Јас и во основно и средно доживеав лоши денови.За некого ако не основно,средно одлично му е,ама за мене не е.Затоа што учев со деца во средно коишто беа љубоморни и ме исмеваа,а јас се нервирав,зашто постојано некој да ви се смее...Ужас беше,и основно и средно.Сега на факултет сум,не можам да се фалам,но не можам и да се жалам.Да ве прашам,едно дете ми се смее зашто сум здебелена,многу ми е непријатно...Како да реагирам кога некој ми се потсмева,дали да му кажам нешто на тоа дете или..?
Спомени од школските денови
- Автор на темата Давор
- Време на започнување
Кога едвај чекаш да помине викенд, за да во Понеделник си го видиш симпатијата и да ја прашуваш другарка ти дали те гледа и таа да ти кажува хахахах
Кога чекаш да помине 19 часот во Петок, за да си одиш дома и да почниш да се спремаш за излегување.
Имаш време за се, за да научиш, да се изнашеташ и да се зафркаваш
Кога чекаш да помине 19 часот во Петок, за да си одиш дома и да почниш да се спремаш за излегување.
Имаш време за се, за да научиш, да се изнашеташ и да се зафркаваш
Не сум многу некој носталгичар по тие денови. Основно можеби. Дете си, интересно ти е, брзо минуваат деновите, башка 6то, 7мо и 8мо седевме на шестоаголни маси по 5 души и секогаш беше забавно.
Двајцатата школски што седеа со нас, имаа навика многу да се расправаат, па јас додавав масло на огнот така што им ги туркав столчињата на земја кога не беа тука и секогаш едниот мислеше дека другиов го сторил тоа, па пак се отеруваа у пм. Ми беше смешно пошто не беше некоја караница, туку баш беа иновативни и никогаш не завршуваа на лоша нота.
Средно беше полно пувежи и среќа што тој период е зад мене.
Таму најголема беља ми беше што на другарката до мене ѝ го менував рилејшншип статусот дека е вдовица кога ќе излезеше на табла и никогаш не сфати дека сум јас, туку мислеше дека некој ја хакнува.
Жими ја, не сум лош човек, претежно јас бев меѓу метите на силеџиите, ова ми беше чат-пат тепање време без притоа некој да биде повреден.
Двајцатата школски што седеа со нас, имаа навика многу да се расправаат, па јас додавав масло на огнот така што им ги туркав столчињата на земја кога не беа тука и секогаш едниот мислеше дека другиов го сторил тоа, па пак се отеруваа у пм. Ми беше смешно пошто не беше некоја караница, туку баш беа иновативни и никогаш не завршуваа на лоша нота.
Средно беше полно пувежи и среќа што тој период е зад мене.
Таму најголема беља ми беше што на другарката до мене ѝ го менував рилејшншип статусот дека е вдовица кога ќе излезеше на табла и никогаш не сфати дека сум јас, туку мислеше дека некој ја хакнува.
Жими ја, не сум лош човек, претежно јас бев меѓу метите на силеџиите, ова ми беше чат-пат тепање време без притоа некој да биде повреден.
Лелеееее кај се вратив со темава..
Голем одмор. Јас и другарка ми влегуваме во кабинетот по математика што е празен. Јас го земам сунѓерот и без размислување си бришам пола од таблата. Другарка ми ја зема кредата и пишува „И СЕА ШО“?
Си излегуваме од кабинет.
Наставничката има трет празен час. Четвртиот час е со нас. Влегуваме цело одделение во кабинетот ау бау, урлање. Доаѓа наставничката и бум, експлозија, почнува да се дери „КОЈ ЈА ИЗБРИША ТАБЛАТА АЛОООО“?
Во моментот сфаќам дека јас ја избришав, ненамерно, час и половина пред тоа, ама немам храброст да признаам. Следи едно „ПА УШТЕ И СЕА ШОМИ НАПИШАЛЕ“!
Се јавува Наум „Ама наставничке ние кога дојдовме таблата избришана беше“.
-Кој е дежурен?
Емилија: „Јас“!
-Кој ја избриша таблата?
Емилија: Никој наставничке!
-Седи, единица!
Мислам дека со вечери не можев да спијам од тежини на душата, а и сега еве исто се осеќам
Ама освен вакви испади шо ги имам мал милион и шо прават да сакам да се вратам пак во тоа време, срцка бев.
А средно, не сакам ни да помислам камо ли да изустам и да се присетувам. Трпев булинг секој тииит ден, си одев со плачење дома, лажев дека не ми е добро за да си заминам, паднав во депресија. Најтешките 4 години, really.
Голем одмор. Јас и другарка ми влегуваме во кабинетот по математика што е празен. Јас го земам сунѓерот и без размислување си бришам пола од таблата. Другарка ми ја зема кредата и пишува „И СЕА ШО“?
Си излегуваме од кабинет.
Наставничката има трет празен час. Четвртиот час е со нас. Влегуваме цело одделение во кабинетот ау бау, урлање. Доаѓа наставничката и бум, експлозија, почнува да се дери „КОЈ ЈА ИЗБРИША ТАБЛАТА АЛОООО“?
Во моментот сфаќам дека јас ја избришав, ненамерно, час и половина пред тоа, ама немам храброст да признаам. Следи едно „ПА УШТЕ И СЕА ШОМИ НАПИШАЛЕ“!
Се јавува Наум „Ама наставничке ние кога дојдовме таблата избришана беше“.
-Кој е дежурен?
Емилија: „Јас“!
-Кој ја избриша таблата?
Емилија: Никој наставничке!
-Седи, единица!
Мислам дека со вечери не можев да спијам од тежини на душата, а и сега еве исто се осеќам
Ама освен вакви испади шо ги имам мал милион и шо прават да сакам да се вратам пак во тоа време, срцка бев.
А средно, не сакам ни да помислам камо ли да изустам и да се присетувам. Трпев булинг секој тииит ден, си одев со плачење дома, лажев дека не ми е добро за да си заминам, паднав во депресија. Најтешките 4 години, really.