Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Iris*" data-source="post: 372252" data-attributes="member: 3868">Стоиш пред огледалото, плашејќи се да се погледнеш, зошто од некој, си се претворил во нешто. Само предмет, без никаква вредност. Како школката од ланското летување, која кога ќе ја погледнеш можеби само на момент ќе те потсети на длабочината на морето, кога сакаше да останеш таму долу, на солта која ти ги печеше очите и која ја заборави и стана неважна во истиот момент кога таа школка ги дарува со искра.Малечка школка, на дното, толку мала и обична, а сепак доволна да те крене горе, на површината, да земеш здив уште еднаш, да го почнеш одново тој маѓепсан круг, од кој нема излез.... Ја одложи во кутијата со ситници, и заборави на новиот радосен здив што ти го поклони... Пак си на дното. Шум морски и воздишка на брановите, ко горчлив зачин што дразни, и таа синевина горе, што не слегува, а влече, да биде копнеж, невозможен, а вечен. Матен час испружил рака кон душата, кога нема ни ден ни мрак, само осаменост, празнина, неразбирање, неприфатеност, и еден глас што те следи, со шумот на бранот се споил па офкање и липање бива. Не е грижа, туку спомен, и во него име што молчи.</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата