Прв пат сум на форумов, ма и прв пат сум на форум воопшто. Сметав дека некој тотален странец не може да ми даде добронамерен совет, мислење и слично. Тек сега после 25 години живот ја сфатив дека некој што не те познава може најмногу да ти помогне. Имам мака, голема мака, проблеми што ми се влечат ко тужна песна на Балашевиќ уште од мала. Дете сум на разведени родители, татко ми прв пат го видов на 18 години и тогаш дознав дека имам полу сестра (од првиот брак на татко ми). И наеднаш од само мајка ја имам и татко и сестра, ослабев нагло 20 килограми и почнав да добивам и многу внимание и од мн мал град заминав да студирам во европска метропола. Промени еден куп ја не знаев како да се справам со нив и избегав од сето тоа и се криев. Фатив дечко прв дечко, први односи, прва врска прво се. Приказнава продолжува вака прво ја сјебав врската, после татко ми ме одјеба мене во смисла на не те финансирам више за факултет што сакаш прави се искарав со се околу мене и продолжив сама. Ми требаше многу долго време за да јас повторно се зближам со луѓето. завршив факултет се вратив дома. Пак промена, пак адаптација и после 5 години ништо не беше исто, ја не бев иста, луѓето што ги знаев не беа исти. Се повлеков во себе, не се дружев не ислегував и баш тогаш мајка ми ја дијагностицираа со карцином, 4 стадиум, тешко, многу тешко. И баш тогаш ја бев на почеток на нова врска (после 3 години) и во најтешкиот период и тој ме остави. Мајка ми беше подобра се беше во ред освен јас, е јас бев сама, очајна и без никого и пак се смирив со бившиот за да ме остави пак. и пак истиот момент. трауми едно чудо. После некое време пак се смиривме и тогаш работите сме сменија скроз ја бев најсаканата девојка на светот па бре луѓе ја ја имав онаа филмска љубов, и ко секогаш до сега ја почнав да претерувам колку повеќе ми даваше толку повеќе бев незадоволна а се стигна и до веридба. И на крај му пукна филмот и ми рече те сакам ама ја вака више не можам, не сакам да бидам со некој како тебе што за ситници прави скандали, хистерии и сцени. Се извинував, кукав, плачев, молев не бидува. Како и да е сега сум на раб на некоја тешка ментална болест едноставно си осеќам. И барам стручна помош, некој што знае да ми покаже некој пат и насока затоа што се осеќам ко изгубен Индијанец. Така да после 1425689 искажани зборови овде ја од вас барам препорака за стварно добар психијатар што може да ми помогне. Ве молам да ми дадете некој нормален таков. Ќе ви бидам благодарна од цело срце.
a vtoro lekovi za smiruvanje ne ni pomisluvam da pijam zatoa sto efektot e minliv i posle pak isto tahikardii, pritisoci gluposti, moram SAMA toa. A sto se odnesuva do toa da se smenam. Ja sega sum smeneta ja ne bev vakva, ja se pretvoriv vo nekon sto ne sakam da go sretnam na ulica... i mislam deka najdobro bi mi dosla strucna pomos.
muabetov e ja imam najdobra druarka i taa me poddrzuva za odlukata da odam na psihijatar i uste edna bliska osoba sto ja imam vo zivotov istoto mi go vika. Site pravat se za moe dobro sekogas pravele ama ja se ponasav ko razmazeno detiste. I posle nekoe vreme edno sabajle stanav se poglednav vo ogledalo i od drugata strana bese nekoj sto ja ne go znam. Vidov nekoe nepoznato devojce so modri podocnjaci i so nadueni oci, i so neprijatelski pogled. JA NE SUM TAA SI JA SAKAM STARATA JA!!! A so majka mi muabetot ni se sveduva na sto ke pravime utre za rucek, dali ja plati smetkata i razbudi me utre za na rabota.
