Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Давор" data-source="post: 332388" data-attributes="member: 2070">Ич не ја сакам есента. Некоја алергија ме фаќа, саклет ми е, не се чувствувам удобно. Ветришта, студој, стари женички по улицине шо кобајаги метат а уствари само прашина креват. Сакам само да останам в кревет, да се покријам до главата и да лежам и да размислувам за тоа што би било кога би било. Изгубив желба и за учење. Таман ќе земам да учам и почнувам да размислувам за неа. Шо прави сеа, мисли ли на мене, па погледнувам во телефонот да не случајно не сум го слушнал и имам некој пропуштен повик. Можам да размислувам за неа со часови. Можам да мислам на нејзината коса, на нејзините очи, на нејзините гестови, на нејзината насмевка ... и мразам тоа што само таа ми е во мислите. Како таа да го држи воланот и управува со него, чувствувам дека полека губам контрола. А најлошо е тоа што е далеку, понекогаш си велам дека ако беше поблизу и ако ја гледав секој ден ќе и најдев некоја маана. Можеби ќе ми здосадеше. И би дал се на светот да бидам до неа. Да чекорам со неа. Да ме буди нејзината насмевка, да ме будат нејзините усни, да ги ставам прстите уште еднаш во таа коса. Ич не ја сакам есента. Го сакам летото, ми недостасува секојдневното одење на базен, лудување и пијанчење со друштвото до безсвест. Ми недостасуваат оние клише разговори и зафрканции кои ми помагаат да ги оттргнам мислите од ова.Многу ми е ладно <img src="/images/styles/pack3/cold.gif"  class="smilie" loading="lazy" alt=":ladno" title="Ладно    :ladno" data-shortname=":ladno" /> Зошто љубовта не ме грее? Ах, ни тоа не може да го направи за мене...</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата