Ааааа не, така не, не иде така со негоНе е на диво де, пројавена сум, осигурана, плави картони, се по ред. Леле кога ќе ми текне што се имам напраено лошо на работа дури и жал ми паѓа кога и да помислам дека треба да дадам отказ
Она кажа и погоре во мислењатаНемам да кажам ништо ново од што кажала погоре другите.
Најавување месец дена однапред,пред се ради себе,ради колегите да не испаштаат они без слободен ден дур се најде замена за твоето работно место,ради почитување на газдата од кој што кажуваш дека си задоволна,ради законот.
Туку друго ми е прашањето на целава оваа работа.
Ако добро приметив задоволна си од се.
Зошто заминување прво од работа а после од државата?
Ради авантуристичките потреби или сосема нешто друго.
Да напоменеше дека не си задоволна од платата и бакшижот ке помислев дека тоа го правиш ради финансиите и борба за подобар опстанок,а вака не ми е јасно.
Како и да е,штом си задоволна од се,направи го твоето заминување што побезболно,да и на крај оставиш впечаток каков што тие сите заслужиле.
Темава ја отварам бидејќи мене лично ме интересира какви ставови и мислења имаме околу давањето отказ... На пример јас моментално кај што работам се ми е супер погодено, газдата, колешките, муштериите, платата (што е најбитно, редовна е), бакшишот... и лично многу брзо се поврзувам со луѓе кај и да работам. Муабетот ми е, еве за месец дена сакам да одам да работам на Крф или во Будва, или ако не испадне ништо од тоа како и да е Октомври месец најкасно бегам за Америка... Како јас да му кажам на човеков дека си одам? Премногу сум приврзана и за него и за се, и стварно незнам како да го изведам тоа, знам дека ќе ми биде многу жал што ќе ја напуштам работава, дека секој ден со мерак одам на работа
Јас одма си почнувам со новата работа и тоа утре 
Со поголема плата, еден оброк и колку сакам и какви сакам пијачки, со еден колега шо имав работено претходно и со една познаничка ќе работам, се надевам ќе ми биде фино 
