ДОКАЖУВАЊЕ НЕШТО ШТО СИ, ДЕКА СИ
По прифаќањето на извештајот за напредокот на Македонија и признавањето
на македонскиот идентитет и јазик од страна на Брисел (одма да се оградиме,
процесот на признавање треба да помине уште една бриселска сесија, макар што
тоа личи на докажување нешто што си, дека си), обидот на бугарската дипломатија
и овојпат да се фтурне и со нечисти прсти да ја замеша „македонската салата„, одеднаш
се претворат во бугарска шопска салата и дипломатско фијаско. Веста дека шопската
салата има бугарски корени дојде од агенцијата Си-ен-ен, но истата како да стаса во
вистински час, односно како утешна салата награда за бугарската дипломатска трпеза
позната по својот незаситен апетит за присвојување туѓи национални рецепти. Овој
политички потез од страна на европските бирократи, на бугарската страна еднаш за
секогаш и стави до знаење да престане да буричка во „македонската салата“, така што
на нашиот непринципиелен соседи во тој момент единствено што им остана е да се
позанимаваат со шопската салата, да ја мешаат и посолуваат како сакаат и умеат:
монголски, татарски, оногурски, ако и самите знаат како, само не Балкански. Впрочем,
Бугарите од давнина се познати по мешањето во туѓи салати (да се сетиме на
Византискиот период, пост - отоманскиот период, припадноста кон источниот блок),
но ако за нивна лика и прилика има некаков вид на салата која вистински им прилега,
тоа треба да биде Руската салата, и ако во неа не смееја ни да брцнат, а камо ли да ја
мешаат. Од Руската салата небаре се откажаа ама и не се откажаа, како што не се откажаа
и од вековното мешање во „македонската салата“, и ако истата по кумство и припаѓа на
некогашните европски политички кујни, кои, за жал, со новиот Француски предлог, и
денес најдоа начин повторно да ја зачинат со уште поинтензивен вкус и мирис.
Што се однесува до потеклото на шопската салата, и каков став за тоа ќе завземат
останатите балкански земји, кои исто така претендираат на неа како за свое кулинарско
наследство, ќе се види понатаму, но се верува дека со поставувањето на прашањето за
идентитет на шопската салата нема да биде загрозен историскиот континуитет на трите
Бугарски Царства и бугарското знаме, во кои јасно може да се распознаат црвениот домат
и пиперка, зелени краставици и бело сирење, како афтентични бои на шопската салата,
дополнително зачинета со мечти и заталкани мисли од Црно Море до Охридско, Грамос
и Костурско, од Дунав до Средоземно Море.
Чудно колку една салата може да заглупи цели народи.
По прифаќањето на извештајот за напредокот на Македонија и признавањето
на македонскиот идентитет и јазик од страна на Брисел (одма да се оградиме,
процесот на признавање треба да помине уште една бриселска сесија, макар што
тоа личи на докажување нешто што си, дека си), обидот на бугарската дипломатија
и овојпат да се фтурне и со нечисти прсти да ја замеша „македонската салата„, одеднаш
се претворат во бугарска шопска салата и дипломатско фијаско. Веста дека шопската
салата има бугарски корени дојде од агенцијата Си-ен-ен, но истата како да стаса во
вистински час, односно како утешна салата награда за бугарската дипломатска трпеза
позната по својот незаситен апетит за присвојување туѓи национални рецепти. Овој
политички потез од страна на европските бирократи, на бугарската страна еднаш за
секогаш и стави до знаење да престане да буричка во „македонската салата“, така што
на нашиот непринципиелен соседи во тој момент единствено што им остана е да се
позанимаваат со шопската салата, да ја мешаат и посолуваат како сакаат и умеат:
монголски, татарски, оногурски, ако и самите знаат како, само не Балкански. Впрочем,
Бугарите од давнина се познати по мешањето во туѓи салати (да се сетиме на
Византискиот период, пост - отоманскиот период, припадноста кон источниот блок),
но ако за нивна лика и прилика има некаков вид на салата која вистински им прилега,
тоа треба да биде Руската салата, и ако во неа не смееја ни да брцнат, а камо ли да ја
мешаат. Од Руската салата небаре се откажаа ама и не се откажаа, како што не се откажаа
и од вековното мешање во „македонската салата“, и ако истата по кумство и припаѓа на
некогашните европски политички кујни, кои, за жал, со новиот Француски предлог, и
денес најдоа начин повторно да ја зачинат со уште поинтензивен вкус и мирис.
Што се однесува до потеклото на шопската салата, и каков став за тоа ќе завземат
останатите балкански земји, кои исто така претендираат на неа како за свое кулинарско
наследство, ќе се види понатаму, но се верува дека со поставувањето на прашањето за
идентитет на шопската салата нема да биде загрозен историскиот континуитет на трите
Бугарски Царства и бугарското знаме, во кои јасно може да се распознаат црвениот домат
и пиперка, зелени краставици и бело сирење, како афтентични бои на шопската салата,
дополнително зачинета со мечти и заталкани мисли од Црно Море до Охридско, Грамос
и Костурско, од Дунав до Средоземно Море.
Чудно колку една салата може да заглупи цели народи.