Љубовна поезија

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
830
1,402
1,103
Цвет бев израснат во ровко срце,
далеку од сите,
под синилото што се раѓа,
меѓу првите зефирни зраци,
се родив јас,
преку коренот на твоето постоење,
од земјата натопена со твојата крв,
гола, чиста, неосквернета,
упорно ја совладував ноќта,
зазорував секој ден,
во очите кои со темен превез ме гледаа,
го кинев бледиот одек на последната ѕвезда,
за да те љубам...
Безгласна бев, нежна,
под вашите стапалки боси,
цвеќиња шумски,
ве насетив,
кога невидливиот мирис
ги бакнуваше нозете твои, рамнодушни на бакнежот.
Дишев,
живеев,
горев,
постоев,
за тагата што во смеа ја претворав,
на ридот од копнежи,
бев твоја и ничија,
со дланка свирепа не ме допре никој.
Мојот последен збор,
твоето срце го рече,
ги погреба,
со роза во раката,
и грст пепел на неа, наместо роса,
сите стихови,
што ти го боеа небото,
од заоѓање во изгревање,
и љубовта што те смируваше и лекуваше,
ме погреба,
љубејќи,
усни на смртта под птици ноќни,
со перја лепливи, жед што грачеа,
го размачка со прстите свои,
витражот во очиве црни ко ноќта,
го распрска на илјадници парчиња,
никој никогаш да не ги состави,
ниту ти,
ги погреба,
моите чувства, на твоите дланки росни,
таму,
каде една твоја солза,
сите мои ги покрива,
наздрави, во добро друштво,
со голтка крв од боговите,
меѓу полноќта и зората,
за едно име, кое не ќе го спомнеш повеќе,
за гордоста, во последната насмевка на ѕвездите,
за вистината, горчливо потопена во тишина,
за смртта, за вечноста, за спокојот,
во некоја друга приказна,
без мене...
 

Iris*

Староседелец
30 јануари 2014
830
1,402
1,103
Погледни. Еве те бакнувам. Погледни.
Во оваа темна пештера, погледни.
Мојот бакнеж, мојата последна темнина што покрива ноќе,
и твојата светла аура
што се пробива низ моето црнило,
и како сонце ја открива единствената вистина во мене.
Која преферираш да ја игнорираш.
Од твоето битие почнувам да сфаќам,
од тебе, мојата погребна аурора се отвара ноќе,
и сјае, ме заслепува.
Ах, тажен, неизмерно тажен,
во непробојната сенка во која дишеш.
Погледни во темната ноќ, во моиве темни очи,
ќе видиш само кадифе на сенката
каде тивките птици лесно се лизгаат.
Ах, луцидно чудо, далеку од агонијата,
во темните денови на болка,
светкави бакнежи се будат на твојата кожа,
топли нишки се тркалаат низ торзото,
треперлив свод,
што ми ги навлажнува градите,
додека мојата бучна крв се распрскува од радост, љубов, светлина ....