1. Еј...супер што го посетуваш Црнобело форумот. Слободно регистрирај се и приклучи ни се во дискусиите!

Љубовна поезија

Дискусија во форумот 'Поезија и проза' започната од Baronessa, 18 февруари 2012.

  1. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    763
    Допаѓања:
    1,290
    Еве сум тука, сонце,
    еве сум, светлино вечна, наспроти тебе, уште...
    Со правот земјен врз рамената мои,
    пронижан од минливиот изгаснат копнеж.
    Едно сонце,
    едно ветување на среќа,
    едно блаженство,
    со моите очи, од тебе,
    го владееше моето чело огреано,
    подавајќи ги усните за мојата кожа безоблачна.
    Ги гледав очите твои светли под згаснатото небо,
    каде еден мраз во темни бездни никому не се покорува.
    Никому! Сам, криеш ти едно лице, зеница друга,
    благо пројаснета под светлоста на денот
    откривајќи ја нежната уста што ме потресува.
    Дали е таа молња на бесот, од бура што бега,
    или свири раскинатиот ветер?
    Дали е таа сенка телото твое, рането од гневот ноќен,
    или е извик гол на денот,
    без тебе, свечено што ликува?
     
  2. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    763
    Допаѓања:
    1,290
    Топол мирис на восок и лилјани,
    вечен сон,
    облекувам желба,
    сто години стара,
    вечност ќе бидам,
    така долго чекана,
    на крилата на ветрот ќе ја понесам,
    љубовта, мојот грев,
    зошто Ти за тоа ми судиш,
    а јас веќе солзи немам,
    без нив да плачам не знам,
    како што не знам да живеам без тебе.
    Ти, сѐ изгубено и најдено,
    твојот лик, единствен на хоризонтот
    пред проколнатиот брод со кој пловам,
    твоите очи, соѕвездие во мојот сон,
    Ти, поим за време,
    Ти, сонце кога се будам,
    Ти, молитва пред да ги затворам очите,
    Ти, зеница во окото,
    Ти, ритам на крвта,
    Ти, јунак во оваа приказна,
    јас, трагичар на животот,
    позадина неважна.
    Ти, последен здив, не потреба,
    Ти, за живот, не за ден,
    Ти, глув за последната молитва
    што ко змија отровница полека се влече низ прстиве,
    и го бои мастилото во црвено...
    Црвено и сино...
    Не оди...
     
    На Prashina му/ѝ се допаѓа ова.

Сподели: