Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Забава
Форумски игри
Чет муабети (ти реков-ми рече)
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 349330" data-attributes="member: 272"><p>Не е финтата дали ние ќе те трпиме или не, секако секој индивидуално има опција за бирање дали би те читал или не. </p><p>Но суштината е друга, подлабока и е мање више толку распространета кај младината што веќе и не постои млад човек што не се соочил барем еднаш со овој проблем што погоре ти го спомнав. </p><p>Суштината е колку ти самата ќе се трпиш откако ќе си кажеш се` што треба и што не треба општо на социјалниве мрежи (не само тука). Самата викаш ако не го спомнеш оноа што те пече, ако го криеш, те прави агресивна, па мора некаде да се истуриш. Што суштински до некаде и држи вода... Но мора да се стави одредена граница. Бидејќи самата со тек на време ќе сфатиш дека луѓето што се тука (не само на форумов туку и општо) имаат свој личен живот и реално освен одредено тапкање по рамо нема богзнае колку да ти помогнат. Со тек на време ти се` по начесто ќе се „разголуваш“, ќе навлезеш во машинеријата на виртуелен дневник со утеха - тапшање на рамо наместо да почнеш суштински да менуваш одредени работи на себе. 21 година и не е толку доцна да пробаш нешто да промениш особено ако немаш богзнае што искусено/испробано во животот. Знам дека малите работи и не се толку мали (особено кога самата си ги согледуваш) но поентата е да не станеш зависна од оноа тапшање на рамо, дури и кога животот ти подал подрасипани портокали. Со други зборови, кога ќе влезеш во онаа машинерија на секојдневно „соголување“ пред публика, суштински влегуваш и во еден вид на комфор зона каде ти се имаш целосно прифатено таква каква што си, наместо да пробаш да се осознаеш во полиња во кои можеби имаш далеку поголем потенцијал.</p><p>Со други зборови - тапшањето по рамо ти нуди инстант утеха, but nothing ever grows in there. Или па посуштински - „фино дете си... не се секирај, се ќе си дојде на ред“. Како ќе си дојде се` на ред кога буквално живееш од ден за ден за едното те исто чувство за комфор? Дејство на моќ? Што и каква моќ? Дали е тоа нешто суптилно што се провлекува или лично самата си свесна за тоа дејствие на моќ но поради недоволно спознавање на себеси не си доволно кадра да и` се спротиставиш? Кој и што има право на контрола на твојот личен живот? И ако си доволно свесна за таа контрола, си се обидела ли некако да се ослободиш (земено ако таа делува на тебе регресиво во твојот „развиток“). </p><p>Сите водиме свои борби со животот и секако секоја е различна кај секоја индивидуа. Но не е ли во природата на човекот ако се осеќа опресирано да изнајде начин да си ги олабави стегите?</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Saladin, post: 349330, member: 272"] Не е финтата дали ние ќе те трпиме или не, секако секој индивидуално има опција за бирање дали би те читал или не. Но суштината е друга, подлабока и е мање више толку распространета кај младината што веќе и не постои млад човек што не се соочил барем еднаш со овој проблем што погоре ти го спомнав. Суштината е колку ти самата ќе се трпиш откако ќе си кажеш се` што треба и што не треба општо на социјалниве мрежи (не само тука). Самата викаш ако не го спомнеш оноа што те пече, ако го криеш, те прави агресивна, па мора некаде да се истуриш. Што суштински до некаде и држи вода... Но мора да се стави одредена граница. Бидејќи самата со тек на време ќе сфатиш дека луѓето што се тука (не само на форумов туку и општо) имаат свој личен живот и реално освен одредено тапкање по рамо нема богзнае колку да ти помогнат. Со тек на време ти се` по начесто ќе се „разголуваш“, ќе навлезеш во машинеријата на виртуелен дневник со утеха - тапшање на рамо наместо да почнеш суштински да менуваш одредени работи на себе. 21 година и не е толку доцна да пробаш нешто да промениш особено ако немаш богзнае што искусено/испробано во животот. Знам дека малите работи и не се толку мали (особено кога самата си ги согледуваш) но поентата е да не станеш зависна од оноа тапшање на рамо, дури и кога животот ти подал подрасипани портокали. Со други зборови, кога ќе влезеш во онаа машинерија на секојдневно „соголување“ пред публика, суштински влегуваш и во еден вид на комфор зона каде ти се имаш целосно прифатено таква каква што си, наместо да пробаш да се осознаеш во полиња во кои можеби имаш далеку поголем потенцијал. Со други зборови - тапшањето по рамо ти нуди инстант утеха, but nothing ever grows in there. Или па посуштински - „фино дете си... не се секирај, се ќе си дојде на ред“. Како ќе си дојде се` на ред кога буквално живееш од ден за ден за едното те исто чувство за комфор? Дејство на моќ? Што и каква моќ? Дали е тоа нешто суптилно што се провлекува или лично самата си свесна за тоа дејствие на моќ но поради недоволно спознавање на себеси не си доволно кадра да и` се спротиставиш? Кој и што има право на контрола на твојот личен живот? И ако си доволно свесна за таа контрола, си се обидела ли некако да се ослободиш (земено ако таа делува на тебе регресиво во твојот „развиток“). Сите водиме свои борби со животот и секако секоја е различна кај секоја индивидуа. Но не е ли во природата на човекот ако се осеќа опресирано да изнајде начин да си ги олабави стегите? [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Забава
Форумски игри
Чет муабети (ти реков-ми рече)
На врв
Bottom