Kолку храброст треба?

[lady_blue]

Суштина и форма, една во друга, неразделни. Почнуваат од ист почеток, во исто време, заедно. И се движат заедно, во ист правец, иста насока, кон иста точка… барем одредено време… до некаде…
И се` е во ред. Едната ја исполнува другата, другата ја обликува првата… Нема празнини, совршено се надополнуваат… одредено време, до некаде…
А таму… се случува нешто. Се пореметува рамнотежата, се губи логиката. Сосема се губи. Се` станува некако испревртено, бараш објасување, а објаснување нема никаде оти нема ни логика никаде… И додека ти се обидуваш да се соземеш, твојата суштина, наеднаш, почнува да се буни… почнува да се стреми да исполни некоја друга форма.
Знаеш… како… како квадрат и круг… замисли…
Се обидуваш да ги усогласиш некако, да ги вклопиш едно во друго, па едното го впишуваш во другото, другото го исцртуваш околу првото,се обидуваш да ги споиш, да ги составиш, да ги смириш… но… не успеваш сосема. Како и да ги исцртуваш постојано ти остануваат непоклопени делчиња, празнини…Едното постојано излегува од другото… Па почнуваш да ги отсекуваш делчињата кои излегуваат надвор, почнуваш да си ја распарчуваш суштината, оти таа е таа што излегува, таа се побунила, таа посакала друга форма, па неа ја менуваш, неа мораш да ја промениш, од неа треба да отсечеш за да ја вратиш назад, да биде каква што била, да ја исполни формата така како што треба…
А не знаеш како поинаку…
И ги откинуваш…
Па ги туткаш едно врз друго,едно низ друго, ги поттпикнуваш, ги потиснуваш, ги гмечиш, па ги распарчуваш уште повеќе, ги кинеш, ги дробиш за да станат мали, помали, најмали, прашинки…
Некако и успеваш, ги претвораш во прашинки, па ги расфрлаш насекаде, и мислиш си ги уништил, мислиш ги нема веќе, се изгубиле некаде и воопшто не се прашуваш кај се, не ти е важно… Барем се убедуваш дека не ти е важно… знаеш… се лажеш дека не ти е важно, дека не ти се потребни…
И мислиш мирен си, спокоен, си ја скротил суштината, ти се вратила логиката, се` е на свое место…
Така како што треба да биде, така како што некогаш било…
А сепак…
Ништо не е на свое место…
Ништо не е исто…
Се прашувам... Kолку храброст е потребна човек да се разголи самиот пред себеси ??

 

[TheFrisb]

Суштина и форма, една во друга, неразделни. Почнуваат од ист почеток, во исто време, заедно. И се движат заедно, во ист правец, иста насока, кон иста точка… барем одредено време… до некаде…
И се` е во ред. Едната ја исполнува другата, другата ја обликува првата… Нема празнини, совршено се надополнуваат… одредено време, до некаде…
А таму… се случува нешто. Се пореметува рамнотежата, се губи логиката. Сосема се губи. Се` станува некако испревртено, бараш објасување, а објаснување нема никаде оти нема ни логика никаде… И додека ти се обидуваш да се соземеш, твојата суштина, наеднаш, почнува да се буни… почнува да се стреми да исполни некоја друга форма.
Знаеш… како… како квадрат и круг… замисли…
Се обидуваш да ги усогласиш некако, да ги вклопиш едно во друго, па едното го впишуваш во другото, другото го исцртуваш околу првото,се обидуваш да ги споиш, да ги составиш, да ги смириш… но… не успеваш сосема. Како и да ги исцртуваш постојано ти остануваат непоклопени делчиња, празнини…Едното постојано излегува од другото… Па почнуваш да ги отсекуваш делчињата кои излегуваат надвор, почнуваш да си ја распарчуваш суштината, оти таа е таа што излегува, таа се побунила, таа посакала друга форма, па неа ја менуваш, неа мораш да ја промениш, од неа треба да отсечеш за да ја вратиш назад, да биде каква што била, да ја исполни формата така како што треба…
А не знаеш како поинаку…
И ги откинуваш…
Па ги туткаш едно врз друго,едно низ друго, ги поттпикнуваш, ги потиснуваш, ги гмечиш, па ги распарчуваш уште повеќе, ги кинеш, ги дробиш за да станат мали, помали, најмали, прашинки…
Некако и успеваш, ги претвораш во прашинки, па ги расфрлаш насекаде, и мислиш си ги уништил, мислиш ги нема веќе, се изгубиле некаде и воопшто не се прашуваш кај се, не ти е важно… Барем се убедуваш дека не ти е важно… знаеш… се лажеш дека не ти е важно, дека не ти се потребни…
И мислиш мирен си, спокоен, си ја скротил суштината, ти се вратила логиката, се` е на свое место…
Така како што треба да биде, така како што некогаш било…
А сепак…
Ништо не е на свое место…
Ништо не е исто…
Се прашувам... Kолку храброст е потребна човек да се разголи самиот пред себеси ??

браво Убаво

 

[Scars]

И мислиш мирен си, спокоен, си ја скротил суштината, ти се вратила логиката, се` е на свое место…
Така како што треба да биде, така како што некогаш било…
А сепак…
Ништо не е на свое место…
Ништо не е исто…
Се прашувам... Kолку храброст е потребна човек да се разголи самиот пред себеси ??

 

[lady_blue]

Не, не е тажно
Тешко е да се соочи човек самиот со себе.
Но е потребно.
А чекор наназад, понекогаш значи чекор нанапред...

 

[Lena]

Колку длабоко напишано..
Од дното.
Многу многу многу храброст треба да се соочиш со сето тоа внатре.
Чинам тоа е најголемата битка која еден човек ја води во животот.
Премногу храброст,борба,мисли,чувства..
Хаос и безредие вложена енергија,за на крајот..
Да се изгубиш во сето тоа..

 

[True_Blood]

Кога одразот во огледало нема да биде само сопствено милување и личен аплауз, кога севкупноста од длабочината ја изнесеш на видно, згодно место за анализирање, кога спремноста за соочување е синоним за моќност, кога реалноста ќе стане твој личен потпис...
А, можеби и тогаш нема, ако залажувањето ти е партнер во злосторството.