Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="malo" data-source="post: 334629" data-attributes="member: 1867">Околу веганството и љубовта кон животните...Не знам за другите и нема да го кажам ова во името на сите вегани, но ке кажам за себе.Живеев во село и дедо ми чуваше кози. Бидејки уште од мала многу сакам животни, јас не се делев од нив, посебно кога имаа мали јаренца. Се играв со нив по цел ден, им давав имиња, ги хранев ги чешлав и тн. Кога ке дојдеше време за колење, тоа беа најболните моменти што ги паметам од моето детство. Тогаш не беа колени јариња, беа колени моите пријатели со кои го минував секојдневието и силно се приврзував.Подоцна, мајка ми намерно во тој период ме испраќаше кај баба ми на гости неколку дена, но сеедно, кога ке се вратев и кога ке видев дека ги нема, болката беше иста без разлика дали јас сум присуствувала таму кога ги убивале или не.Дома ме присилуваа да го јадам тоа месо, бидејки тврдеа дека ке се разболам и умрам ако не јадам.И на дедо ми му беше жал, сум го видела и како плаче додека врескаа јарињата пред колење, а кога ке го прашав зошто мора тоа да го прави, ми велеше дека така треба, дека тоа е дел од природата и дека не може поинаку.Мене тој одговор не ме задоволување, мораше да може поинаку, знаев дека мора да може.Не бев единствена што се чувствува така, брат ми и братучетка ми исто. Уште од тогаш се бунтувавме против тоа и денес ете јас сум веган, а тие двајца вегетаријанци.Имаше и друга случкаСо брат ми како мали купивме пиленца, обични жолти од пазар, сакавме да ги спасиме бидејки беа нагмечени во кутија и болна беше глетката кога продавачот ги фрлаше во кеса и уште толку ги нагмечување, како да се предмети, како да се ѓубре, а не живи суштества. Имавме само 50 денари и купивме 5. Ги чувавме во соба, ги галевме, ги храневме им дадовме име... Кога пораснаа им направивме куќа во двор и беа необично питоми. Секое коковче си го знаеше своето име. Кога ке им го изговоревме името, доаѓаа, се мазеа како мачиња, прекрасни беа, многу интелегентни...Никому не му пречеа, во село бевме, ај да живеевме во стан, да ги разберев моите, но баба ми изгледа не можеше да издржи да гледа кокошки, а да не се полакоми и да посака да ги изеде. Еден ден се враќам од школо и што да видам... дворот во крв, главите на коковчињата на една, а телата на друга страна...Тогаш доживеав шок и не само поради тоа што ми беше жал за коковчињата, туку затоа што навистина почнав да го мразам човечкиот род. Зарем за еден дивјачки нагон, за стрв, за лакомост се убиваат пријатели, заради тоа ли се убива оној кој те прави сречен секој ден, оној кој ти верува, оној кој безусловно ти го дава се она што може да ти го даде?Ја гледав баба ми и гледав ѕвер, гледав животно коие не може да си ги контролира ниските страсти, гледав алчност, лакомост... гледав суштество кое живее само за да се задоволи, да си го наполни стомакот...И што ако ги изеде, ја направи тоа посреќна, побогата...? Од тој момент почнав сериозно да барам начин, но бидејки и покрај тоа што јадев месо, јас бев многу болникаво дете со многу слаб имунитет, а моите родители мислеа дека без месо би била уште по болна...Потоа како што се повеке се информирав, така се повеке и запознавав луге кои живеат без месо и тоа беше цел нов свет за мене, свет во кој се чувствувам дека припаѓам.... Свет каде што луѓето не се диви ѕверови и  не дозволуваат ниските страсти да управуваат со нив. Ми се гади од помислата да ме контролира нагон како што е стрвоста и не би можела да се замислам како се лигавам со ококорени очи врз храна поради нејзиниот вкус и мирис и воопшто да не се запрашам од каде ова дојде тука, што е ова што јас го нарекувам храна.Посебно ми е несфатливо тоа дека денес, во време кога луѓето тотално се одделени од природата и се трудат да бидат што е можно поразлични од животните, поставуваат секакви норми и правила за да се одделат од останатиот животински свет, со еден збор, се трудат да бидат цивилизирани, сеуште им робуваат на првобитните животински нагони, буквално робуваат.Сигурна сум дека ниту еден од вас не би сакал да има прекумерна тежина, но сепак го жртвувате своето здравје и изглед во чест на тој животински нагон, на таа толку ниска страстна потреба да се задоволите со храна.Јас друго нешто не можам да сфатам, како можете да јадете нешто а да не се запрашате што јадете, оставете ја грижата и љубовта спрема животните, но зарем немате ни малку љубов спрема самите себе?Денес ,,цивилизираниот" човек многу повеќе внимава какви чевли облекува на себе, одколу што директно внесува во себе преку уста.Ајде и да јадете месо, тоа е во ред ако така свесно сте одлучиле, но дали сте се запрашале од каде тоа месо дошло до вас, дали можеби животното било болно, дали можеби имало некој тумор, можеби млекото, месото и јајцата што сте ги изеле биле од вакви живони[SPOILER="слики со вознемирувачка содржина"][ATTACH=full]25961[/ATTACH] [ATTACH=full]25962[/ATTACH] [ATTACH=full]25963[/ATTACH] [ATTACH=full]25964[/ATTACH] [ATTACH=full]25965[/ATTACH] [ATTACH=full]25966[/ATTACH] [ATTACH=full]25967[/ATTACH] [ATTACH=full]25968[/ATTACH] [/SPOILER]Но не, ниските страсти пред се, стомакот да е полн и ништо друго не е важно! Ех, што се пропуштаат веганите...</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата