Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="lady_blue" data-source="post: 77516" data-attributes="member: 67">Се вика Марта, а јас не знам како да ја раскажам. Не знам од каде да почнам. Не знам ни зошто воопшто посакав да ја раскажам. Ама ете, посакав. Можеби зашто сакам да ја разберам. Зашто подолго време се обидувам да ја разберам. И да ѝ го најдам вистинскиот лик, поточно да ѝ го определам вистинскиот лик. Да, затоа.Се вика Марта. Прво што ми паѓа на ум кога помислувам на неа се нејзините ситни очи. Има навистина ситни очи. Веројатно заради некаква потребна рамнотежа на нештата. Би било премногу кога покрај нагласените усни, на кои речиси никогаш не става кармин, би имала и крупни очи. Има и кратки трепки и румени образи. Кога од студот, кога од жештината, кога од нежноста и срамежливоста.Се вика Марта. Се движи по крајот на улицата, никогаш по средината. Спокојна е кога поминува незабележана. Понекогаш ми се чини дека се пика некаде под илјада оклопи само за да остане подалеку од лепливите погледи. Не сака лепливи погледи. Ниту продорни испитувачки погледи. Такви кои сакаат сѐ да дознаат, сѐ да наслушнат. А повеќето се такви. Се втурнуваат во очите сакајќи на сила да влезат чекор повнатре. Хм, можеби затоа нејзините очи се ситни.Се вика Марта. Се распаѓа на безброј делчиња на крајот на секоја есен. Потоа ги собира едно по едно обидувајќи се да ги состави во точната слика. И додека срцето забрзано ѝ оттчукува во грлото, таа ги одбројува минутите до следниот здив.Се вика Марта. Умира по малку секоја зима.Се вика Марта. Ја чека пролетта за да успее повторно да се роди.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата