1. Еј...супер што го посетуваш Црнобело форумот. Слободно регистрирај се и приклучи ни се во дискусиите!

Љубовна поезија

Дискусија во форумот 'Поезија и проза' започната од Baronessa, 18 февруари 2012.

  1. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    768
    Допаѓања:
    1,299
    Еве сум тука, сонце,
    еве сум, светлино вечна, наспроти тебе, уште...
    Со правот земјен врз рамената мои,
    пронижан од минливиот изгаснат копнеж.
    Едно сонце,
    едно ветување на среќа,
    едно блаженство,
    со моите очи, од тебе,
    го владееше моето чело огреано,
    подавајќи ги усните за мојата кожа безоблачна.
    Ги гледав очите твои светли под згаснатото небо,
    каде еден мраз во темни бездни никому не се покорува.
    Никому! Сам, криеш ти едно лице, зеница друга,
    благо пројаснета под светлоста на денот
    откривајќи ја нежната уста што ме потресува.
    Дали е таа молња на бесот, од бура што бега,
    или свири раскинатиот ветер?
    Дали е таа сенка телото твое, рането од гневот ноќен,
    или е извик гол на денот,
    без тебе, свечено што ликува?
     
  2. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    768
    Допаѓања:
    1,299
    Топол мирис на восок и лилјани,
    вечен сон,
    облекувам желба,
    сто години стара,
    вечност ќе бидам,
    така долго чекана,
    на крилата на ветрот ќе ја понесам,
    љубовта, мојот грев,
    зошто Ти за тоа ми судиш,
    а јас веќе солзи немам,
    без нив да плачам не знам,
    како што не знам да живеам без тебе.
    Ти, сѐ изгубено и најдено,
    твојот лик, единствен на хоризонтот
    пред проколнатиот брод со кој пловам,
    твоите очи, соѕвездие во мојот сон,
    Ти, поим за време,
    Ти, сонце кога се будам,
    Ти, молитва пред да ги затворам очите,
    Ти, зеница во окото,
    Ти, ритам на крвта,
    Ти, јунак во оваа приказна,
    јас, трагичар на животот,
    позадина неважна.
    Ти, последен здив, не потреба,
    Ти, за живот, не за ден,
    Ти, глув за последната молитва
    што ко змија отровница полека се влече низ прстиве,
    и го бои мастилото во црвено...
    Црвено и сино...
    Не оди...
     
    На Prashina му/ѝ се допаѓа ова.
  3. Mnogo Bitno

    Mnogo Bitno Староседелец

    Зачленет на:
    9 февруари 2015
    Мислења:
    1,728
    Допаѓања:
    759
    Koga sum daleku od tebe sekoj del vo mene se rastopuva,dusata gospodova ja zaboravam mislejki na tvojata ljubov,i kako da ja zemam.
    Jas sigurno ke ti dojdam,samo,cekaj me dolgo i koga dozdovite zolti ke gi ispolnat tvoite noki vlazni,cekaj me,i koga veke nikoj drug ne ke moze da ceka,cekaj,koga i dolgoto cekanje ke ti zdodee kako sto sekoj uporno i dolgo ceka,cekaj me,i jas sigurno ke ti dojdam,i ne slusaj koga ti velat deka treba da zaboravis i deka nadezta e lazna,neka poveruvaat site i majka mi deka veke ne postojam i neka se umorat cekajki site drugari moi,neka pijat srede mojot ogon gorko vino za mojava dusa,cekaj me no ne sedi so niv,i nemoj da pies nisto,cekaj me,jas sigurno ke ti dojdam seta smrt ne ke me ubie veke,koj ne znae da ceka nikogas nema da sfati,nitu pa ke znaat drugite deka ti si taa sto me spasi edinstveno so svoeto dolgo cekanje,i samo nie dvajcata ke znaeme kako preziveav ognovi kleti,ednostavno samo ti znaese da cekas kako nikoja druga na svetov.
     
  4. Iris*

    Iris* Староседелец

    Зачленет на:
    30 јануари 2014
    Мислења:
    768
    Допаѓања:
    1,299
    Ископај го телово,
    од катакомбите на твојата душа,
    направи сигурен рез,
    и извади ја со сопствените дланки,
    последната надеж која спие во градиве,
    одземи му ја единствената светлина,
    што сам ја донесе,
    во очиве, ѕвезди проклети кои само за тебе треперат,
    проклета нека сум и јас,
    и овие стихови кои не знам да ги задржам.
    Ископај ги лузните
    на твоето тело,
    кои некогаш беа мои насмевки,
    не ќе ме најдеш ни таму,
    јас, никната во задоцнетата пролет,
    мала,
    кревка,
    купена со зборови,
    ефтино продадена со каење,
    здробена од модрите бранови,
    кои ги плиснаа во докот сите лажни вистини.
    Ископај ги сите емоции од мене,
    за тебе,
    од утрото посветли,
    и закопај ги во твојата сурова тишина,
    наполни им ја устата со земја,
    кога веќе драги не се,
    нека не пламтат,
    нека починат,
    и јас со нив.
     
    #194 Iris*, 7 октомври 2019
    Последна промена: 7 октомври 2019
    На Prashina му/ѝ се допаѓа ова.

Сподели: