Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Achernar" data-source="post: 356239" data-attributes="member: 3190"><p>Денеска имав разговор со блиска личност, па можам да кажам најблиска, мислам и дека не може да стане збор за блискост затоа што нашите души се едноставно споени, секако женска е и доволно години се познаваме и се препознаваме во некои нешта и без да комуницираме. Ми постави интересно прашање, „знаеш ли колку те сакам“. Не знаев искрено затоа што не сум помислил на тоа како поим воопшто измеѓу нашата релација. Реков „не“ од љубопитна природа. Ми одговори „кога ќе умрам сакам ти да ми ги склопиш очите“. Нормално не се вознемирив и како на договорено прашање одговорив „нема да можам да го направам тоа затоа што јас ќе умрам пред тебе, а ти можеш да заплачеш само и ќе ми биде драго затоа што имаш прекрасни очи од универзуми создадени и ќе ти бидам благодарен за истото“ (најверојатно би требало да бидам благодарен, не знам дали мртовците се благодарни). Едно такво прашање поттикнува мисли во денот и размислував за мојата смрт. Сакам да биде брза, без страдања, затоа што не можам да трпам телесна болка, таков сум создаден. Знам само дека ќе биде пролет и ќе врне дожд да ги измеша солзите за да сокрие нечија болка, а од моето тело ќе се создаде корен од кој ќе никне, е не знам што ќе никне, кој ќе биде жив ќе види, јеби га не можам се сам. Знам дека почнав да го живеам животот ден за ноќ и обратно и убаво ми е, некако возвишено што кулминира до точка да почнувам да разговарам со животни и растенија, ќе им дадеш вода и храна колку што имаш ќе ти бидат благодарни, а луѓето кој ги е*е, колку и да им даваш, во комуникација со нив не можеш да бидеш возвишен.</p></blockquote><p></p>

Верификација: Каква боја е снегот?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата