Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 64444" data-attributes="member: 272">Чекање„ ...Ја држев во прегратката додека таа плачеше. И` ги бришев созлите со скршена насмевка. Посакував никогаш да не ја познавам. Но предоцна беше. Таа веќе го чекореше патот до мојата душа. Сакаше да остане внатре, да си игра со моите чувства како мало дете со своите омилени играчки. И мораше некогша да престане. Таа ги бришеше последните солзи додека ја чував. А потоа замина оставајќи ги чувтбата расфрлани внатре. Ме погледна за последен пат и исчезна. Посакав да не се врати.“„Плачам“ – се јави сосема непознат глас.- Немој, тоа е само приказна - пробав да го стивнам со утешни зборови.- Но прекрасно е... – ми возврати.- Најобична приказна. – повторив.- Ми се допаѓа како пишуваш – одѕвонуваа зборовите таа ноќ додека се трудев да заспијам. Оттогаш патешествието започна.Некој ќе рече дека не требаше да се качам на тој воз. Но дали вреди да се седи и чека? Понекогаш за да постигнеш некоја цел, треба да ја фрлиш коцката. И ја фрлив. Не очекував толку брз одговор од неа но очекував некаков. Ја познавам малку од поодамна. Можеби беа неколку зборови полни со љубов кон саканиот, но тие зборови опишуваа голем дел од неа. Ми се допаѓа нејзиниот начин на размислување. Таа е сонувач – романтичар Ги сака бакнежите, прегратките, но најмногу од се` сака кога некој ќе ја разбере. Се сеќавам кога еден ден дојде целата расплакана.- Тешко ми е... те молам помогни ми...Откако ја прегрнав со утешителни зборови ветувајќи дека може да ми верува, таа почна. - Се сомеван во мојата љубов кон него. То е многу добар со мене но чувствата ме влечат кон друг. Не сакам да биде повреден затоа што не го заслужува тоа.- Во ред е – помислив – но дали си спремна за чекор во кој го гледаш можеби крајот на едно пријателство?- Не знам.. се плашам... – се стегаше внатре.И јас се плашев... Иако знаев дека ќе дојде денот кога нивните погледи ќе се разидат, се плашев за неа. Таа сеуште беше млада и кревка. Што ќе се случеше ако... и се случи. Таа беше скршема од човекот во кој веруваше. За последен пат ја покажа душата на тацна додека тој ладно ја погледна. Потоа се згужва во својата студена маска. Познавајќи ја, претпоставував колку и` беше тешко сите тие месеци поминати во болка која и` ја гризеше душатаа од ден за ден. Иако ја имаше ставено маската на недопирливоста, сепак длабоко во нејзината душа тлееше пламенот на некогашниот сонувач. Таа сеуште се надева – помислив.Некој ќе рече дека сум идиот што не сум ја искористил шансата додека била сама. Би го прашал: Од кога во искрената љубов постои правилото – по секоја цена? Зарем повторно да пати? Го заслужува ли тоа?И јас сум сонувач. Ги сонувам моментите кога погледите ни се сретнуваат, коа таа е среќна, кога насмевките ни се едно. Ги чувам тие сништа внатре во срцето, да го топлат кога студот ќе завладее. Ќе речете дека сум егоист. Не... и да и споделам до најситните детали, тие сништа нема ни оддалеку да го имаат тој ефект кај вас. Тоа чувство не се раскажува. Се доживува...И ден денес таа сеуште е присутна во срцето. Среќна е, насмевната, погледите честопати ни се сретнуваат. И не помислувам да ја прашам дали ме љуби. Не е битно се` додека јас ја сакам. И не верувам дека некогаш ќе престане да биде сакана од нејзиниот добар пријател.(Април 2008)</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата