Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="malo" data-source="post: 323973" data-attributes="member: 1867"><p>Јас разбирам дека некои луѓе уживаат во сопствената несреќа, ја преценуваат својата душевна болка, но не разбирам како истите не се свесни за тоа, не се освестуваат ниту кога некој искрено ке им го каже тоа в лице. Ја разбирам потребата да се зборува за тоа, да се почувствува потреба за поголемо внимание, желбата да се сподели, сум била и јас во такви ситуации, најверојатно сите сме биле... но наместо да се трудат сето тоа побрзо да исчезне, тие уживаат во моменталната состојба и секој ден си кукаат и си кукаат. Им го нудиш решението, им кажуваш како треба... не, несакаат да слушаат, нив не им е од тоа, решението не е толку лесно, причините се мистерија... </p><p>Мојот татко почина поради таквото негово однесување. Се разболе бидејки сакаше да биде болен и секој лек што му го дадоа, тој го одби, но затоа пак долги години квалитетно ги измалтретира сите околу него жалејки се и кукајки.</p><p>Сега и мајка ми станува таква. Преживеа тешка болест и најверојатно и се допадна комфорот кој го имаше додека беше болна и сега очајно го бара истото внимание. Не прифаќа никаков совет, дури и ми повишува тон (досадна сум била). Болката во нејзините гради никако не е од цигарите и од едноличната глутенска исхрана на која што е моментално, од нешто друго е (нема да ме чуди ако и името болеста сама си го измисли) не може да е толку едноставно, мора да е нешто тешко и опасно. Ја прашувам зошто не оди на лекар ако мисли дека е сериозно, а таа почнува со изговори.</p><p>Се плашам дека и таа, исто како татко ми, ке си предизвика некоја мистериозна болест која на почетокот нема да биде реална, но подоцна ке се претвори во таква.</p><p>Не го очекував тоа од нејзе, мислев дека е борец, дека е силна и позитивна, ама најверојатно се изморила од животот. </p><p>Незнам како да допрам до нејзе. Чувствувам како да има огромна далечина помеѓу нас. </p><p>Посакав да и кажам дека е себична бидејки не се бори, не мисли на лугето на кои им е потребна, но во тој момент помислив дека многу повеке е себично од моја страна да барам да се бори заради мене. </p><p>Понекогаш навистина мислам дека нештата треба да ги оставиме да бидат такви кави што се и да не се трудиме да ги менуваме. Од друга страна боли кога гледаш дека некој забегува од патот. </p><p>Се молам да е само период и да се освести на време.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="malo, post: 323973, member: 1867"] Јас разбирам дека некои луѓе уживаат во сопствената несреќа, ја преценуваат својата душевна болка, но не разбирам како истите не се свесни за тоа, не се освестуваат ниту кога некој искрено ке им го каже тоа в лице. Ја разбирам потребата да се зборува за тоа, да се почувствува потреба за поголемо внимание, желбата да се сподели, сум била и јас во такви ситуации, најверојатно сите сме биле... но наместо да се трудат сето тоа побрзо да исчезне, тие уживаат во моменталната состојба и секој ден си кукаат и си кукаат. Им го нудиш решението, им кажуваш како треба... не, несакаат да слушаат, нив не им е од тоа, решението не е толку лесно, причините се мистерија... Мојот татко почина поради таквото негово однесување. Се разболе бидејки сакаше да биде болен и секој лек што му го дадоа, тој го одби, но затоа пак долги години квалитетно ги измалтретира сите околу него жалејки се и кукајки. Сега и мајка ми станува таква. Преживеа тешка болест и најверојатно и се допадна комфорот кој го имаше додека беше болна и сега очајно го бара истото внимание. Не прифаќа никаков совет, дури и ми повишува тон (досадна сум била). Болката во нејзините гради никако не е од цигарите и од едноличната глутенска исхрана на која што е моментално, од нешто друго е (нема да ме чуди ако и името болеста сама си го измисли) не може да е толку едноставно, мора да е нешто тешко и опасно. Ја прашувам зошто не оди на лекар ако мисли дека е сериозно, а таа почнува со изговори. Се плашам дека и таа, исто како татко ми, ке си предизвика некоја мистериозна болест која на почетокот нема да биде реална, но подоцна ке се претвори во таква. Не го очекував тоа од нејзе, мислев дека е борец, дека е силна и позитивна, ама најверојатно се изморила од животот. Незнам како да допрам до нејзе. Чувствувам како да има огромна далечина помеѓу нас. Посакав да и кажам дека е себична бидејки не се бори, не мисли на лугето на кои им е потребна, но во тој момент помислив дека многу повеке е себично од моја страна да барам да се бори заради мене. Понекогаш навистина мислам дека нештата треба да ги оставиме да бидат такви кави што се и да не се трудиме да ги менуваме. Од друга страна боли кога гледаш дека некој забегува од патот. Се молам да е само период и да се освести на време. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е тревата?
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom