Ваша поезија

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
811
1,361
1,103
Не е поезија,
ни стихови љубовни,
јас само разговарам со тебе,
а како поинаку да ти кажам?
Кога те гледам
го гледам дното на небото и врвот на светот,
го пијам тој кристален блесок
од зеница нежна, што ја знае тежината на планина една,
ја пијам страста
што во зенитот разгорува
и безумно ме гори и растопува.
Кога те слушам
ја слушам тишината на крилјата
пред месечината да пламне што се скротуваат,
вдишувам спокојно
од таа екстаза што се пробива низ ребрата на ѕвездите,
и ме оживува, исто колку што ме покорува.
Ветуваше дека ќе бидеш во секое дрво,
дека секое утро како пулс ќе отчукуваш во градиве,
и ти поверував,
и верувам, дека во сечии очи е твојот поглед,
твоите зборови се нишаат како класје,
само каде да го пронајдам тоа поле?
Не е поезија,
само, како поинаку да ти кажам,
ми треба твојата насмевка за насмевка.
 
  • Ми се допаѓа
Реакции: İncognito and -alf-

İncognito

Староседелец
31 август 2013
2,517
3,790
1,153
Постои време кога сакам да те допрам,
врнежливо и тивко,
под кое никнуваат ноќите,
во моите дамари,
твојата крв тече низ нив слободно,
виулесто ко пламени нокти,
без да посакам,
творба е божна таа на падините безбожни што го распнуваат твоето име во срцево што го носам.
Постоиш нежна во килибарот на моите солзи,
кои истекуваат во твојта коса,
без разбирање,
без грутка милост,
завеани во овенатоста на раната есен,
опојно,
ко последна песна и први нејасни зборови на новородена уста.
Постои небото, постоиш и ти, во мене, од тебе.
 
  • Ми се допаѓа
Реакции: Iris*

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
811
1,361
1,103
Испишани на образите,
сите зборови од мојата перница,
а под неа,
уште две три насмевки,
скриени, за посебни прилики.
 
  • Ми се допаѓа
Реакции: Electra