Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Iris*" data-source="post: 369747" data-attributes="member: 3868">Седнуваш на нет, да прочиташ нешто, да ти мине времето, онака, колку да не помислиш дека и оваа кафе го пиеш сам, и секако еден куп совети од типот како треба да бидеме среќни, ведри, расположени... Се сложувам, Треба, но тоа не значи дека лошите емоции треба да ги потиснеме и турнеме под тепих.Ете стравот прв ми паѓа на памет, како да стоел скриен во некој ќош и само чека да помислам... Страв од стравот, полошо и од самиот страв. Вознемиреност, паника, неприпадност, сакам да побегнам од сѐ, од себе најмногу. Но останувам, не зошто сум храбра, туку зошто се плашам, се плашам дека никогаш нема да постигнам доволно,  дека никогаш нема да го победам гласот во мене кој ме убедува дека не припаѓам во овој свет и дека тој страв и тој глас никогаш нема да завршат. Целото тело ми  трепери, ладно ми е, дури почнувам да чувствувам и физичка болка, мускулите ми се згрчени, срцето забрзано чука додека ми снемува  воздух во градите. Се трудам да се смирам, дишам правилно и длабоко убедувајќи се дека за брзо ќе мине. И се чудам како и во најмрачните периоди, кога само би спиела, можам да пишувам, дури и најпродуктивно би рекла. Мозокот ми работи 100 на сат, секако против мене, не ми дава да спијам, а не ми се прави ништо друго, па се фаќам за пенкалото, потребно ми е да извадам од себе сѐ она со кое се плашам да останам насамо.</blockquote>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата