Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Lena" data-source="post: 262110" data-attributes="member: 1970"><p>Прошка</p><p></p><p>Во еден пресуден миг во мојот живот,одлучив да те закопам во себе.</p><p>Мислев тоа е единствениот начин да се ослободам од твоето присуство.</p><p>Те закопав тебе и со тебе сите спомени кои те обликуваа.</p><p>Заборавив.</p><p>Те оставив да гниеш како есенско лисје во мене,мислејќи дека некогаш ќе се претвориш во земја и ќе ме ослободиш од твоето присуство.Притоа заборавив дека земјата само се наталожува и станува се потешка со текот на времето.</p><p>Закопувајќи те тебе,се закопав и себе.</p><p>Не постоев.</p><p>Бев некоја нова,програмирана од замислата личност.</p><p>Но,колку повеќе се трудев да не те познавам,да ми е сеедно кој си ти,толку повеќе избиваше од мене твоето присуство.</p><p>Наместо во земја,се претвори во лава на огромен вулкан кој секој миг може да еруптира.</p><p>Бегав од тебе.</p><p>Од твојот лик,од твоето име од твоите делувања..</p><p>Од сите украдени моменти на детсвото бегав.</p><p>Бегав од себе..</p><p>Се прашувам дали воопшто знаеше нешто за себе?</p><p>Или го помина целиот свој живот во несознание?</p><p>Мислев знаеш многу.</p><p>Мислев ги знаеш одговорите на сите мои прашања.</p><p>Сега разбирам колку си бил збунет и заробен во пајажината на мислите и чувствата.</p><p>Немокен да се ослободиш.Да го срушиш тој свет на пеколот и да изградиш нов,светол дом нудејки ми заштита и љубов.</p><p>Не.Не те критикувам.</p><p>Сакам да ти кажам</p><p>дека те разбирам.Дека ми е жал што не успеав да ти кажам дека те сакам.</p><p>Што не знаев да ги пружам моите раце и да ти подарам чиста детска љубов.Што не ти ја покажав силата на детскиот поглед.</p><p>Сретнувајки се себе те сретнувам и тебе.</p><p>Ми стоиш на патот и бараш прошка.</p><p>Сакам да те избегнам,но ти постојано си пред мене.</p><p>Чинам време е да ти простам.</p><p>Ти простувам.</p><p>Ти простувам се.Од дното на душава ти простувам.</p><p>И те пуштам од себе.Ти ја давам целата слобода на бесконечноста.</p><p>Ти подарувам букет љубов и бакнеж кој ги топи сите мразови на изградените темни светови измеѓу нас.</p><p>Ти простувам..говори моето срце,нежно и тивко скоро нечујно.</p><p>Знам дека го слушаш.И задоволно се смееш таму некаде филозофирајќи за бог и светот.</p><p>Те сакам...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Lena, post: 262110, member: 1970"] Прошка Во еден пресуден миг во мојот живот,одлучив да те закопам во себе. Мислев тоа е единствениот начин да се ослободам од твоето присуство. Те закопав тебе и со тебе сите спомени кои те обликуваа. Заборавив. Те оставив да гниеш како есенско лисје во мене,мислејќи дека некогаш ќе се претвориш во земја и ќе ме ослободиш од твоето присуство.Притоа заборавив дека земјата само се наталожува и станува се потешка со текот на времето. Закопувајќи те тебе,се закопав и себе. Не постоев. Бев некоја нова,програмирана од замислата личност. Но,колку повеќе се трудев да не те познавам,да ми е сеедно кој си ти,толку повеќе избиваше од мене твоето присуство. Наместо во земја,се претвори во лава на огромен вулкан кој секој миг може да еруптира. Бегав од тебе. Од твојот лик,од твоето име од твоите делувања.. Од сите украдени моменти на детсвото бегав. Бегав од себе.. Се прашувам дали воопшто знаеше нешто за себе? Или го помина целиот свој живот во несознание? Мислев знаеш многу. Мислев ги знаеш одговорите на сите мои прашања. Сега разбирам колку си бил збунет и заробен во пајажината на мислите и чувствата. Немокен да се ослободиш.Да го срушиш тој свет на пеколот и да изградиш нов,светол дом нудејки ми заштита и љубов. Не.Не те критикувам. Сакам да ти кажам дека те разбирам.Дека ми е жал што не успеав да ти кажам дека те сакам. Што не знаев да ги пружам моите раце и да ти подарам чиста детска љубов.Што не ти ја покажав силата на детскиот поглед. Сретнувајки се себе те сретнувам и тебе. Ми стоиш на патот и бараш прошка. Сакам да те избегнам,но ти постојано си пред мене. Чинам време е да ти простам. Ти простувам. Ти простувам се.Од дното на душава ти простувам. И те пуштам од себе.Ти ја давам целата слобода на бесконечноста. Ти подарувам букет љубов и бакнеж кој ги топи сите мразови на изградените темни светови измеѓу нас. Ти простувам..говори моето срце,нежно и тивко скоро нечујно. Знам дека го слушаш.И задоволно се смееш таму некаде филозофирајќи за бог и светот. Те сакам... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Каква боја е Сонцето?
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
На врв
Bottom
