Личен дневник

[МалиСашко]

Драго дневниче... колку е чудесен овој свет, овде дво онде цреп... цвет... ор ватевр..
МалиСашко ќе напише: сдк...БУ!
и веднаш ќе добие тајни и јавни коментари:
1.-Бу? Тоа туку така се пишува Бу и готово? Мислиш така е тоа?
2.- Ти како психолог очекувам да знаеш дека не можеш да се расфрлаш со зборови какви што ќе посакаш несоодветни за твојата „струка“ како што веќе ја нарекуваш!
3. Како тоа БУ? Зошто не мислиш дека можеби е УХ во прашање? Нели е неучтиво тукутака да кажеш БУ некому?
4. Многу неугледно! Кога го прочита тоа твое БУ баба ми се уплаши, падна од столица и си го скрши колкот...
5. Или јас грешам или ти стварно мислиш дека БУ го употребуваш на вистинско место...
6. БУ?? Имаш посебна тема за Извици во Образование!!!!



Дневниче, ги сакам сите навистина. Колку повеќе сте опети, толку ми се помили
(и долу во епилог, коментари дека муабетов не бил за во „личен дневник...) Царчиња...

 

[Lena]

Љубов...
WTF е љубов?
Се е љубов.И ништо не е љубов.Барем за мене ништото е љубов зашто ништото ми е воедно се.Зен ќе да е.
Да бидам најискрена љубовта ја наоѓам секаде кога не ја барам.Кога размислувам околу тоа нешто само доаѓам до ќорсокак каде не доаѓам понатаму.
Колку сум љубела?
Многу.
Отсекогаш бев заинтересирана за тоа прашање,па дури и кога првпат го читав Трајче дрварчето,прашувајќи се дали ќе се заљуби во некоја пионерка со писмо сокриено во плетенката(не беше Трајче во турско?)
Во сите мои врски најверојатно ја пропуштав магијата на љубовта,обидувајќи се да го најдам одговорот,
Што е љубов?
Поим кој почнува со големо надуено Љ.Тоа љ'то ме потсеќа на некоја дебела тетка со црвени образи во стилот на big mama.
Љ.
Како Љубов.
Не знам што ме натера сега пак да пишувам за љубовта и за миг да ги оставам работите кои ме чекаат.
Љубев.Сеуште љубам.
Секогаш ќе љубам и секогаш на поинаков начин доживувајќи го сето тоа,некако никогаш не сум празна.
Ах..љубов..никако да те опишат поетите,најверојатно и затоа постанав фрик за поезија,се надевав дека таму ќе го најдам одговорот.
И не се излажав.

 

[Змејче]

драго дневниче..

одамна ти немам пишано...добра сум...среќна сум...почнав да работам...запознав нови лица и презадоволна сум со нив...веќе сум повеќе позитивно расположена одколку што можев да бидам, се забавувам, се дружам, се смеам од се' срце....ахх чувствово одамна ми фалеше, не ни се сеќавам кога последен пат сум го имала...едноставно да се чувствувам како НОВАТА ЈАС завршив што завршив многу работи пред некое време како и со него, иако нема ни трага ни глас...засега. Дишам! Ама дишам како никогаш досега...уживам едноставно во животов што ми е даден...не се ни замарам веќе за ништо! Некои работи ќе си дојдат на место...само да имам повеќе верба во себе и да не се предавам за она што сакам да го постигнам..

..sweet dreams...

 

[Saladin]

Passed down to you...
Much has happened nowadays иако некои работи беа во тек низ социјалниве мрежи.
Едно нешто што сфатив дека се заситив од излезите по „кафиња“ кои многу зачестија баш од почетокот на годината. Нешто што не сфаќам за себе е како скоро никогаш не сум рекол „не“ за било која покана а во последно време таквите испади се претвораат во еден страшно досаден монолог. Повеќе некако почнав да се пронаоѓам во културните дешавки кои рака на срце досега може да се набројат само на прсти. И некако ги чувствувам далеку попродуктивни и попродуховистички. Ко што вика една другарка - ми се смачи од искачањата само колку да не се седи дома. Во ред... има начини како да се помине и поквалитетно, не мора истиот шаблон во тие и тие кафулиња, со веќе исцрпениот разговор. И што е најтрагично - мора 2 пати во неделата.
Love always
Saladin

 

[Lena]

На патот накај работа(го одам пешки во последно време) открив неверојатно добра локација со графити.Рај за очи.Покрај еден мост преку кој се поминува автопатот.Посебно еден графит во облик на човечко срце.Ме потсеќа на многу драга личност,баш тој графит.Сакав да ги сликам пред да ја срушат зградата,но на тел.немав место.Неверојатна беше глетката на багерот небото во позадина,сонцето кое изгреваше и полусрушениот ѕид со неверојатно добар графити..Му е*** се по список на телефонов.Одлучив да го носам апаратот со себе за такви"посебни случаи".Би било супер на таква локација да се организира вечер со poetry slam.Убаини.

Сфатив дека работата која ја работам ме замара,воопшто не е нешто кое би можела да го работам на долга стаза.Се чувствувам како да сум на погрешно место,во погрешно време.Некое време додека да го завршам школувањето ќе мора да издржам таму.
Ааа..Се прашувам уште колку професии ќе сменам додека не се најдам во едно нешто?
Кога ќе ме прашаат што си работела,што си учела,не знам од каде да почнам и каде да завршам,дури смешно ми е сето тоа.Едно со друго нема врска.Од се по нешто и на крај ништо.Ништо.Таман ќе ги научам тајните на едно нешто(професија),таман ќе се вдомаќинам во тимот,ми постанува монотоно сето тоа.
Исто па исто.И тогаш почнувам нешто сосем ново од почеток.И секогаш од почеток.
Ќе се најдам ли во нешто некогаш?
Ваљда јогата ќе успее да ме исполни..Хобито како професија,звучи како добра реклама.Ќе видиме.И повторно почеток.

 

[existence]

Здраво дневник.

Болен сум.

Чао дневник.

 

[cakar_ulav]

одамна не сум споделил со тебе нешто....дневниче па еве да напишам нешто
се затворив...да...работа дома и тоа сега ми е
работата е онака ( нервоза,навреди, ) и еден куп такви работи
џабе се покажуваш и трудиш кога никој не го цени тоа.Но ок е имам надеж за напред и за нешто сосема друго
ова е како поттик за да одам напред и да се борам со секои предизвици.
Некои убави нешта се срушија но останаа убави.Секој ден со нов предизвик.Секој ден со нови работи.

 

[Lena]

Колку убаво врне..
Неверојатно добро е кога дождот се слуша како капе по празните улици,по олуците на куќите и по штотуку никнатите лисја на дрвјата.
Би требало да спијам но некако не ми се заспива.Ми се допаѓа оваа игра на природата и со задоволство ја следам.
Уште еден од оние магични моменти кои не ми бегаат.
И сабајле кога ќе се разбудам и ќе отворам ширум прозорот,ќе го вдишам остатокот од присуството на дождот кој се впил насекаде околу.Има некој за себе својствен мирис кој ме освојува.
Нешто што ми дава пријатно чувство во стилот:
Тука си,во право време на право место.
Дома си.
Кога ќе размислам,скоро секаде каде и да одам што и да правам,се чувствувам како да сум дома.Се почесто и почесто ме следи тоа чувство,иако некогаш сум километри и километри одалечена од дома.
Убав е животов кога дозволуваме магијата на истиот да не обземе.Онаа,сокриена во малите така беззначајни нешта.Како сега дождот во ноќта.

 

[Lena]

Првиот чекор кон остварување на соништата е направен.Не ми се верува..I did it.
Happyyyyyyy..

 

[Prashina]

Дневниче,
Како што се вели дека ниту еден проблем не доаѓа сам...Некако како лавина се собрале, еден по еден, се натрупуваат. Проблем е што животот те става во позиција да си само посматрач и очајно да очекуваш бурата да мине. Можеби по дождот ќе огрее сонце. Мора да огрее сонце.
Со годините, по паѓањето се поголема сила ти треба да се исправиш и да продолжиш понатаму. Експериментите секогаш двојно се плаќаат. Интуицијата е поголема , само треба некој да ја послуша. Се надевам дека лекциите ги научив, и последната ќе ми биде последна.Посакувам да ми биде последна, зашто немам многу сили за уште лекции. Години надвасале, си признавам.