1. Еј...супер што го посетуваш Црнобело форумот. Слободно регистрирај се и приклучи ни се во дискусиите!

Личен дневник

Дискусија во форумот 'Општи муабети' започната од JaMi, 28 септември 2012.

  1. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    777
    Допаѓања:
    1,315
    Ми недостигаат
    песни,
    не љубовни,
    туку оние за после Тоа,
    оние за преживување,
    како да посакаш да се разбудиш сабајле,
    дури и шминка да ставиш,
    и да се трудиш цел ден да не ја размачкаш,
    како да кажеш некоја шега,
    дури и насмевка да намонтираш,
    иако очите мртви ти се.
    Ми недостига
    поезија,
    која се џвака како живо месо,
    болна сум од совети од типот
    "После дождот доаѓа сонце",
    а твоето изгасено е,
    и душата низ пустош и јад ти шета,
    без воља за будење,
    без воља за насмевка.
    Ми недостигаат
    сурови зборови,
    складно срочени
    во молитва.
    Ми недостигаш,
    си недостигам,
    во приказната
    за пријателство на прв збор,
    не на прв поглед,
    вистинска приказна,
    за Момчето кое заслужи да не порасне,
    и Девојчето кое не мораше никогаш да се чешла,
    кое научи да го преплива морето,
    да го прелета небото,
    да направи едро до него,
    од омиленото фустанче,
    едно утро,
    навидум обично,
    дур нивната љубов
    правеше совршени сенки,
    ни зрно тешки,
    ни солза тажни,
    старински и вистински.
    Трепни....и ќе знам каде си...
     
    #1071 Iris*, 16 септември 2019
    Последна промена: 16 септември 2019
    На antonio, Prashina и Ananas им се допаѓа ова.
  2. Prashina

    Prashina Староседелец

    Зачленет на:
    28 јуни 2013
    Мислења:
    1,327
    Допаѓања:
    3,014
    Neka ti stojat site moi nasmevki I solzi na tvoite obrazi. Neka ti stoi celata ljubov kako sitnurija vo dgepovite. Neka te vodi mojata misla vo tvojot egotrip.
    I tvoite zborovi koi pocnuvaat so ke, ke bide, ke se javam, ke se vidime, ke .... samo meuri od sapunica koi pukaat na krajot od denot. Ke me nema. Ke ja vidis mesechinata popolna I pozaokruzena. Ke se smees na moeto isceznuvanje. Dali posreken si?
     
    На antonio и Iris* им се допаѓа ова.
  3. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    777
    Допаѓања:
    1,315
    Влегуваш блокиран од страв,
    а потоа,
    потоа не се плашиш од ништо,
    сѐ е некако интересно, занимливо,
    се чувствуваш како дете во слаткарница,
    благ мирис, опоен,
    ѕвечкање,
    а потоа.....
    Некој ме повикува,
    си го слушам по втор пат името,
    гласно е, ми пречи,
    си мислам "не се дери, слушам",
    ми зуе во главата,
    не можам да ја помрднам устата, не ми пречи,
    можам да молчам, дур од тишината во главата не почне да ти татне,
    можам да молчам, сите зборој за тебе да ги премолчам,
    ама, што со напишаните?
    Знам да молчам, најдобро го правам,
    знам и очите да ги затворам, па никогаш веќе во нив да не се видиш...
    сега пробам да ги отворам, неуспешно,
    ме боцкаат, сѐ ми е некако матно,
    ми студи,
    пак ги отворам,
    под тенкиот чаршав градите откриваат дека ми студи,
    образите ми горат,
    од што ли се срамам, и погола сум била,
    душата гола ми беше,
    дур не ѝ достуде,
    дур не здоболе од студ,
    а јас ја гледав како замрзнува, и ништо не направив,
    срцето голо ми беше,
    отворено, изложено,
    и ќутеше и траеше,
    дур го обликуваа ко со длето, по своја желба,
    дур не пукна на две,
    па болеше и крвареше,
    дур не почна да се рони, ко сув леб,
    а јас гледав од прозорецот како врапците се гоштеваат со трошките, и ништо не направив,
    болеше,
    а тој бол, не е ко овој, овој поминува...
    Очите се полнат ко корита,
    си велам "Немој! Немој!",
    џабе,
    подголтнувам и претекува,
    низ образот до увото..
    "Ајде, немој солзи, ќе одиш дома."
    Ги гледам,
    немоќно, бледо,
    како новороденче кога вреска,
    а не знаеш што му е,
    јас врескам во себе,
    дури и малку среќна сум,
    што не можам да прозборам,
    да не прашам,
    "Кое дома?".
     
    На Ananas, WolfGirl и Prashina им се допаѓа ова.
  4. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    777
    Допаѓања:
    1,315
    Ќе те сопне животот
    па ќе паднеш во нечија прегратка,
    ќе помислиш сигурен си, штом те крева од дното,
    а тој само се фатил за тебе, да се исправи,
    ќе помислиш сакан си, штом те милува,
    а тој гребе низ твојата кожа, мислејќи ќе ги тргне туѓите отпечатоци од себе.
    Те кршеле многу пати,
    со своето его, ги резбале твоите рани,
    длабоки,
    за да ги наполнат со својата празнина,
    на твојата љубов, враќале со подсмев,
    за да ги наполнат своите рани.
    И некако се учиш да живееш,
    без потреба да обвинуваш,
    ги прифаќаш такви какви што се,
    кога срцето ќе стане црна дупка,
    кога цветот ќе стане челик,
    кога телото ќе стане само оклоп,
    пушти го лелекот,
    нека стане поезија,
    кога болката е дно,
    и веќе немаш каде,
    тогаш...се раѓа душата,
    а таа те прави човек.
    image1574592774710.png
     
    #1074 Iris*, 24 ноември 2019
    Последна промена: 24 ноември 2019
    На Prashina, antonio, Mnogo Bitno и уште 1 член му се допаѓа ова.
  5. Prashina

    Prashina Староседелец

    Зачленет на:
    28 јуни 2013
    Мислења:
    1,327
    Допаѓања:
    3,014
    Postojat planini koi mozes da gi prekachis vo eden zdiv, ama ne sakas od principi. Postojat virchinja od voda koi gi zaobikoluvas od navika. No postojat lugje koi I koga molchite se razbirate.
    Ne, ne mi nedostigas zasto tvoi se izborite I ogranichuvanjata.
    Zosto bi mi nedostigal koga jas ne ti nedostigam?
    Imam mnogu ubavo zborovi progoltano I mnogu loshi pogledi izbistreno. Si bil, si videl, si zemal sto si sakal I sto ti bilo potrebno.
    Gi znaes moite kosmosi , gi znaes moite slobodi. Jas mozam da ziveam vo site formi na univerzumot no ne te pobaruvam.
    Kosmosot go dava toa sto go barame. Jas baram mir vo vecnosta.
     
    На Iris* му/ѝ се допаѓа ова.
  6. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    777
    Допаѓања:
    1,315
    Не бев свесна колку сме поврзани и слични, до самиот крај. Често бегав од твоите совети, зошто јас "сама знаев како треба". Сега знам дека ништо не знам, и дека уште ми требаш. Сега знам дека ги живеев твоите совети иако се правев дека не ги прифаќам и дека не ми се потребни. "Ќути ми, само ќути" секогаш ми велеше, и не познавам никој што ќути повеќе од мене. Душава ми се јаде што не преќутив пред тебе, па замина со моите проблеми, наместо со спокој да те испратам.
    Покрај тебе научив што е љубов и посветеност, и љубам да знаеш, не како што би сакала, не колку што би можела, ама и тоа го научив од тебе, "колку што ќе имаш, толку, чувај го и цени го" - ќе речеше. Љубам, чувам, ценам, почитувам, давам, верувам, зошто ти така ме научи.
    И сега, дур треперам, и ми се мати погледот, устата благо ми се развлекува кога ќе помислам како знаеше да се налутиш за ситница, ко дете и цел ден да мрчиш, додека нешто поголемо не беше причина за лутење, тогаш требаше смирен разговор. И тука сме исти, ако нејќам да признаам.
    Преживеавме многу заедно, истуркавме, издржавме, стискавме заби, но ти се откажа...а немавме завршено. Не се лутам, не на тебе и ќе го истуркам и ова, за тебе, за мене, ќе го составам повторно секое парче од огледалото пред мене, колку и да боли, ќе редам, ќе ваѓам, како да склопувам сложувалка, дур не ја добијам вистинската слика, дур не се пронајдам цела и вистинска.
    Ќе се видиме пак, знам, и тогаш ќе ти се израдувам, како што ми се радуваше ти, секогаш кога ти доаѓав.
    "Запомни, човеку, прашина си и ќе се вратиш на прашина."
     
    На Prashina и İncognito им се допаѓа ова.

Сподели: