Личен дневник

[Lena]

Епа..се исподесија многу нешта.
Се чувствувам како победник.Затоа што се слушав себе а не другите.Се работи за А.Имам толку голема потреба да го заштитам тој човек.
Ја изгуби ќерка му пред 3 недели.Кошмар..
Сите мислат дека лаже.Јас му верувам.Сите ги дигнаа рацете од него.Јас не.
Работам секојдневно интензивно со него.
Има тежок карактер,често е демотивиран,брзо се нервира и не верува во себе,не дава ништо да му се кажа и не пушта секој да му пристапи.Ребел.
Не е лесно да се излезе на крај со него.Сите ми викаат дека залудно го трошам времето,дека не се испати да вложувам толку енергија во него,дека ќе ме заебе..Партнерката не зборува со мене веќе неколку дена,затоа што мисли дека губам време,шефот ме набљудува постојано,чинам и шушкаат дека има нешто меѓу нас,некои почнаа да ме избегнуваат..го имаат на пик затоа што е дете на улицата.
Со денови опаѓа неговата работа...
Меѓутоа јас верувам дека може многу повеќе да направи од себе.
И реков дека ако не успеам..ќе барам друга работа.
Тоа е моја борба.Тој е моја борба.
Денеска бев лута на него и му се издрав дрско,ме изнервира.Почнав да се сомневам во тоа што го правам.
Неможе 5 мин.да биде концентриран.Си игра со телефонот ко мало дете,го крие од мене.Му го земав телефонот извади друг.Оди бос на работа,носи шешир.Постојано измислува некои глупости..
Незнам дали да се смеам или да плачам од мака.
Не разбира дека тоа е моја борба.Или можеби не сака да разбере.Едно од двете.Чинам второто.
Излегов од работа сосем лута..
Вечерва ми пиша дека излегол со 50%.Тоа е подобро од добро.Тоа е супер.Не ми се веруваше.
Среќна сум.За него и за себе.Среќна сум кога ќе им ги видам лицата утре на сите оние кои ми викаа дека е џабе.Среќна сум затоа што е подеобар од сите други.Среќна сум затоа што верував во себе и продолжив кога другите ми викаа немој.
Затоа што знам дека ќе му помогнам да се искачи нагоре.Сигурна сум во тоа.
Има нешто во мене кое ми кажува дека не се лажам.

 

[Electra]

Диар Дајари(а).
Ме фатил толку мрзоволен период, што буквално од завчера отварам да пишам и се откажувам.
На моменти е ко мозоков да не ми ни функционира, освен за основни работи.
Гледам пишуваат идеи, замисли, размислувања, а јас сум буквално празна.
Ко да се плашам да размислувам. Се сепнувам на половина мисла, па го вртам вниманието кон нешто друго. И постојано е така. Не сум способна да направам муабет со луѓе, досадна сум. Само седам во нивно друштво и зјапам буквално низ нив, правејќи се дека разбирам. Побогу, немам направено муабет со внатрешниов мој глас, нешто што мислев е речиси невозможно. И тој заспал и не ме кара што сум ко некој социопат.
Мислев подобро функционирам на дожд, ама ете...ретко што ми е смешно деновиве, немам веќе никаква емпатија кон туѓи проблеми, ни па способност да вратам на хумористичен муабет, рефлекси - нула, читам свашта, а речиси ништо не запомнувам од тоа. Милина бе. Растение.
А, сакам да слушам приказни и да се вклучам во разговори, но имам некоја ментална блокада што не ми го дозволува тоа.
Одбивам да помислам и на причината за сето ова. Ако е таа, пресмешна е, ама нели...кој има време да мисли тоа ли е? Терај дури не се уништиш.
Просто немогуче како работи, до вчера небитни, знаат да ти го пореметат сиот тек.

Еве, ова се првите подолги реченици што успеав да ги склопам целосно неделава.
Као, нели, после (себе)признание следела промената...
Напредок! (и братот)

 

[Давор]

Денес си најдов едни патики од пред една година што ми ги донесе братучед од Швајцарија. Тооолку многу бев заљубен у патиките, ама ми беа еден број поголеми И денес ме штракна нешто у глава и си ги облеков. Големи, не големи, ќе ги носам до кај другар. И си одам така по патот зјапајќи во нив, како мачорот во чизми бев, и одеднаш ме фати некоја смеа и почнав да се смеам како нездрав. Се си мислам ќе се сопнам некаде, ќе паднам, ќе почнат луѓето да гледат во мене а несвесно и почнав да паничам дека стварно ме гледат у нозете. И влегувам така во Тинекс ама сеуште не можам да престанам да се смеам. Земам се што е потребно и одам да платам а касиерката ме гледа и се прашува што ми е, а јас она едвај се воздржувам да не прснам да се смеам како нездрав. Едно време женава си мисли нешто нејзе да не и се смеам, ама јас ни за жива глава не можам да престанам. Си излегов и таман дојдов до слепата уличка до куќата на другарот и у глава ми се врти целиот филм, сите проблеми на грбот што ги имам и што ме чекаат да си поиграм со нив. Најпосле смеата си замина и се чувствував лошо што се понашав така некако без везе. Секако, приказната мора да има и заплет, па штом зачекорив во куќата на другар ми се сопнав од некое каменче и се изврештив. Сокот, јаболките и други некои работи шо ми порачаа другар ми и брат му ојдоа по ѓаволите ...
Тууу Давор ама среќа имаш! си викам.
Баксуз ден.
И дефинитивно патиките не ми се судени А тооолку мнооогу ги сакам...

 

[$3Я3|\||)&p&†Y]

Cross from Need for Speed - Most Wanted: Елоололололололо!

Пак јас и мојата монотонија. Ептен ми е Lame деновиве речиси се живо, досадно, ми се оди и не ми се оди дома, ми се вози и не ми се вози точак .....
Бај д веј, on top of that, убаво си открив кој е тука за мене кој не е. Испадна дека од многу личности на кои сметав .. останаа ..... паааааааа некаде 3 - 4ца. Аман бе .. после се онака .. баталивте се живо ? Ам, не ви текнува кога немавте кој друштво да ми прави па ми вртевте телефон САМО да дојдам и да ве дружам ? Ц ц ц .. срамота бе, срамота. Ама ако, убаво ми е кога после некое време ќе си се покажат оние вистинските. Подобро така отколку некој цело време да ти јади трици зад грб. Oh, life is just effin' full of surprises.
Батали тоа .. одам да направам палачинки. Ме заеба девојка ми, ја чекав цела недела за на крај да ми удри корпа ама ништо страшно. И ич не ми е гајле колку е саат.
So loooooooong ... suckers !!!!!!!!!

 

[existence]

Е, пак јас. Доза песимизам.


Кога мислиш дека е доста паѓање, Mr. Reality е тука да ти удри шамариште кое ќе те освести и ќе ти ги стави сите твои неуспеси пред тебе да можеш да ги гледаш подобро. Почнаа цревава да ми се превртуваат, адреналин доволно да рестартира срце и заби кои што само чкрипат.

Којзнае колку пати кога се враќам накај дома си замислувам како автобусот се превртува во доловите, не знам дали ќе сум среќен во таков момент затоа што би значело „Mr. Reality, f u.“ затоа што нема да морам да се соочам со ниту еден неуспех или би бил лут што ќе има толку многу работи кои никогаш нема да имам можност да ги постигнам. Дали постои чувство кое е микс од среќа и лутина? Лута среќа?

Само човек како мене може да изгуби 3 години размислувајќи за една ситуација која што има само две можности. Е да, ама последиците кои што ги носат тие две можности се многу и ете колку ми требаше мене за да почувствувам немоќ за да ги пресметам сите ситуации кои би произлегле од тие две можности. Ментална стагнација, преокупираност со само едно нешто и страв од соочување со ситуацијата затоа што немам решение за секоја ситуација која сум ја предвидел е тоа што ми се случуваше. Психата ми е дотолчена до степен да дома се карам затоа што ми пречи било каков звук кога сакам тишина и решението - памук во уши, затворање во темна соба и туткање во еден ќош дури да ми помине нервозата.

Седејќи во тишина и мрак размислувајќи за зборовите на Артур Шопенхауер кој сметал дека секој човек треба животот да го заврши со самоубиство сфаќаш колку бил во право, но истовремено само момент помислувајќи на Енри Поанкаре ти доаѓа пред тебе борбата на слободната волја и предетерминираноста на универзумот. Што ако самоубиството е предетерминиран акт кој што е неминовен да се случи? Дали тогаш целиот гнев и целото тажење од околината е од толкава важност знаејќи дека тоа е целото само предетерминиран настан кој е неминовно да се случи? И пак забегување со универзумот сѐ до моментот кога не ти текнува дека си на ладно и дека сакаш да се стоплиш.

Да се биде затворен до крај или не? Тоа е моето прашање. Три години се трудев пред некого да бидам целосно затворен со цел да не дозволам влијание врз двете можности и само да си ја отежнам пресметката... три залудни години обидувајќи се да си дадам одговор и да го задоволам внатрешниот глас кој што одекнува.
Да или не?
Зошто?

 

[Doreah]

Знаеш, на луѓето им е тешко да поверуваат дека е можно дури и на дрдорлива особа како мене понекогаш да не и се прави муабет. Не за друго, напорно ми е. Сакам да постои начин некому целосно да се отворам, да се искажам, без тоа да биде проследено со милион прашања, критики, или пак, најлошо, бедни обиди за утеха. Не ми треба помош, не ми треба совет, ми треба само некој што ќе ме слуша, иако 90% од работите што ќе ги кажам меѓусебно се контрадикторни, а останатите 10% веројатно немаат никаква смисла. Појма немам зошто.
Како што се ближи крајот на годината, како и секогаш малку прерано, почнувам да ги средувам впечатоците од истата. За разлика од 2014, која беше прилично мирна и монотона година, оваа беше полна со угорнини и удолници, кревања и паѓања, краеви и нови почетоци... и пак краеви. Иако во ниеден момент не ми се чинеше така, ретроспективно гледано годинава се покажа како не толку лоша за мене. Со почетокот на 2015 исфрлив од мојот живот се што беше старо и труло. И предмети, и луѓе, и спомени. Уште ме боли за некои од нив, ама редно беше да почнам да мислам на себе, да гледам кон иднината наместо да се држам грчевито за пеплосаните остатоци од минатото. Моментално сум во период кога не знам ни што сакам, ни што правам, ни што планирам за во иднина. Буквално живеам од денес за утре, што е сосема нетипично за мене. Ама ако. Можеби и ми требаше таков период за да се олабавам малку, да не се замарам за се и сешто и да престанам да се понашам како целиот живот да ми е испланиран.
Имам уште 140 денари во новчаник. Ебани 140 денари, а плата нема да земам бар уште две недели. Нема ни за цигари. Не сум некој страствен пушач, ама секад кога ќе останам без пари, прво на што помислувам се цигари. Појма немам зошто.
Почнав пак со диета. Појма немам зошто. Веќе ја достигнав посакуваната тежина, не сакам уште да слабеам. Ама едноставно, убаво се осеќам кога сум на диета. Бар имам некаква цел во животот. Се надевам нема многу да намалам. Нејќам да станам коски и кожа.
Два месеци очајно сакам да го видам. Сега, кога ми се укажува прилика, на секој можен начин ја избегнувам. Појма немам зошто. Веројатно затоа што ако конечно се видиме, веќе нема да остане простор за надеж. Ќе знаеме точно на што сме. А на мазохист како мене му е потребна таа драма во животот. Мислам дека веќе и чувствата ми избледеа. Не исчезнаа, ама сепак, интензитетот значително им се намали. Премногу труд вложив во ова. Во нас. Веќе немам желба да се трудам.
Ситуацијата на моите е полоша од било кога. Ама сепак, сите се надеваме дека ќе биде подобро. Полошо и онака не може. Малку криво ми е кога ќе видам дека најдобрите луѓе ги снаоѓа најлоша судбина. Ме демотивира. Ама нема што да се прави, само да се стиснат заби и да се истурка и ова. Никогаш не сум била претерано блиска со никој од семејството, но во последно време страшно ми фали прегратка од мајка ми. Сакам да и легнам во скут и додека ме гали по косата да плачам како мало дете, додека не исфрлам се што се насобрало последниве десетина години.
А и покрај се, не си дозволувам да паднам. Верувам во подобро утре, во посветло утре. Можеби 2016 ќе биде пресвртна во мојот свет. Имам такво претчувство. А појма немам зошто.

 

[Lena]

Се започна со една ебена книга со поезија.
И ми влезе во животот.
Свесно го пуштив како пријател.
Се борам за него и не попуштам.Ме слуша,прави се за да не ме разочара.На работа се подобри,нема минус саати,доаѓа редовно и постанува дисциплиниран.Но само полека,чекор по чекор дури побавен од тој на желката.
Заради таа ебана книга од Калил Гибран која ми ја посвети постанав неразделна од него.
Кое срање.Не можам да си го замислам животот без него.
Рокер,бед-бој,дете на улицата во буквална смисла.Тип кој поминал 7 години во затвор,нема што не поминал и го знае дното на секоја дупка.
Е тој ми е најдобар пријател.Не се разбирам.Не ножам да се разберам.
Да не почнам да пишувам за стравовите кои ми се вртат низ глава.Што се може да ми се случи.
Се нешто. Е тој ми дава нешто што никој друг не може да ми даде.Ми ги рефлектира соништата,ми ги отсликува сите нешта кои ги сакам,можам со саати да разговарам со него на теми кои само ние ги разбираме.Се смеам со него,плачам со него,неговите проблеми ги решаваме заедно како да се битен дел од мојот живот.
Се надевам дека ќе успеам да го повлечам на мојата страна без да може тој да ме повлече на неговата.
Јас,мирна,дисциплинирана,тивкаТој,бунтовник,избувлив,непредвидлив.
Секојдневно свесно се одлучувам за тоа пријателство.Секојдневно ги одбивам стравовите велејќи си дека имам се под контрола.Секојдневно се препуштам и се повеќе го пуштам во себе.
Се плашам..Што ако ја изгубам контролата?Што ако како што знае да ми го затопли срцево,и да го затрепери,му се препуштам сосем?
Знам дека моите стравови се производ на overthinkig..Но покрај таков човек..Чинам секој би ги имал истите мисли.Дури и храбро е ова што го правам.Висиме заедно на пауза,седиме еден покрај друг и си раскажуваме..
Ме предупредуваат останатите..никој не разбира дека во него го гледам моето минато.Дека има нешто да ми даде што никој друг го нема?
Ме заштитува од се и сите.Секојдневно ми пишува само да види како сум,да ми го разубави денот.Ги делиме истите стравови,ги носиме истите лузни,го бараме истото од животот.Знам дека е патник и дека нема долго да биде дел од мојот животот,па уживам во секоја секунда помината со него како да сум алчна што повеќе да поделиме заедно.
Да го оставам во својот живот или повторно да се повлечам како и секогаш до сега..
А се почна со ебената книгичка со поезија и прашањето:
Зошто одиш бос??

 

[Lena]

Толку.
Толку беше неговото присуство во мојот живот.
Го пуштив од себе затоа што сфатив дека..мора понатаму сам.
Се прашувам зошто такви средби во животот?
Не сум скршена.Воопшто.Помалку тажна да,но тоа е тоа.
Благодарна сум што имав можност да го запознаам.
Човекот кој е како отворена книга.Човекот кој ги носи лузните на животот во себе и за секоја од нив има сопствена поема која ја пишува кога ноќта ќе ги спушти своите завеси на небото и кога е сам,кога самотијата ќе почне да ги свири добро познатите мелодии на синиот џез.Сам со..се она што животот му го одзел.
Животот продолжува понатаму.
Не разбирам многу работи но зарем мора се да разберам?
Остануваат спомените на драгите личности.И да тој е една од нив.Завзема посебно место на мојата табла со личности и мемории.
Којзнае можеби еден ден ќе ми пише дека е среќен со неговата жена која ја нашол во некое село во Босна и која ќе му го чисти станот и ќе му ги готви омилените јадења и ќе му роди 3 деца.
Срање,колку само го засакав..

 

[Давор]

Ич не ја сакам есента. Некоја алергија ме фаќа, саклет ми е, не се чувствувам удобно. Ветришта, студој, стари женички по улицине шо кобајаги метат а уствари само прашина креват. Сакам само да останам в кревет, да се покријам до главата и да лежам и да размислувам за тоа што би било кога би било. Изгубив желба и за учење. Таман ќе земам да учам и почнувам да размислувам за неа. Шо прави сеа, мисли ли на мене, па погледнувам во телефонот да не случајно не сум го слушнал и имам некој пропуштен повик. Можам да размислувам за неа со часови. Можам да мислам на нејзината коса, на нејзините очи, на нејзините гестови, на нејзината насмевка ... и мразам тоа што само таа ми е во мислите. Како таа да го држи воланот и управува со него, чувствувам дека полека губам контрола. А најлошо е тоа што е далеку, понекогаш си велам дека ако беше поблизу и ако ја гледав секој ден ќе и најдев некоја маана. Можеби ќе ми здосадеше. И би дал се на светот да бидам до неа. Да чекорам со неа. Да ме буди нејзината насмевка, да ме будат нејзините усни, да ги ставам прстите уште еднаш во таа коса.
Ич не ја сакам есента. Го сакам летото, ми недостасува секојдневното одење на базен, лудување и пијанчење со друштвото до безсвест. Ми недостасуваат оние клише разговори и зафрканции кои ми помагаат да ги оттргнам мислите од ова.
Многу ми е ладно Зошто љубовта не ме грее? Ах, ни тоа не може да го направи за мене...

 

[●Untouchable°]

Дневниче мое. Јас сум те подзабоρавила тебе ама ете ме. Паκ дојдов да ти се исκажам да ја испρазнам душава..
Поминаа шест месеци. Тој пρоκлет ден, тој ден ѓуρѓовден κога ги затбоρи очињата засеκогаш со насмевκа на лицето..Тогаш ти одболува.
А ние, ние болуваме сеуште бато по тебе.. Нема ден да не те помислам а да не се поднасмеам носталгично или да за не заплачам.. Ми фалиш многу. Баρав сеκаκов начин за да те задρжам. Тρчав, на добρи вести се ρадував.. Но јас не знаев мило деκа ти нема да пρеживееш.. Јас случајно денес дознав деκа ти немало спас ...
Да му се плиκнам и на ваκов е.ан живот κога ги немаш најмилите....