Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Doreah" data-source="post: 335458" data-attributes="member: 3068"><p>Дневниче,</p><p></p><p>На прстите од едната рака можам да ги избројам луѓето пред кои се имам расплачано во животот. Не дека не сум плачка, ама едноставно не можам да плачам пред луѓе, не можам. А сепак, во моментов мислам дека некој тотален странец да ми дојде и да ме праша како сум, ќе прснам во плач и ќе исфрлам од мене се што некогаш сум премолчела, простила, „заборавила“. Веќе неколку дена имам страшна потреба да плачам, а очиве не ми пуштаат ни солза. Да ме праша некој зошто, не би знаела што да му одговорам. Едноставно, премногу ми се насобра во кратко време. Се изнаслучуваа толку работи, што не стигнувам да си го испроцесирам сопствениот живот. Последнава недела постојано сум меѓу луѓе, не смеам ни за секунда да останам сама... се плашам да останам сама... Се плашам од самата себе, од сопствените мисли. Се плашам од идеите кои ми доаѓаат, се плашам од иднината, од неизвесноста.. од се се плашам.</p><p></p><p>Почнав да верувам во карма. Ми се врати за лошите работи што ги имам направено. А им се врати и на оние кои ми имаа згрешено. Чудно тркало е животот. И не знам зашто, ама не чувствувам сатисфакција кога пати некој што ме повредил. Можеби баш поради таа моја емпатија истите тие што ме повредиле си земаат за право да ме користат како рамо за плачење, без да се свесни (или можеби и се свесни ама не им е гајле) дека на тој начин само го брцаат ножот подлабоко во моето срце. Би сакала да знаев да мразам. Би сакала да знаев да се одмаздувам. Или бар да кажам „Ок, доста е, одјебете.“. But that's just not me. Јас сум таа што е секогаш тука да ги ислуша и советува сите, а на крај заспива носејќи ги своите тежини длабоко во душата. </p><p></p><p>Како шлаг на се, кријам страшна тајна. А единствената личност на која смеам да ја доверам, на која треба да ја доверам, не смее да ја чуе. Не знам веќе што да правам. Знам дека се ова е само период, ама нека помине веќе еднаш, аман. Пред да се замразам самата себеси. </p><p>Тонам. Тонам се подлабоко. Нека помине веќе.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Doreah, post: 335458, member: 3068"] Дневниче, На прстите од едната рака можам да ги избројам луѓето пред кои се имам расплачано во животот. Не дека не сум плачка, ама едноставно не можам да плачам пред луѓе, не можам. А сепак, во моментов мислам дека некој тотален странец да ми дојде и да ме праша како сум, ќе прснам во плач и ќе исфрлам од мене се што некогаш сум премолчела, простила, „заборавила“. Веќе неколку дена имам страшна потреба да плачам, а очиве не ми пуштаат ни солза. Да ме праша некој зошто, не би знаела што да му одговорам. Едноставно, премногу ми се насобра во кратко време. Се изнаслучуваа толку работи, што не стигнувам да си го испроцесирам сопствениот живот. Последнава недела постојано сум меѓу луѓе, не смеам ни за секунда да останам сама... се плашам да останам сама... Се плашам од самата себе, од сопствените мисли. Се плашам од идеите кои ми доаѓаат, се плашам од иднината, од неизвесноста.. од се се плашам. Почнав да верувам во карма. Ми се врати за лошите работи што ги имам направено. А им се врати и на оние кои ми имаа згрешено. Чудно тркало е животот. И не знам зашто, ама не чувствувам сатисфакција кога пати некој што ме повредил. Можеби баш поради таа моја емпатија истите тие што ме повредиле си земаат за право да ме користат како рамо за плачење, без да се свесни (или можеби и се свесни ама не им е гајле) дека на тој начин само го брцаат ножот подлабоко во моето срце. Би сакала да знаев да мразам. Би сакала да знаев да се одмаздувам. Или бар да кажам „Ок, доста е, одјебете.“. But that's just not me. Јас сум таа што е секогаш тука да ги ислуша и советува сите, а на крај заспива носејќи ги своите тежини длабоко во душата. Како шлаг на се, кријам страшна тајна. А единствената личност на која смеам да ја доверам, на која треба да ја доверам, не смее да ја чуе. Не знам веќе што да правам. Знам дека се ова е само период, ама нека помине веќе еднаш, аман. Пред да се замразам самата себеси. Тонам. Тонам се подлабоко. Нека помине веќе. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е тревата?
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom
