Споделите ги ваште дела...

[Lucia]

Постоиш

Има нешто во твоите очи што ме прави немирна.
Нешто таинствено во твојот поглед, што ми создава потреба
да те допрам и да те почувствувам...
Има нешто во твојата насмевка што те прави неодолив,
нешто мистериозно во твојата појава,
што те прави недостижен.
Се двоумам дали си вистинит, можеби си лага или пак сон...
Можно ли е да постоиш баш таков,
недопирлив, неодолив, недостижен... идеален?!?
Да, постоиш...
Те создадов јас самата...
Те измислиш и живееш,
живееш во мојот ум...
онаков каков што си
и онаков каков што јас сакам да бидеш!

Дел од мене од едно далечно време (малку е аматерски ама тоа е )

 

[Baronessa]

не е мое дело ама мн добра колумна
http://brkajrabota.mk/lifestyle/zivot/12773-zoshto-ne-treba-da-gi-vrakate-bivhsite

ама не и е место тука... значи барав ваши лични дела... ако сакаш дда споделуваш други колумни отвори нова тема...

 

[Saladin]

Овената душа

Едноставно неиздржливо е... Да се љуби овената душа... Слики на талкач во пустина, како бара капка вода. Да ја допре со усните. Да ја почувствува нејзината безгржиност. Но неа ја нема. Тој е изгубен. Ги гони сопствените сништа да ја сретне. Да и` каже дека светот е суров но дека без неа, тој е мртов. Ја моли... да се обиде. Да цути како што некогаш цутеше нејзината душа.​

​

Стаклена насмевка за почеток. Се прашува дали е доволно да ја сузбие нејзината ирелевантност. Дали е доволно силна... Сонувачот во него се буди. Тој е сеприсутен во сите нивни заеднички допири. Ја бакнува со зборови за добра ноќ. Ја прегрнува со надеж. Потребна е. Нејзините топли зраци се доволни за обајцата да не останат смрзнати крај патот. Но тишина завладува помеѓу нив.​

Неми слики а сепак толку чувства.... емоции...љубов...​

​

Проклето тажно е... Таа венее. А времето го зема сопствениот данок. Останува уште многу малку. А потоа, темница.​

​

​

​

(Мај 2009)​

 

[Baronessa]

Овената душа

Едноставно неиздржливо е... Да се љуби овената душа... Слики на талкач во пустина, како бара капка вода. Да ја допре со усните. Да ја почувствува нејзината безгржиност. Но неа ја нема. Тој е изгубен. Ги гони сопствените сништа да ја сретне. Да и` каже дека светот е суров но дека без неа, тој е мртов. Ја моли... да се обиде. Да цути како што некогаш цутеше нејзината душа.​

​

Стаклена насмевка за почеток. Се прашува дали е доволно да ја сузбие нејзината ирелевантност. Дали е доволно силна... Сонувачот во него се буди. Тој е сеприсутен во сите нивни заеднички допири. Ја бакнува со зборови за добра ноќ. Ја прегрнува со надеж. Потребна е. Нејзините топли зраци се доволни за обајцата да не останат смрзнати крај патот. Но тишина завладува помеѓу нив.​

Неми слики а сепак толку чувства.... емоции...љубов...​

​

Проклето тажно е... Таа венее. А времето го зема сопствениот данок. Останува уште многу малку. А потоа, темница.​

​

​

​

(Мај 2009)​

гуд џаб... хахаха