Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Macence12" data-source="post: 315288" data-attributes="member: 5977"><p>Имав 15-16 години кога дознав дека сум посвоена. Нормално плачев,размислував, со вечери не спиев..Пред се несакав да ги повредам моите родители и да им кажам дека ја знам вистината,затоа што за нив тоа ќе претставува огромна болка, тие се тие што ме изчувале,за мене тие се единствени мои родители,тие ми дале дом,среќа,љубов и све што ТИЕ немоежеле да ми дадат.Затоа јас да им наштетам ,да ги повредам за некого што ме оставил.. тешко тоа. Звучи сурово. Посурово ќе беше да сум или да сме на местото од децата во детските домови 11ти Октомври или Дом за деца и доенчиња - Битола. Верујте само дека тоа е најубавото нешто што ви се случило (доколку имате родители кои ве извеле на правиот пат). Не ги осудувам јас тие "вистинските" родители. Има секакви случаи. Можеби немале услови, можеби мајката била оставена сама на себе, можеби починале. Порано ме интересираше, сега не. Убаво ми е со моите НАЈВИСТИНСКИ родители, и така ќе остане засекогаш .. Така да, не дај боже, да неможам да имам јас деца, би посвоила без размислување.</p></blockquote><p></p>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата