Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Литература и книжевност
Омилени цитати (со наведен автор)
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 18063" data-attributes="member: 272"><p>Еден цитат од прекрасната книга Новеченто од Алесандро Барико</p><p></p><p style="text-align: left">„Сиот оној град... не му се гледаше крајот... Крајот, ве молам, ќе можеме ли да го видиме крајот?</p> <p style="text-align: left">И вревата/</p> <p style="text-align: left">На онаа, стопати нека е проклета скаличка... Беше многу убаво, се`.... а јас бев фраер во оној капут, феноменално изгледав и немав сомневање, сигурно беше дека ќе се симнам, немаше проблем/</p> <p style="text-align: left">Со мојата сина шапка/</p> <p style="text-align: left">Првото скалило, второто скалило, третото скалило/</p> <p style="text-align: left">Првото скалило второ/</p> <p style="text-align: left">Не ме запре она што го гледав</p> <p style="text-align: left"></p> <p style="text-align: left">Можеш ли да го разбереш тоа, брат?, она што не го гледав... го барав ама го немаше, во целиот оној бескраен град имаше се` освен/</p> <p style="text-align: left">Имаше се`/</p> <p style="text-align: left">Но немаше крај. Она што не го видов е каде завршува сето тоа. Крајот на светот/</p> <p style="text-align: left">Замисли си: пиано. Клавишите почнуваат. Клавишите завршуваат. Знаеш дека ги има 88, тука никој не може да те излаже. Тие не се бескрајни. Ти си бескраен и бескрајна е музиката што внатре, во тие клавиши, можеш да ја создадеш. Тие се 88. Ти си бескраен. Тоа мене ми се бендисува. Тоа може да се живее. Но ако ти/</p> <p style="text-align: left">Но ако јас се искачам по онаа скаличка, а пред мене/</p> <p style="text-align: left">Но ако јас се искачам по онаа скаличка, а пред мене се постеле клавијатура од милиони клавиши, милиони и милијарди/</p> <p style="text-align: left">Милиони и милијарди клавиши кои никогаш не завршуваат и тоа е целата вистина, дека никогаш не завршуваат и дека таа клавијатура е бескрајна/</p> <p style="text-align: left">Ако таа клавијатура е бескрајна, тогаш/</p> <p style="text-align: left">На таа клавијатура нема да можеш да отсвириш. Си седнал на погрешно столче: тоа е пијаното на кое свири Господ/</p> <p style="text-align: left">Господе боже!, ги виде улиците?/</p> <p style="text-align: left">Само улиците ги имаше илјадници, како вие таму успевате да одберете една/</p> <p style="text-align: left">Да одберете една жена/</p> <p style="text-align: left">Една куќа, една земја да биде ваша, еден пејзаж за гледање, еден начин на умирање/</p> <p style="text-align: left">Сиот тој свет/</p> <p style="text-align: left">Тој свет во тебе што не знаеш ниту каде завршува/</p> <p style="text-align: left">И колкав е/</p> <p style="text-align: left">Никогаш ли не се плашите дека ќе се рапсаднете на илјада парчиња кога само ќе го замислете тој бескрај, само да го замислите? А да го живеете.../</p> <p style="text-align: left">Јас сум роден на овој брод. Светот поминуваше и тука, но само две илјади луѓе одеднаш. Имаше тука и копнежи, но само колку што може да се соберат помеѓу носот и крмата. Си ја свириш својата среќа на клавијатурата што не е бескрајна.</p> <p style="text-align: left">Јас сум така научен. Копното, тоа е преголем брод за мене. Предолг пат. Премногу убава жена. Преопоен мирис. Таа е музика што не знам да ја отсвирам. Пуштете ме да се вратам назад.</p> <p style="text-align: left"></p> <p style="text-align: left">Ве молам/</p> <p style="text-align: left">/</p> <p style="text-align: left">/</p> <p style="text-align: left">/</p> <p style="text-align: left">/</p> <p style="text-align: left">/</p> <p style="text-align: left">Сега обиди се да разбереш, брат. Обиди се да разбереш, ако можеш/</p> <p style="text-align: left">Сиот тој свет во очите/</p> <p style="text-align: left">Ужасен, а убав/</p> <p style="text-align: left">Премногу убав/</p> <p style="text-align: left">И стравот што ме враќаше назад/</p> <p style="text-align: left">Бродот, пак и за навек/</p> <p style="text-align: left">Малиот брод/</p> <p style="text-align: left">Тој свет во очите, секоја ноќ, одново/</p> <p style="text-align: left">Сеништа/</p> <p style="text-align: left">Можеш да умрешако им се препуштиш/</p> <p style="text-align: left">Сакаш да се симнеш/</p> <p style="text-align: left">Не се осмелуваш/</p> <p style="text-align: left">Да полудиш/</p> <p style="text-align: left">Да полудиш/</p> <p style="text-align: left">Нешто мораше да се превземе и јас го направив тоа/</p> <p style="text-align: left">Прво го замислив/</p> <p style="text-align: left">Потоа го правев/</p> <p style="text-align: left">Секој ден, со години/</p> <p style="text-align: left">Дванаесет години/</p> <p style="text-align: left">Милијарди мигови/</p> <p style="text-align: left">Со движења незабележливо и бавно...“</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Saladin, post: 18063, member: 272"] Еден цитат од прекрасната книга Новеченто од Алесандро Барико [LEFT]„Сиот оној град... не му се гледаше крајот... Крајот, ве молам, ќе можеме ли да го видиме крајот? И вревата/ На онаа, стопати нека е проклета скаличка... Беше многу убаво, се`.... а јас бев фраер во оној капут, феноменално изгледав и немав сомневање, сигурно беше дека ќе се симнам, немаше проблем/ Со мојата сина шапка/ Првото скалило, второто скалило, третото скалило/ Првото скалило второ/ Не ме запре она што го гледав Можеш ли да го разбереш тоа, брат?, она што не го гледав... го барав ама го немаше, во целиот оној бескраен град имаше се` освен/ Имаше се`/ Но немаше крај. Она што не го видов е каде завршува сето тоа. Крајот на светот/ Замисли си: пиано. Клавишите почнуваат. Клавишите завршуваат. Знаеш дека ги има 88, тука никој не може да те излаже. Тие не се бескрајни. Ти си бескраен и бескрајна е музиката што внатре, во тие клавиши, можеш да ја создадеш. Тие се 88. Ти си бескраен. Тоа мене ми се бендисува. Тоа може да се живее. Но ако ти/ Но ако јас се искачам по онаа скаличка, а пред мене/ Но ако јас се искачам по онаа скаличка, а пред мене се постеле клавијатура од милиони клавиши, милиони и милијарди/ Милиони и милијарди клавиши кои никогаш не завршуваат и тоа е целата вистина, дека никогаш не завршуваат и дека таа клавијатура е бескрајна/ Ако таа клавијатура е бескрајна, тогаш/ На таа клавијатура нема да можеш да отсвириш. Си седнал на погрешно столче: тоа е пијаното на кое свири Господ/ Господе боже!, ги виде улиците?/ Само улиците ги имаше илјадници, како вие таму успевате да одберете една/ Да одберете една жена/ Една куќа, една земја да биде ваша, еден пејзаж за гледање, еден начин на умирање/ Сиот тој свет/ Тој свет во тебе што не знаеш ниту каде завршува/ И колкав е/ Никогаш ли не се плашите дека ќе се рапсаднете на илјада парчиња кога само ќе го замислете тој бескрај, само да го замислите? А да го живеете.../ Јас сум роден на овој брод. Светот поминуваше и тука, но само две илјади луѓе одеднаш. Имаше тука и копнежи, но само колку што може да се соберат помеѓу носот и крмата. Си ја свириш својата среќа на клавијатурата што не е бескрајна. Јас сум така научен. Копното, тоа е преголем брод за мене. Предолг пат. Премногу убава жена. Преопоен мирис. Таа е музика што не знам да ја отсвирам. Пуштете ме да се вратам назад. Ве молам/ / / / / / Сега обиди се да разбереш, брат. Обиди се да разбереш, ако можеш/ Сиот тој свет во очите/ Ужасен, а убав/ Премногу убав/ И стравот што ме враќаше назад/ Бродот, пак и за навек/ Малиот брод/ Тој свет во очите, секоја ноќ, одново/ Сеништа/ Можеш да умрешако им се препуштиш/ Сакаш да се симнеш/ Не се осмелуваш/ Да полудиш/ Да полудиш/ Нешто мораше да се превземе и јас го направив тоа/ Прво го замислив/ Потоа го правев/ Секој ден, со години/ Дванаесет години/ Милијарди мигови/ Со движења незабележливо и бавно...“[/LEFT] [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е снегот?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Литература и книжевност
Омилени цитати (со наведен автор)
На врв
Bottom
