Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="i_wanna_fly" data-source="post: 292798" data-attributes="member: 1553"><p>Дневник.</p><p>Здраво дневник! Ме паметиш? Ја бришам прашината после толку време.</p><p>Пак се загубив, пак изгубив.</p><p>Ништо не добив.</p><p>Абе тој Grim Reaper-от случајно да не оди по мене? Шо му е филмот на братот бе? Шо му згрешив па вакви глупости да ми прави?</p><p>А ти кажав ли за ножот шо ми го шибаат в гради? Исто како да не ми е доволна сета болка и проблеми. Исто како да мислат дека сум од карпа.</p><p>Е не сум. Многупати потклекнувам, и колку и да се трудам да го сокријам тоа, не можам. Имам една глупава фацичка и се ми се познава на неа. Ебате фацата.</p><p>Со месеци се чувствувам како да лебдам, како по земја да не газам, ама не на добар начин.</p><p>Толку многу работи се случија, и уште се случуваат некои други што не можам да стигнам ниту да ги сварам сите тие информации. Затоа почнав да се исклучувам. Не живеам, туку се обидувам да преживеам.</p><p>Ете, помина и роденденот. Не сакав да го славам и немаше да славам. Ама ред си е ред, морав. Само не издржав бидејќи болката набрзо ме стигна. Решив дека треба да ја убијам и цела вечер си го горев желудникот де со коњак, де со виски. Утредента зажалив што сум жива ама ми текна поради што е, и што се случи, и што ветив, па решив дека треба да се сменам. По не знам кој пат. </p><p>Како човек преминува преку срањата? Ова не е дежа ву, ова е дежа му! Не знам по кој пат поминувам низ вакви срања. Ова е просто невидено! НЕ ВИ ДЕ НО! </p><p>Не знам како понатаму да продолжам. Ме натиснува товарот што го носам и загрижена сум дека нема да можам да ја издржам тежината. Се плашам дека е премногу. Ги гледам луѓево од моја генерација се нервираат за некои банални работи, па кога ќе се сетам јас со што се расправам, ми се оди да го фатам патот па никогаш да не се вратам, трага да не ми остане.</p><p>И за крај едно прашање: Можно ли е човек толку баксуз да биде? И ако е, зошто тоа мора да сум јас?</p><p>Ајде лека ноќ, доцна е.</p><p>И така и така пак ќе бројам овци, додека кошмарите не ме вклештат во своите канџи. Ти спиј и за мене.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="i_wanna_fly, post: 292798, member: 1553"] Дневник. Здраво дневник! Ме паметиш? Ја бришам прашината после толку време. Пак се загубив, пак изгубив. Ништо не добив. Абе тој Grim Reaper-от случајно да не оди по мене? Шо му е филмот на братот бе? Шо му згрешив па вакви глупости да ми прави? А ти кажав ли за ножот шо ми го шибаат в гради? Исто како да не ми е доволна сета болка и проблеми. Исто како да мислат дека сум од карпа. Е не сум. Многупати потклекнувам, и колку и да се трудам да го сокријам тоа, не можам. Имам една глупава фацичка и се ми се познава на неа. Ебате фацата. Со месеци се чувствувам како да лебдам, како по земја да не газам, ама не на добар начин. Толку многу работи се случија, и уште се случуваат некои други што не можам да стигнам ниту да ги сварам сите тие информации. Затоа почнав да се исклучувам. Не живеам, туку се обидувам да преживеам. Ете, помина и роденденот. Не сакав да го славам и немаше да славам. Ама ред си е ред, морав. Само не издржав бидејќи болката набрзо ме стигна. Решив дека треба да ја убијам и цела вечер си го горев желудникот де со коњак, де со виски. Утредента зажалив што сум жива ама ми текна поради што е, и што се случи, и што ветив, па решив дека треба да се сменам. По не знам кој пат. Како човек преминува преку срањата? Ова не е дежа ву, ова е дежа му! Не знам по кој пат поминувам низ вакви срања. Ова е просто невидено! НЕ ВИ ДЕ НО! Не знам како понатаму да продолжам. Ме натиснува товарот што го носам и загрижена сум дека нема да можам да ја издржам тежината. Се плашам дека е премногу. Ги гледам луѓево од моја генерација се нервираат за некои банални работи, па кога ќе се сетам јас со што се расправам, ми се оди да го фатам патот па никогаш да не се вратам, трага да не ми остане. И за крај едно прашање: Можно ли е човек толку баксуз да биде? И ако е, зошто тоа мора да сум јас? Ајде лека ноќ, доцна е. И така и така пак ќе бројам овци, додека кошмарите не ме вклештат во своите канџи. Ти спиј и за мене. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom
