Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Angie :)" data-source="post: 209492" data-attributes="member: 2572">Погледна кон прозорецот. Ја стави десната рака на стаклото. Иако низ него се гледаше нејзината населба, таа низ стаклото го виде својот живот. Сите подеми, сите падежи. Секоја сторена грешка, вешто се исцртуваше на тоа обично стакло од прозорецот во нејзината соба.  Погледна и ги виде пријателите. Оние кои постоеле порано. Блиските, без кои таа не можеше да си го замисли животот.  Но, нивната слика набрзина исчезна од стаклото. Токму, на истиот начин тие исчезнаа од нејзиниот живот.  А таа сеуште копнееше по нив...Сеуште тагуваше и бараше одговор за нивното ненадејно заминување.  Се појави слика од оние кои сеуште беа тука, оние вистинските, со насмееани, спокојни лица, кои како да велеа: “Тука сум, не грижи се”. Потоа, сликата се изгуби. Таа длабоко воздивна. Знаеше дека не е лесно да го гледаш своето минато и сегашност. Но, се насмевна и продолжи. Таа мала насмевка на нејзините усни се должеше на сликата од новите пријатели, исцртана на стаклото. Новите, вистинските, кои иако ги запозна сега, и беа поважни од многу луѓе исчезнати далеку во минатото. Ова беа луѓе кои се појавија токму кога и беа потребни. Додека силуетите на оние пријатели од минатото заминуваа, новите беа тука да ја смират тагата во нејзиното срце. Тие беа вистинските кои неа и беа потребни. Многу други слики се појавуваа во нејзината глава и излегуваа на платното наречено стакло од прозорец. Нејзината глава беше една огромна фантазија, исполнета со милион обични и необични мисли, кои ја правеа самата неа, необична. Но, покрај сето тоа, и таа нереалност, таа не секогаш леташе во облаци. Нејзиниот живот беше поделен на две. Реален и фантазија. А, сега, сето тоа, го гледаше со своите очи. Покрај се останато, сосема на крајот виде нешто што и се допадна и ја растажи во исто време.  Да беше некој друг, да застанеше на истото место и да погледнеше кон истиот прозорец, ќе видеше само обични улици, обични куќи. Ќе видеше една обична населба. Но, таа го виде својот живот. А, на крајот, го виде него. Нејзината реалност и фантазија. Личноста која ја сонуваше. Која ја посакуваше повеќе од се на светот, иако беше свесна дека него никогаш нема да може да го има. Но, токму таа личност, ја носеше до солзи и ја смееше. Се појави заедно со оние вистинските и со новите пријатели и нејзиниот живот се смени на подобро. Го виде него, се насмевна, ги затвори очите, а кога повторно ги отвори, виде обична населба. Нејзиното минато заврши, сегашноста продолжи, а иднината пристигнуваше...Angie. <img src="/images/emoji/smile_animated.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка    :)" data-shortname=":)" /></blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата