Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Iris*" data-source="post: 371392" data-attributes="member: 3868">Окован со религиозни уверувања, морални принципи...пригушен глас, потиснат, закопан длабоко во детето во тебе, додека не исчезнеш, додека не станеш своја сопствена сенка и веќе не се препознаваш. Багажот е одамна изгубен, а ти стоиш до темното дрво на сопственото несвесно и се плашиш да продолжиш понатаму. Премногу е темно, премногу опасно, надежта се распаѓа, прозорците шкрипат и можностите играат криенка.Но искра е доволна, прегратка, кожа на кожа, да ја растрга маглата на времето, да ги видиш уште еднаш истите приказни кои те пораснале предвреме, грозни тетоважи на душата, те носат пак до она дрво, но веќе не е толку страшно, не боли како кога се пишувале. Се подигнуваш и од срцето на коските се потсетуваш, се имаш себе... Видот ти се избиструва, мирисот е пофин, се препознаваш на површина. Лечејќи го ранетиот инстинкт, задржувајќи го тоа што си го научил, да кажеш гласно што сакаш, без да се свртиш на другата страна, со безгранична и мистична отпорност, да останеш тоа што си.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата