Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Nightmare_f" data-source="post: 95373" data-attributes="member: 348">Џони песот скитник - пријателот на (не)човекотИзлегов надвор, и дали очите ми беа толку засолзиле од екранот или така ми се причини, сликата што пред себе ја гледав беше премногу замаглена. После првиот чекор, газејќи забележав еден тенок слој штотуку наврнат снег кој ја поттикнуваше мојата природна неурамнотеженост и нестабилност при движењето. Булеварот, единствен, празен ти ја нуди онаа привилегија да се „пентериш“ сред пат и за момент барем наутро во 5:30 да се почувстуваш слободен, без никаква блокада, неможност или граница! Не уживував премногу во сет тој безвезен ритуал, оти се уплашив во помислата дека наликувам на „дневните сомнителни сурати“ кои со нивните црно „испрани“ џипови и брзо (стекнати) автомобили ја нарушуваат целата сообраќајна хармонија, немајќи толку малку домашна или каква друга било култура. Не се оптоварував премногу, само си се лизгав на коловозот, откако самиот ја исполнав својата физиолошка потреба на еден несофистициран и нецивилизиран начин, мочајќи се во длабокото корито на реката. И нормално тогаш се случи кулминацијата на целава прикаска. Одејќи ризично по “кејот“ на реката и плашејќи се по малку да не се „слизгам“ во неа, видов како ми се приближува, еден пес скитник, очигледен мелез на две неспоиви раси дело на некоја џукела налик на миник полн со болви, вошки и крлежи, со скитачко, антисоцијално потекло, со некоја вакцинирана, миризлива, делумно воспитана и едуцирана пудлица со не многу градско потекло, но со можности да биде покажена и прошетана низ градското корзо. Отпрвин посакав да реагирам, да го шутнам, удрам или плукнам самиот пес кој очигледно доаѓаше дирекно кон мене од една споредна уличка, но се секундарно се покајав и продолжив да се движам како ништо да не се случило. На прв поглед можев да забележам дека песот кој го завикав спонтано Џони дека е тажен, поради она најчесто нешто што се тажи, заради некоја загуба, иако Џони оптимистички ја мрдаше опашката, обидувајќи да не ја покаже својата тага, очај, или скитничка осаменост. Покрај мене поминуваат секојдневно илјадници кучиња скитници, но Џони ми изгледаше некако посебен, а богами и интелигентен. Забележав дека одредено време ме следи, па затоа решив да подзастанам да видам како ќе реагира, и застанувајќи видов дека Џони го скренува погледот кон мене се упатува кон некое свежо дрвце ја крева својата десна нога, и незаинтересирано, мочка, ја обележува „слободната“ кучешка територија. Се појави кај мене онаа емотивна детинетост и јас следствено на тоа ја прифатив играта. Почнав да се движам цик-цак, де на десната де на левата страна на коловозот, додека Џони упорно ме следеше при секоја нагла промена. И така до бескрај, јас потрчнував некоја дистанца и застанува нормално да одам, за да и понатаму се уверам во верноста на Џони, песот скитник со големо срце. На првата раскрсница, помислив - толку од забавата, можеби дека беше прав патот Џони ме следеше, сега тој ќе си замине - но по се изгледа се излагав затоа што Џони верно се движеше покрај мене, и умешно го користеше секое преминување на автомобилите по тек на колозовот, да ми се приближи толку многу блиску што јас цело време гледав наназад, од невнимание да не го згазнам. Пред самиот градски часовник, додека изморените таксисти дремеа на ширинката, почнав да му зборувам на Џони, на кој очигледно името не му се допаѓаше, но внимателно ме слушаше за тоа што му раскажував. И не само што му зборував и раскажував туку и го прашував, зошто ме прати, што сака, и од каде знае точно баш кај живеам, додека Џони пак молчеше сакајќи да каже одговорите сами ќе дојдат, одговорите со дела се покажуваат, а не со зборови, бидејќи уверен сум дека и кога Џони би можел да зборува сигурно не би ми велел - многу ми значиш - или пак - многу ти верувам - знае Џони дека тоа лицемерие не пали кај мене, ја разбира Џони мојата искрена „филозофија“ и затоа само молчи, следејќи го мојот пат до моето интимно скривалиште - топлиот дом, не завидувајќи ми поради мојата материјална слобода, бидејќи сигурен сум Џони знае за мојата осаменост, ја разбира мојата потреба од љубов и искреност, покажувајќи го со тоа што неуморно ми покажува внимание, ми дава особена важност, дека и други будали се шетаат во 5 и пол на сабајле, но Џони како пес скитник добро знае да разликува човек од нечовек, слично како и што ние луѓето знаеме да разликуваме што значи куче со педигре што се храни со скапа кучешка храна а што значи пес скитник кој секојдневно претура по кантите полни со ѓубре - најголемиот производ на нечовекот и човекот воопшто! Ја преминувам и последната улица, и како да ми е жал што патот и дружењето со харизматичниот и весел придружник, траеше толку кратко. Скршнувам кај аголот на мојата зграда, тука каде што секојдневно „граѓаните“ вршат мала нужда, и го забележувам незадоволството на Џони за ваквата невоспитаност на нечовекот, кој можеби слично како и Џони ја обележува својата не кучешка тук сељачка територија. Доаѓа крајот. Ја отворам гломазната железна врата, и ја затворам што побрзо, за да Џони не влезе во нашето социјално скривалиште, затоа што него местото не му е тука. Знам дека Џони како интелигентен пес скитник сфати дека местото не му е во зградата во таа урбана руина, и затоа чекаше пред врата, додека јас го гледав од прозорецот сакајќи да му пренесам порака да го продолжи својот пат, дека јас морам да си одам онаму каде што припаѓам - филмски кажано. Така и направив, се качив пополека низ скалите, за да не сетат оние стари цаури дека некој влегува во зградата толку доцна и да ме поштедат од нивната особено изразена малограѓанштина. Влегов неосетно дома, седнав во детската соба и низ главата ми се вртеше прашањето Дали Џони сеуште е долу и ме чека!? Дали Џони го најде својот скитнички сопатник и пријател!? Помислив колку неблагодарни сме ние луѓето, отидов во дневната го отворив фрижидерот, зедов една паштета и една дрвена лажица која знаев дека ќе ми притреба. Ја отворив вратата од станот и набрзина слегував т.е. летав над скалите, не ми беше воопшто грижа за тоа што ќе речат соседите . Кога излегов надвор од зградата го видов Џони како сеуште ме чека на истото место, кој како да почувстува дека му носам нешто за јадење и почна да подрипнува на мојата десна нога. Се наведнав и со дрвената лажица го извадив и последното парче паштета, дури и онаа бела маст, додека Џони го јадеше својот заслужен пријателски оброк! Несакав да претерувам во мојата великодушност и затоа брзо набрзо се повлеков, бидејќи Џони сигурно додека ја јадеше паштетата знаеше дека оброкот го доби не како услуга, или во знак на некаков добиен интерес, туку како возвраќање за поданоста, верноста и пријателството. Џони и покрај тоа што кркаше паштета сеуште се чувстуваше горд пес скитник и уживаше јадејќи ја храната која ја доби од разбирање и благодарност а не од сожалување или милостина. Несакам да драматизирам, но во овој текст сакам да споделам едно сознание, една вистина дека јас пријатели воопшто немам. Во песот скитник Џони видов повеќе идеали од кој било друг пријател и познаник на кој можам да се сетам во моментот. И сега знам зошто песот Џони молчеше. Зошто кога би можел да зборува како и секое куче не би можел да биде пријател на човекот. Со Џони се поистоветувам со Џони се споредувам со Џони се познавам. Знам како завршуваат сите негови другари на кои за парче храна им се убива интелектуалната свест во општествените кафителерии. Знам како многуте шинтерски служби секојдневно ги ловат ги убиваат и ги затвораат. Причините нам на сите ни се толку јасни. Слушаме како тие кучиња скитници се невакцинирани, нечисти, полни со крлежи и болви, и што е најлошо несмеат никако да бидат заедно, да бидат здружени, тогаш тие претставуваат глутница. Така понекогаш и напаѓаат а и полесно се бранат, оти познато им е дека кога сите се заедно полесно се живее. И на крајот секој се прашува зошто тоа е така и неможе поинаку!? Одговорот е едноставен. Тие се суштества на кои уште со самото раѓање судбината им е предодрена, токму поради тоа тие тешко или многу ретко успеваат да се социјализираат или во најдобар случај обележат дека припаѓаат на група цивилизирани животни познати како луѓе, кои се разбира ги експлатираат и искористуваат на само нивни себичен, човечки начин. Ова не е приказна за едно куче скитник и за кучињата скитници. Ова е приказна за самиот себе. Автобиографска. ...извадок од книга...</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата