Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="lady_blue" data-source="post: 67508" data-attributes="member: 67">Беше една од тие ноќи. Кога пролетта на чуден начин го најавуваше своето доаѓање, а зимата и` се спротивставуваше со последните сили.Таа стоеше крај прозорецот, со прекрстени раце и замрзнат поглед вперен кон небото. Сјајни одблесоци го параа црнилото, а веднаш потоа одекнуваа груби и силни татнежи. Беше толку внесена во тоа нејзино набљудување што воопшто не се помрднуваше, ниту пак нешто размислуваше. Реагираше само со веѓите, згрчувајќи ги кон средината на челото.Се чинеше дека се обидува да предвиди точно кога и точно каде ќе се распара црнилото. Небаре зависеше нешто од неа, небаре ќе успееше да му ја намали силата на невремето, ако успееше да го предвиди следниот блесок. Па упорно стоеше, молчеше и гледаше.И` се приближи тивко и застанувајќи зад неа, ја прегрна. Трепереше, па ја прегрна уште посилно. Наведнувајќи ја главата, ја бакна на вратот и тивко рече:- Мила, не плаши се… далеку е… предалеку…Неговиот глас како да ја разбуди. Ја почувствува топлината на неговото тело, полека ги опушти веѓите и затварајќи ги очите се стутка во него.Заборави на невремето, на татнежите, на блесоците, заборави на се` што ја плашеше. Ја обви десната рака околу неговиот врат и свртувајќи ја полека главата, ги најде неговите усни.Синилото на нивното небо, им беше на дофат…</blockquote>

Верификација: Колку нозе има кучето? (напишете со букви)

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата