Море, темана на Легионерон навистина ме натера да се запрашам што навистина ме привлекува кај некого.
Уникатноста!
Сето ова време си се лажам себе, а и другите, дека сакам помирни луѓе, кога всушност ми се ко прочитана книга.
Сакам кога е свој, да не се води по туѓи шаблони и кој што му рекол, туку да се слуша само себеси.
Сакам да е непредвидлив, мистериозен. Сакам дивина во луѓето.
Сакам да е несовршен. Зрелост испреплетена со детска ведрина.
Острина во погледот и искрена насмевка. Само моја.
Само толку.
И што би ми рекол Цаци, сувата лепота: Ај ве молам марш на спавање.
Ајт, многу филозофирање не е на арно.