Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Lena" data-source="post: 323779" data-attributes="member: 1970"><p>На летниот фестивал на фирмата имав можност за подолги разговори со моите агенти.</p><p>Нормално под дејство на алкохол секој раскажува за себе па и повеќе од она што би се рекло во нормални услови.Седев со секој посебно и слушав,без да коментирам многу.</p><p>Сфатив дека работам на место каде постојат многу луѓе чија втора животна шанса им е таа работа.Криминалци кои лежеле во затвор,дилери,деликвенти,тепачи,асоцијални,самохрани мајки,студенти,млади луѓе без завршено школо,пензионери кои ја убиваат монотонијата на нивниот живот.</p><p>Да.Тоа се моите агенти.</p><p>Пред некој ден имав доволно време да размислам за се нешто,па дојде и прашањето дали таа работа која ја работам е вистинско нешто за мене..</p><p>Ја прифатив тогаш за да стекнам искуство како лидер на тимот,да придонесам нешто за моето лично развивање на професионален план и да би им пружила на луѓето парче самодоверба која ќе ги натера понатаму во животот.</p><p>Јасно ми е дека сум на право место во право време.</p><p>Работам со луѓе одфрлени од мноштвото,работам со луѓе кои...мхм, ме болат сите тие нивни стории.Ме боли неправдата.Ме боли суровоста на реалноста.</p><p>Начинот на кој раскажуваат за минатото,навидум досадни стории со длабока содржина.Осамени луѓе кои се желни за внимание,за разговор,за љубов,за топлина.</p><p>И јас таму измеѓу нив,им нудам втора шанса,да се вратат и успеат во општеството.</p><p>Највеќе ме боли кога добиваат отказ.Кога не дале се од себе и сум приморана да им дадам отказ.Го избегнувам тоа.Оставам на партнерите да го прават.</p><p>Затоа што цврсто сум убедена дека можат.</p><p>Една девојка со која интензивно работев пред одморот,дојде и ми рече:</p><p>Ти благодарам имаше право кога ми рече дека можам поинаку и дека веруваш во мене...колку убаво.</p><p>Верувам во нив и кога самите не веруваат во себе.</p><p>Само шефовите немаат толку големо трпение како јас.За нив се важни бројки и факти,не се заинтересираи да веруваат во идилични замисли за светот и човештвото како јас.</p><p>Понекогаш ми се чини дека фирмата е како железничка станица.Луѓето доаѓаат и одат.Некои порано некои подоцна.А јас ги пречекувам и испраќам,останувајќи на истото место.</p><p>Се прашувам каква е неговата приказна.Бил ли и тој во густи каши?</p><p>Убил ли човек,па лежел во затвор?</p><p>Ја преварил ли државата за милиони?</p><p>Имал ли некој недостаток?</p><p>Или пак и тој како јас почнал таму додека не најде нешто друго,па останал со години да работи,сакајќи да им ја даде таа втора шанса на луѓето?</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Lena, post: 323779, member: 1970"] На летниот фестивал на фирмата имав можност за подолги разговори со моите агенти. Нормално под дејство на алкохол секој раскажува за себе па и повеќе од она што би се рекло во нормални услови.Седев со секој посебно и слушав,без да коментирам многу. Сфатив дека работам на место каде постојат многу луѓе чија втора животна шанса им е таа работа.Криминалци кои лежеле во затвор,дилери,деликвенти,тепачи,асоцијални,самохрани мајки,студенти,млади луѓе без завршено школо,пензионери кои ја убиваат монотонијата на нивниот живот. Да.Тоа се моите агенти. Пред некој ден имав доволно време да размислам за се нешто,па дојде и прашањето дали таа работа која ја работам е вистинско нешто за мене.. Ја прифатив тогаш за да стекнам искуство како лидер на тимот,да придонесам нешто за моето лично развивање на професионален план и да би им пружила на луѓето парче самодоверба која ќе ги натера понатаму во животот. Јасно ми е дека сум на право место во право време. Работам со луѓе одфрлени од мноштвото,работам со луѓе кои...мхм, ме болат сите тие нивни стории.Ме боли неправдата.Ме боли суровоста на реалноста. Начинот на кој раскажуваат за минатото,навидум досадни стории со длабока содржина.Осамени луѓе кои се желни за внимание,за разговор,за љубов,за топлина. И јас таму измеѓу нив,им нудам втора шанса,да се вратат и успеат во општеството. Највеќе ме боли кога добиваат отказ.Кога не дале се од себе и сум приморана да им дадам отказ.Го избегнувам тоа.Оставам на партнерите да го прават. Затоа што цврсто сум убедена дека можат. Една девојка со која интензивно работев пред одморот,дојде и ми рече: Ти благодарам имаше право кога ми рече дека можам поинаку и дека веруваш во мене...колку убаво. Верувам во нив и кога самите не веруваат во себе. Само шефовите немаат толку големо трпение како јас.За нив се важни бројки и факти,не се заинтересираи да веруваат во идилични замисли за светот и човештвото како јас. Понекогаш ми се чини дека фирмата е како железничка станица.Луѓето доаѓаат и одат.Некои порано некои подоцна.А јас ги пречекувам и испраќам,останувајќи на истото место. Се прашувам каква е неговата приказна.Бил ли и тој во густи каши? Убил ли човек,па лежел во затвор? Ја преварил ли државата за милиони? Имал ли некој недостаток? Или пак и тој како јас почнал таму додека не најде нешто друго,па останал со години да работи,сакајќи да им ја даде таа втора шанса на луѓето? [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е тревата?
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom
