Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Проза
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Dorina" data-source="post: 369535" data-attributes="member: 7682"><p>Како го ловев волкот...</p><p>Една црна ноќ, без месечина,како што обично се случува, му засветеа очите во темницата, ја осветлиа за момент мојата душа, и исчезнаа во темнината. Останав магепсана од неговата дивост и сила, затечена, наивна и неподготвена. Кога си дојдов на себе, одлучив: мора да го имам тој волк!</p><p>Секако бев добро опремена, храброст и одлучност. Со неодолив женски шарм и интуиција и нежност пред која и каменот се стопи.</p><p>Но,сфатив дека тоа не е обичен волк, тоа беше опасен осамен волк, далеку од чопорот, недостижен и див... само што и јас не бев обична мала црвенкапа, туку подивена тигрица ,не помалку опасна од него.</p><p>Го барав во темнината со денови повикувајќи го,се додека не излеземе на момент, и изненадно се судривме рикаше и бегаше без да остави трага.... бев тигрица и го почувствував тоа по мирисот, не се чувствував исплашено ....ги барав неговите очи во кои се рефлектираше небото... но ги држеше очите скриени, знаејќи дека ќе биде опиен со зеленилото на моите очи.</p><p>Ја ловев оваа опасна ѕверка извесно време, го ловев и кога ловот на волци беше забранет. Мислев роден мој... мил мој,јаден мој ќе те најдам и ќе ти помогнам и ќе те сакам како што небото на твојата татковина те сака, и ќе бидеш питом во моите раце како што те гушкам под чисто небо покриено во твоето крзно од зима...</p><p>Но постојано ми бегаше,постојано .... додека не сфатив дека на волците не им треба љубов, туку слобода и дивина....</p><p>се откажав....</p><p>и сега понекогаш го слушам мојот осаменик како завива под месечина и чувствувам дека стариот волк повторно мириса во воздухот, па како ги следам неговите траги повторно. Му се доближам толку блиску што можам да се стиснам и да го допрам!..... И така на сребрената месечева светлина ги здогледувам светлуцавите искри во неговите тажни очи и чувствувам... самотијата боли.... во самотијата никој не е среќен....</p><p>....знам дека и волците плачат понекогаш....</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Dorina, post: 369535, member: 7682"] Како го ловев волкот... Една црна ноќ, без месечина,како што обично се случува, му засветеа очите во темницата, ја осветлиа за момент мојата душа, и исчезнаа во темнината. Останав магепсана од неговата дивост и сила, затечена, наивна и неподготвена. Кога си дојдов на себе, одлучив: мора да го имам тој волк! Секако бев добро опремена, храброст и одлучност. Со неодолив женски шарм и интуиција и нежност пред која и каменот се стопи. Но,сфатив дека тоа не е обичен волк, тоа беше опасен осамен волк, далеку од чопорот, недостижен и див... само што и јас не бев обична мала црвенкапа, туку подивена тигрица ,не помалку опасна од него. Го барав во темнината со денови повикувајќи го,се додека не излеземе на момент, и изненадно се судривме рикаше и бегаше без да остави трага.... бев тигрица и го почувствував тоа по мирисот, не се чувствував исплашено ....ги барав неговите очи во кои се рефлектираше небото... но ги држеше очите скриени, знаејќи дека ќе биде опиен со зеленилото на моите очи. Ја ловев оваа опасна ѕверка извесно време, го ловев и кога ловот на волци беше забранет. Мислев роден мој... мил мој,јаден мој ќе те најдам и ќе ти помогнам и ќе те сакам како што небото на твојата татковина те сака, и ќе бидеш питом во моите раце како што те гушкам под чисто небо покриено во твоето крзно од зима... Но постојано ми бегаше,постојано .... додека не сфатив дека на волците не им треба љубов, туку слобода и дивина.... се откажав.... и сега понекогаш го слушам мојот осаменик како завива под месечина и чувствувам дека стариот волк повторно мириса во воздухот, па како ги следам неговите траги повторно. Му се доближам толку блиску што можам да се стиснам и да го допрам!..... И така на сребрената месечева светлина ги здогледувам светлуцавите искри во неговите тажни очи и чувствувам... самотијата боли.... во самотијата никој не е среќен.... ....знам дека и волците плачат понекогаш.... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Проза
На врв
Bottom
