Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="malo" data-source="post: 319330" data-attributes="member: 1867"><p>...И пак не спијам.</p><p>Најмногу заради сосојбава во државава, за она што се случи во Куманово. Никогаш не сум ја сакала политиката и никогаш не сум навлегувала во тоа што е и како е, но сега ми е тешко, ептен се чувствувам погодено. И не спијам... во главата ми се прикажуваат секакви слики и не можам да ги запрам. Пробав со секакви медитации пријателче, верувај дека навистина дадов се од себе... не бива.</p><p>За 4-5 часа сум на свадба. Прва братучетка се мажи, осми месец е бремена. Ке треба да се облекувам дотерувам, шминкам... да ги разбудам дечињата, да им испеглам, да ги облечам, да им направам фризурчиња... треба и среќна да бидам, ама нема да сум, ке имам голем немир во душава. Тешко ми е кога ке помислам дека ке лицемерам пред своите деца, дека ке им глумам дека се е во ред и тешко ми е што се тресам од страв, страв ми е што ке треба да ги качам во такси и да ги однесам во другиот крај на градот, а веќе ништо не се чини безбедно. Параноична станувам! Си мислам што ако и овде запукаат? Ги слушав на фејсбук пукотниците од Куманово и крвта ми се смрзнуваше, а како ли само им е на тие луѓе таму? Не верувам дека некој од нив спиел ноќва. Страшно! Ме боли помислата на тоа колку страв претрпеле тие луѓе, посебно кога ке замислам мали дечиња. Наместо да трчаат да играат, да се радуваат на пролетта... премногу е болно, не се издржува.</p><p>Пробав и со читање. Во книгата што ја читав пишуваше дека со позитивна мисла и длабока медитација можеш да спречиш војна. После деталните описи за тоа како функционира колективната свест и како тој колективен резервоар на мисли може да влијае врз масата, писателот вели дека во секоја војна има две страни (две се главни) и едните мислат дека се во право и другите мислат дека се во право, никој од нив не попушта и една со друга се побиваат. Дека дури и моментално ако победи некоја страна, за некое време пак ке се судрат и се така во круг. Потоа пишува дека доволно е само неколку поединци или неколку групи на луѓе потонат во медиција и го замислуваат светот во совршен мир, без ни една трага од конфликти, војни и други слични срања, дека тие убави и позитивни мисли ке го наполнат тој колективен резервоар и свеста на човештвото ке почне да се менува. Услов е да замислуваш и да чувствуваш љубов кон тоа што го замислуваш и да го замислиш она што сакаш да го видиш, а не она што не сакаш.</p><p>Што мислиш ти? Вреди ли да се проба?</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="malo, post: 319330, member: 1867"] ...И пак не спијам. Најмногу заради сосојбава во државава, за она што се случи во Куманово. Никогаш не сум ја сакала политиката и никогаш не сум навлегувала во тоа што е и како е, но сега ми е тешко, ептен се чувствувам погодено. И не спијам... во главата ми се прикажуваат секакви слики и не можам да ги запрам. Пробав со секакви медитации пријателче, верувај дека навистина дадов се од себе... не бива. За 4-5 часа сум на свадба. Прва братучетка се мажи, осми месец е бремена. Ке треба да се облекувам дотерувам, шминкам... да ги разбудам дечињата, да им испеглам, да ги облечам, да им направам фризурчиња... треба и среќна да бидам, ама нема да сум, ке имам голем немир во душава. Тешко ми е кога ке помислам дека ке лицемерам пред своите деца, дека ке им глумам дека се е во ред и тешко ми е што се тресам од страв, страв ми е што ке треба да ги качам во такси и да ги однесам во другиот крај на градот, а веќе ништо не се чини безбедно. Параноична станувам! Си мислам што ако и овде запукаат? Ги слушав на фејсбук пукотниците од Куманово и крвта ми се смрзнуваше, а како ли само им е на тие луѓе таму? Не верувам дека некој од нив спиел ноќва. Страшно! Ме боли помислата на тоа колку страв претрпеле тие луѓе, посебно кога ке замислам мали дечиња. Наместо да трчаат да играат, да се радуваат на пролетта... премногу е болно, не се издржува. Пробав и со читање. Во книгата што ја читав пишуваше дека со позитивна мисла и длабока медитација можеш да спречиш војна. После деталните описи за тоа како функционира колективната свест и како тој колективен резервоар на мисли може да влијае врз масата, писателот вели дека во секоја војна има две страни (две се главни) и едните мислат дека се во право и другите мислат дека се во право, никој од нив не попушта и една со друга се побиваат. Дека дури и моментално ако победи некоја страна, за некое време пак ке се судрат и се така во круг. Потоа пишува дека доволно е само неколку поединци или неколку групи на луѓе потонат во медиција и го замислуваат светот во совршен мир, без ни една трага од конфликти, војни и други слични срања, дека тие убави и позитивни мисли ке го наполнат тој колективен резервоар и свеста на човештвото ке почне да се менува. Услов е да замислуваш и да чувствуваш љубов кон тоа што го замислуваш и да го замислиш она што сакаш да го видиш, а не она што не сакаш. Што мислиш ти? Вреди ли да се проба? [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom