Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Luckky" data-source="post: 273818" data-attributes="member: 437"><p>Никогаш не го сакав ова а и не знам како го заслужив, по кое правило. Никогаш не сакав да ми се трупаат толку работи врз грб. Ништо не е како што некогаш било. Е тоа се случува. Ништо е е во ред се е преполовено, поделено, разграбано и подзаборавено. Значи толку многу се трудам, навистина давам се од себе, до последен атом и таман кога мислам дека се е во ред проблемите се делат на два дела. Ќе тргнам по двата со цел оптимизам , и кога конечно ќе ги избалансирам и решам се делат на уште два. Советите исушија. Тасовите се изабија. Нема веќе балнас во мене. Здосадено ми е. Здосадено ми е да бидам ќерка поделена на два дела и да балансирам. Здосадено ми е да бидам сестра каде што двајцата си влечат на своја страна а јас мора да сум секогаш тука. Здосадено ми е да бидам бидам перница за исповедување и делење совети. Здосадено ми е од секојдневните рутини само останатите да се задоволни. Демек се трудам да пристапувам кон нив со ентузијазам и желба за иновативност. Да да сигурно. Зошто и да сакам и да не сакам - морам. Здосадено ми е да ги влечкам љубовните проблеми од минатото и сета таа драма. Здосадено ми е од смртта која секогаш ги руши оние столбови на кои можев да се потпрам. Здосадено ми е од колони луѓе, редици од автомобили, гужви, трач муабети, кафиња, погледи, потценувања, преценувања, разговори, средби, авторитети, лични аспирации, конкуренции, забивања ножеви во грб, правила, прописи, кодекси на однесување, модни трендови и се така со ред.</p><p>За на крај да ги врзам во крпче сите караници, сите поделби, сите патокази, цела лутина, цела тага, цела таа фрустрација и ги истурам со сета сила врз мене. Повеќе пати одново и одново. Се додека не се уништам до темел и ги исцедам од мене. За на крај како сунѓер да ги впијам одново назад. И се така во круг. Само тука можам да ги изнапишам, каде што никој не ме познава. Но не, Марија тоа не е се.. Ова не е ништо мораш да продолжиш зошто животот еден ден навидум ќе ти биде поубав и се што е твое ќе си дојде. Зошто животот по дифолт е убав. Ахам ,сигурно.. Станувај, нема да те чека тебе светот, не си му ти конкурентна. Имаш чинии за миење.</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Luckky, post: 273818, member: 437"] Никогаш не го сакав ова а и не знам како го заслужив, по кое правило. Никогаш не сакав да ми се трупаат толку работи врз грб. Ништо не е како што некогаш било. Е тоа се случува. Ништо е е во ред се е преполовено, поделено, разграбано и подзаборавено. Значи толку многу се трудам, навистина давам се од себе, до последен атом и таман кога мислам дека се е во ред проблемите се делат на два дела. Ќе тргнам по двата со цел оптимизам , и кога конечно ќе ги избалансирам и решам се делат на уште два. Советите исушија. Тасовите се изабија. Нема веќе балнас во мене. Здосадено ми е. Здосадено ми е да бидам ќерка поделена на два дела и да балансирам. Здосадено ми е да бидам сестра каде што двајцата си влечат на своја страна а јас мора да сум секогаш тука. Здосадено ми е да бидам бидам перница за исповедување и делење совети. Здосадено ми е од секојдневните рутини само останатите да се задоволни. Демек се трудам да пристапувам кон нив со ентузијазам и желба за иновативност. Да да сигурно. Зошто и да сакам и да не сакам - морам. Здосадено ми е да ги влечкам љубовните проблеми од минатото и сета таа драма. Здосадено ми е од смртта која секогаш ги руши оние столбови на кои можев да се потпрам. Здосадено ми е од колони луѓе, редици од автомобили, гужви, трач муабети, кафиња, погледи, потценувања, преценувања, разговори, средби, авторитети, лични аспирации, конкуренции, забивања ножеви во грб, правила, прописи, кодекси на однесување, модни трендови и се така со ред. За на крај да ги врзам во крпче сите караници, сите поделби, сите патокази, цела лутина, цела тага, цела таа фрустрација и ги истурам со сета сила врз мене. Повеќе пати одново и одново. Се додека не се уништам до темел и ги исцедам од мене. За на крај како сунѓер да ги впијам одново назад. И се така во круг. Само тука можам да ги изнапишам, каде што никој не ме познава. Но не, Марија тоа не е се.. Ова не е ништо мораш да продолжиш зошто животот еден ден навидум ќе ти биде поубав и се што е твое ќе си дојде. Зошто животот по дифолт е убав. Ахам ,сигурно.. Станувај, нема да те чека тебе светот, не си му ти конкурентна. Имаш чинии за миење. [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Црнобело форум
Општи муабети
Личен дневник
На врв
Bottom