Ваша поезија

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
802
1,344
1,103
Некогаш имаше

И ѕвездите ќе истечат од очите на мртвите,
ќе прогледаат со нив и слепите,
живите ќе побараат прошка,
ќе се соочат со трошките,
кои нема да ги наситат ниту со клунот на птиците,
милоста ќе биде закована во дрвото на распнатиот,
не ќе постои ни истокот ни западот,
сѐ ќе се свие во жал и бол на тие што носат тело од крв и месо,
без душа сѐ ќе покрие стопен бран и нема да се знае ничие име,
ќе биде проголтано со гладот на хиероглифите,
безбожно,
зошто некогаш имаше бог,
кој себично го прокоцкавме.
(bravo) Многу ми се допаѓа



Има Ноќ

Живите се неми, под сенката на Утре,
Утре, за тела без души,
Утре, за поглед меланхоличен,
Утре, за тага и мисла празна,
Утре, будење на срцата за зло и болка,
будење на очите за плач,
на усните за отров и глад...
Но, има Ноќ, од чии урни спокојно истекува,
рој светови и една кадифена река,
и еден сон што лекува.
Гледај, мермерот надгробен белее во темнината,
тополите вишни кротко веднат глави,
слушај, мртвите чекорат низ дрвјата,
кон починката тиха што освежува,
со чекор волшебен под сјајот на месечината,
ослободени од грижите на иднината.
 
  • Like
Реакции: İncognito and violetmoon

İncognito

Староседелец
31 август 2013
2,498
3,774
1,153
(bravo) Многу ми се допаѓа



Има Ноќ

Живите се неми, под сенката на Утре,
Утре, за тела без души,
Утре, за поглед меланхоличен,
Утре, за тага и мисла празна,
Утре, будење на срцата за зло и болка,
будење на очите за плач,
на усните за отров и глад...
Но, има Ноќ, од чии урни спокојно истекува,
рој светови и една кадифена река,
и еден сон што лекува.
Гледај, мермерот надгробен белее во темнината,
тополите вишни кротко веднат глави,
слушај, мртвите чекорат низ дрвјата,
кон починката тиха што освежува,
со чекор волшебен под сјајот на месечината,
ослободени од грижите на иднината.
(wasntme)

Денот ги дивее оваа почва и сето битие врз неа,
за да ги прикаже сребрени во космосот,
да сокрие бол и крв врз ножот,
и ги открие лажно насмеаните и само пијано распеаните,
а ноќта е за живите изгниени во мразот на вечноста,
тивко да талкаат и поцрни од неа,
во неа,
таму нема место за љубов и надеж,
нема ни утре,
таму вишнее светлината на едно кандило,
од него доаѓаме и во него се враќаме,
со душите заталкани да го споиме непоимливото за другите,
за шумот на ветрот со жуборот на реките,
за една нишка,
лошо навезена меѓу земјата и небото,
меѓу мене и тебе,
добрата ти и грдиот јас,
во денот,
во ноќта.
 
  • Like
Реакции: Iris*

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
802
1,344
1,103
Буди се Среќо, станувај,
ме влечат темни брзаци,
ме гушат мрачни облаци,
разгори ѕвезди згаснати, очи да прогледаат,
разбуди птици заспани, гради да запеат.

Буди се Среќо, станувај,
ми трујат бистри извори,
ми крадат цветни сонови,
зачувај ружи бели, во моите корени никнати,
врати ми радост, оживеј ми младост.

Буди се Среќо, станувај,
еве, молам, не се откажувај,
фрли го твојот појас од бршлен,
од глупости зрели,
од корали и килибари.

Сиот свет и љубовта, млади се,
но, може ли младоста да трае,
и љубовта во мене,
без старост, ниту потреби,
само чиста радост,
па да го прифати тоа мојот ум,
да живеам со тоа,
да бидеш љубов.
 

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
802
1,344
1,103
Песна,
кога се раѓа,
пелтечи во крвта,
дал молитва на небото праќам,
ил капка отров ќе капне на рана?
Песна,
кога боли и пече,
како глас пророчки минува низ уста,
свирете, во грлото застана,
о, оваа ноќ е чудна,
пејте, има и по некоја солза.
Песна,
за оние, за кои тој се моли,
овој копнеж не е залуден, сѐ е само песна,
пејте, јас немам глас,
и на опелото испијте до дно.