од Битола ми ѕвони во три и нешто наутро........ али битно се разбудив и го цимав дечкото да ме теши!

