Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Glorija" data-source="post: 276524" data-attributes="member: 3581"><p>Сонцето печеше. Метрополата беше вжештена, асфалтот на улиците гореше. Бев натоварена со сите глупости од торби кои едвам ги носев. Застана пред мене со колата.</p><p>Ќе седнам на задното седиште-реков.</p><p>Каде ќе одиме?-праша.</p><p>Сакам ладно и јако кафе. Носиме билокаде , само на кафе-изустив.</p><p>Зошто седна позади , ане до мене?-промрмори.</p><p>Ако ти ја кажам вистината, тоа нема да биде кафе, си помислив и премолчев.</p><p>Отидовме во едно празно кафуле. Келнерката веднаш ни го донесе кафето. Зјапавме еден во друг и се чудевме...Набрзина го испивме кафето.</p><p>Излегуваме-рече.</p><p>Каде?-се зачудив, го допив кафето одеднаш и побрзав да излезам.</p><p>Моето тело само се втурнуваше во неговото. Го згазнав неколку пати без да сакам, се прилепив со градите кон него.</p><p>Дојди-нежно ми шепна, а со јазикот ми ја гризна ушната ресичка.</p><p>Се наежив, се насмеав од срце. Не ми го прави ова сред бел ден, те посакувам-го прекорив.</p><p>Повторно седнав на задното седиште.</p><p>Вози било каде и зборувај,твоите зборови ја милуваат душата, ја соголуваат, водат љубов со неа-го молев.</p><p>Дојди-рече.</p><p>Му ги подадов усните и врвот од јазикот само да ме вкуси, и се тргнав. Го прегрнав од задното седиште, знаејќи дека не може да ме допре толку колку што посакува.</p><p>Не смееме-реков. Ќе гориме на клада...Не смееме да продолжиме, ќе изгорам во огнот.</p><p>Премногу е тешко да се одвои страста од емоциите. Премногу се познаваме, преубаво е, треба да прекине уште пред да започне.</p><p>Тогаш ајде да сонуваме. Сонувањето е вечно и безбедно.</p><p>Дај ми ги усните уште еднаш, те молам -шепна.</p><p>Суви се, а очите почнаа да солзат.Прости-реков, ова не беше во сценариото, не знам од каде дојде...</p><p>-Не грижи се, многу плачеле и пред тебе, но на крајот.</p><p>-Знам- реков. Ова е почеток и крај, се е помешано.</p><p>-Јас ќе исчезнам, не се лути-одмерено кажа.</p><p>-Во ред е. Можеби така е најдобро за двајцата, нашево кој знае каде води, а јас сум многу уморна.</p><p>Среќен нека ти е денот! Излетав со солзи...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Glorija, post: 276524, member: 3581"] Сонцето печеше. Метрополата беше вжештена, асфалтот на улиците гореше. Бев натоварена со сите глупости од торби кои едвам ги носев. Застана пред мене со колата. Ќе седнам на задното седиште-реков. Каде ќе одиме?-праша. Сакам ладно и јако кафе. Носиме билокаде , само на кафе-изустив. Зошто седна позади , ане до мене?-промрмори. Ако ти ја кажам вистината, тоа нема да биде кафе, си помислив и премолчев. Отидовме во едно празно кафуле. Келнерката веднаш ни го донесе кафето. Зјапавме еден во друг и се чудевме...Набрзина го испивме кафето. Излегуваме-рече. Каде?-се зачудив, го допив кафето одеднаш и побрзав да излезам. Моето тело само се втурнуваше во неговото. Го згазнав неколку пати без да сакам, се прилепив со градите кон него. Дојди-нежно ми шепна, а со јазикот ми ја гризна ушната ресичка. Се наежив, се насмеав од срце. Не ми го прави ова сред бел ден, те посакувам-го прекорив. Повторно седнав на задното седиште. Вози било каде и зборувај,твоите зборови ја милуваат душата, ја соголуваат, водат љубов со неа-го молев. Дојди-рече. Му ги подадов усните и врвот од јазикот само да ме вкуси, и се тргнав. Го прегрнав од задното седиште, знаејќи дека не може да ме допре толку колку што посакува. Не смееме-реков. Ќе гориме на клада...Не смееме да продолжиме, ќе изгорам во огнот. Премногу е тешко да се одвои страста од емоциите. Премногу се познаваме, преубаво е, треба да прекине уште пред да започне. Тогаш ајде да сонуваме. Сонувањето е вечно и безбедно. Дај ми ги усните уште еднаш, те молам -шепна. Суви се, а очите почнаа да солзат.Прости-реков, ова не беше во сценариото, не знам од каде дојде... -Не грижи се, многу плачеле и пред тебе, но на крајот. -Знам- реков. Ова е почеток и крај, се е помешано. -Јас ќе исчезнам, не се лути-одмерено кажа. -Во ред е. Можеби така е најдобро за двајцата, нашево кој знае каде води, а јас сум многу уморна. Среќен нека ти е денот! Излетав со солзи... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
На врв
Bottom
