1. Еј...супер што го посетуваш Црнобело форумот. Слободно регистрирај се и приклучи ни се во дискусиите!

Љубовна поезија

Дискусија во форумот 'Поезија и проза' започната од Baronessa, 18 февруари 2012.

  1. Baronessa

    Baronessa Истакнат Член

    Зачленет на:
    13 февруари 2012
    Мислења:
    524
    Допаѓања:
    753
    Зимска ноќ
    Јас залутана низ виулиците на гревовите
    После полноќ
    Нова надеж, нова љубов
    А звезда да ми го раскежеше претстојното
    Немаше да те заведам
    Со танцот на воздишките
    Ќе бев ладна како мраз
    Но со првиот непознат бакнеж
    Ја разруши мермерната скулуптура
    Која некој ја изградил
    Како симбол на моето патешествие
    Навикнав на дождовливи утра
    Но не се надевав дека следниот ден
    Дождовни капки ќе ме заспијат
    Благодарам на потсетницата за страдање
    За љубов невозвратена
    За ноќи без сон
    Те Сакам
    Од тука, до вечноста на заборавот.
     
    На Anabelle Lee, kones, Lena и уште 3 други им се допаѓа ова.
  2. Baronessa

    Baronessa Истакнат Член

    Зачленет на:
    13 февруари 2012
    Мислења:
    524
    Допаѓања:
    753
    Замина...

    Замина тивко, и пустош остави,
    зад него непробоен ѕид постави.
    Роза подарена, искина на две,
    реши таа да стави крај на се’.

    Со солзи ја пратеше, и убиствен молк,
    а во него владееше глад како на волк.
    Сакаше да се стрча, да ја гушне силно,
    да ја погали по образот, да ја бакне милно.

    А сепак таа продолжи, не гледајќи назад,
    а него само продолжија морници да го лазат.
    Ќе се врати ли таа некогаш сакаше да знае,
    ил го остави вечно за минатото да се кае...
    [​IMG]
    @ Nighty
     
    На Peace, malata.., Lena и уште 4 други им се допаѓа ова.
  3. Baronessa

    Baronessa Истакнат Член

    Зачленет на:
    13 февруари 2012
    Мислења:
    524
    Допаѓања:
    753
    Импресивно од машка страна!
     
    На Хоуп* и Nighty им се допаѓа ова.
  4. Nighty

    Nighty Староседелец

    Зачленет на:
    24 февруари 2012
    Мислења:
    727
    Допаѓања:
    1,181
    Занес...

    Се појави без глас, од никаде...
    А веќе си во мене, насекаде...
    Во глава, во мисли, во спомен,
    во слатки моменти од секој домен.

    Ми остави насмевка налик принцеза,
    и кроток поглед од кој се ежам.
    Допир од кој искрена стремеж блеска,
    во дневни мечти и вечерна треска.

    Направи и во магија да верувам,
    во слаткоречивоста твоја да поверувам,
    да се надевам на довековна идила,
    и кристална љубов од бајки со крила.

    Овој силен занес кон тебе ме носи,
    пркосејќи и' на реалноста, ја коси.
    Го наоѓа патот кој води кон тебе,
    зашто само таму се пронаоѓам себе.

    [​IMG]
     
    На Elena, malata.., Lena и уште 4 други им се допаѓа ова.
  5. Baronessa

    Baronessa Истакнат Член

    Зачленет на:
    13 февруари 2012
    Мислења:
    524
    Допаѓања:
    753
    офф, беее... Ова е за во Поеми: Те сакам!
     
  6. lady_blue

    lady_blue Староседелец

    Зачленет на:
    14 февруари 2012
    Мислења:
    2,400
    Допаѓања:
    4,420
    обично, така

    наречи ме детинеста
    зашто сеуште цртам сонца во десното ќоше од листот
    наречи ме будалеста
    зашто сеуште со прстот пишувам букви врз облаците
    наречи ме насмеана, расплакана, бушава, дотерана
    наречи ме сосема обична,
    обично така,
    наречи ме твоја
     
    На Anabelle Lee, gabi96, street_chic и уште 7 други им се допаѓа ова.
  7. lady_blue

    lady_blue Староседелец

    Зачленет на:
    14 февруари 2012
    Мислења:
    2,400
    Допаѓања:
    4,420
    игра

    ти
    во моите очи
    јас
    на твоите усни

    во твоите дланки
    јас
    на моите трепки
    ти

    ти
    во јас
    во ти
    јас
     
    На gabi96, Lena и Baronessa им се допаѓа ова.
  8. True_Blood

    True_Blood Upright

    Зачленет на:
    18 февруари 2012
    Мислења:
    1,132
    Допаѓања:
    2,396
    Јас сеуште го љубам моето „ ах “
    сплетено од воздишки и прсти мокри..
    Јас сеуште го барам тој одраз од мастилна крв,
    истурен врз сребро и контраст, што со сомот го покри.

    Го протнувам зглобот крцкав и модар,
    низ решетки сковани од злато и пот,
    низ одаја со реа од исколван дроб.
    Молчам.

    Кукавица ли слушнав?
    Канделабрите со темјанушки ги гребе и рие,
    чувај ја затворена,во замокот од коски најубаво ќе спие,
    Јас немоќно главата одамна ја мушнав.


    Наквасив перо и потпишав,
    Фаус е среќен.

    Толкувам ѕвезди, свирепи истрели
    симбиоза да створам, а нејќе.
    Ќе поминам мувлосани даски, од прозорот над кујната ќе извијам врат,
    И врисок и шепот и се измеѓу нив, ќе ме пречека со аскер на прашливиот пат.
    Немоќност!
     
    На lady_blue и Baronessa им се допаѓа ова.
  9. Реми

    Реми Староседелец

    Зачленет на:
    18 февруари 2012
    Мислења:
    542
    Допаѓања:
    957
    Вечер...
    Ти удобно седнат во фотеља.
    Лизга и последиот коњак.

    Таа во улога на љубовник, силна како песочна бура.

    Рече:
    Сеуште не разбирам.
    Секоја наредна средба е се почудна.
    Набере негде заедно, тотално одалечени.

    Каде?
    Меѓусебе или од светот?
    Во колевка или надвор од неа?
    Во душа или во срце?
     
    На Lena, True_Blood и lady_blue им се допаѓа ова.
  10. Astrostoper

    Astrostoper Активен Член

    Зачленет на:
    5 март 2012
    Мислења:
    224
    Допаѓања:
    249
    девојка со оган во косата

    Вчера помина, покрај мене, девојка со оган во косата.
    Насмеана, горда, со малку подигнат нос.
    Ја гледав долго, предолго за да не приметат другите.
    Тие, да, ме приметија, а таа не.

    Денес ја сонував девојката со оган во косата.
    Поминав покрај неа, насмеан, горд, со малку повеќе подигнат нос.
    Сите ја приметија, оти ме гледаше долго, толку долго,
    колку што трае еден сон.

    Утре ќе ја најдам девојката со оган во косата.
    Ќе поминеме покрај сите, насмеани, горди со носеви нагоре.
    Никој нема да не‘ примети.
    Кој приметува лудаци, кои гледаат кон небото?
     
    На Lena и lady_blue им се допаѓа ова.

Сподели: