Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="LoVe_Again" data-source="post: 273783" data-attributes="member: 3795"><p>Кога ќе погледнам во твоите очи, се чуствувам како да го гледам небото. Твоите очи силно сјаат, сакам да ја зачувам таа светлина, но неможам. Ах, а твојата насмевка, твојата насмевка прави да се чуствувам како најсилната ѕвезда на небото. Моето мало срце е исполнето со голема љубов кон тебе. Срце кое искрено те сака. Душа која не може без тебе. Тело кое копнее по твојот допир. Раце кои едвај чекаат да те прегрнат. Усни кои сакаат да ти го подарат најнежниот бакнеж. Без тебе сум како пресушен лист, лист паднат од дрвото на љубовта, кој е во потрага по ново засолниште. Осамен лист кој веејќи се на ветрот го губи правецот, ја губи насоката по која треба да се движи. Лист кој сите го газат... Можеби не си свсен колку ми недостигаш. Можеби не ни помислуваш дека има таква личнос до тебе, личност која се би дала сега да биде во твоите прегратки. Ти никогаш не ми дозволи да ти покажам колку те сакам. Ти си причината за моите солзи. Можеби некогаш ќе сватиш колку ми недостигаш, колку многу те сакав, но ќе биде предоцна... </p><p>Нашите разговори, срциња кои си ги праќавме... Можеби тоа било некој знак дека можеме да бидеме заедно. Ти секогаш одеше по неа, како таа да беше единствената девојка. Не гледаше дека покрај тебе секојаш бев јас, дека секогаш ти помагав. Сега те остави... Кога те остави сфатите дека јас секогаш копнеев по тебе. Но сега е доцна.. Мојата љубов кон тебе згасна. Згасна тој распламтен оган кој не можев да го смирам. Згасна... </p><p>Сега во моето срце е влезена нова љубов... Ти барајќи ги ѕвезди те ја изгуби месечината.....</p><p>Сега плачам.. Да, плачам. Но незнам дали плачам од тага што неможам да те прегрнам, или пак од среќа што те имам како пријател. Ти ја дадов целата моја љубов... Кога за прв пат те видов, мислев дека ја изгубив меморијата, со твојот поглед ми ја одзема и последната воздишка... Сега сакам уште еднаш да те видам, уште еднаш да ја почуствувам твојата топлина... Но неможам... Понекогаш животот знае да биде толку суров... Да не раздели...Можеби животот ни ги раздели погледите, но не и љубовта... Сега што и да направиме е доцна...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="LoVe_Again, post: 273783, member: 3795"] Кога ќе погледнам во твоите очи, се чуствувам како да го гледам небото. Твоите очи силно сјаат, сакам да ја зачувам таа светлина, но неможам. Ах, а твојата насмевка, твојата насмевка прави да се чуствувам како најсилната ѕвезда на небото. Моето мало срце е исполнето со голема љубов кон тебе. Срце кое искрено те сака. Душа која не може без тебе. Тело кое копнее по твојот допир. Раце кои едвај чекаат да те прегрнат. Усни кои сакаат да ти го подарат најнежниот бакнеж. Без тебе сум како пресушен лист, лист паднат од дрвото на љубовта, кој е во потрага по ново засолниште. Осамен лист кој веејќи се на ветрот го губи правецот, ја губи насоката по која треба да се движи. Лист кој сите го газат... Можеби не си свсен колку ми недостигаш. Можеби не ни помислуваш дека има таква личнос до тебе, личност која се би дала сега да биде во твоите прегратки. Ти никогаш не ми дозволи да ти покажам колку те сакам. Ти си причината за моите солзи. Можеби некогаш ќе сватиш колку ми недостигаш, колку многу те сакав, но ќе биде предоцна... Нашите разговори, срциња кои си ги праќавме... Можеби тоа било некој знак дека можеме да бидеме заедно. Ти секогаш одеше по неа, како таа да беше единствената девојка. Не гледаше дека покрај тебе секојаш бев јас, дека секогаш ти помагав. Сега те остави... Кога те остави сфатите дека јас секогаш копнеев по тебе. Но сега е доцна.. Мојата љубов кон тебе згасна. Згасна тој распламтен оган кој не можев да го смирам. Згасна... Сега во моето срце е влезена нова љубов... Ти барајќи ги ѕвезди те ја изгуби месечината..... Сега плачам.. Да, плачам. Но незнам дали плачам од тага што неможам да те прегрнам, или пак од среќа што те имам како пријател. Ти ја дадов целата моја љубов... Кога за прв пат те видов, мислев дека ја изгубив меморијата, со твојот поглед ми ја одзема и последната воздишка... Сега сакам уште еднаш да те видам, уште еднаш да ја почуствувам твојата топлина... Но неможам... Понекогаш животот знае да биде толку суров... Да не раздели...Можеби животот ни ги раздели погледите, но не и љубовта... Сега што и да направиме е доцна... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
На врв
Bottom
