Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Luckky" data-source="post: 314929" data-attributes="member: 437">Стравувам од апатија зошто иронично, ја чувствувам. Се фаќам како се’ правам рутински и без никаква желба, а тоа уште повеќе ми создава нервоза. Ми е здосадено од искажување на било каква емоција или било каква мисла периодов. Не сакам другите да ме тапкаат по рамо, ниту да ми делат совети кои никогаш нема да ги применам. Имам многу идеи, имам многу креации и замисли, но немам желба да ги споделам со никој, а уште помалку да ги остварам. И сето тоа тапкање во место ме потиштува, а сите нешта што ми биле скривалишта во такви моменти ми се распаѓаат зошто ги чувствувам дека ми се надживеани како и сите останати работи. Како сето тоа да ми е изживеано и нема никаква иновација во него за одново да ме заинтересира. И тука следува цела фамилија, сите пријатели и познаници кои продолжуваат да ги туркаат своите сизифови камења низ животново секојдневие а јас како да гледам од страна и се чудам на сета несфатливост и превареност од те едно исто па исто или во најмала рака, слично. Здосадено ми е веќе познатото а немам трпение да започнувам да откривам одново. Можеби јас сум таа што прави нешто погрешно. Пробувам и си велам ми треба промена. И пробуваш да скршиш некоја навика, да воведеш некоја промена и наеднаш од нигде никаде ти доаѓа една мисла која ти вели дека се' е залудно. И немам мотивација и ми е сеедно. Заглавена во слободниот избор што сама си го овозможувам.Мислам дека низ животов настаниве ме туркаат по мапирани точки низ времето и просторот и тоа страшно ми оди на нерви. Заедно со мнозинството околу мене, без поголема можност за застранување и сите тие блуештини кои започнуваат да се планираат уште од времето кога ќе се родиш, ќе ти никне првиот заб, првиот од, започнувањето во училиште и целиот тој редослед  па се'  до старост. Си гаам илузија за старост иако не знам што ме чека утре зад врата. Не сакам да планирам ниту да ме планираат, а уште помалку вклучуваат во нивните планови. Ме нервираат сите глупави цитати за тоа дека најголемата грешка што можеш да ја направиш во животот е да мислиш дека не ти оди во него и да го пропуштиш во меѓувреме. Исто колку што ме нервира и спротивната теза за планирање и како тоа те дефинира како одлучна личност. Кој ги измислува тие глупости...  Како да дојдоа моменти кога златната средина не ме задоволува повеќе а екстремите се косат со моите гледишта. Безволно лутам наоколу, многу свесна за сопствената личност, своите размислувања и постапки. Не ме мачи депресија ниту некоја друга животна или идентитетска мака. Ја имам сета слобода да правам што сакам и како сакам на мој начин но едноставно не ми е грижа. Не сакам. Ги прифаќам работите да одат и доаѓаат со свесна сеедност. Можеби еден ден ќе жалам. И не сакам да размислувам за тоа, дека можеби ќе жалам. Глупав збор, можеби. Сакам само да бидам и постојам а во исто време да не чувствувам дека тапкам во место. Пробувам да разбистрам глава и си велам дека јас сум повеќе од сето ова, а во исто време и не знам која сум повеќе всушност.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата