Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="lady_blue" data-source="post: 253908" data-attributes="member: 67">Не знам која ми беше намерата. Веројатно судењето кое сметав дека си го должам, а од кое се откажав сосема доброволно. Всушност не се сеќавам дека некој побара од мене да се откажам. Сама си го наметнав изборот, прифаќајќи ја без збор казната која, повторно сама си ја одредив.Доброволно се прогласив за виновна и сосема лесно зачекорив внатре.Затвор. Константна суштина, а безброј променливи форми. Едно правило од кое произлегуваат низа други. Ограничувањето на просторот и слободата крие невообичаена илузија. Ослободување.Намерно запрено време. Поточно намерно поништено значење на времето. Наспроти тоа уште една илузија. Бесконечност. Моменти без почеток, без средина и без крај.Совршено спроведен злосторнички чин. Убиство без убиство. Достатно оддалечување од местото на злосторството, оставајќи ги на сосема другиот крај од универзумот сите можни сведоци. Сите оние кои би можеле да насетат. И да се побунат. Оставајќи ги и оставајќи им само кратка цинично напишана реченица – мој живот, мој избор. Најлесно разоружување на противникот.Но, чудни сме. Сите ние. Стремежот нѐ води напред само до таму. До стасувањето.А потоа?Страотно разоружување на себе си. Пред себе.Бесконечноста е сосема доволно време за тивко размислување. А потоа некаде напукнува заштитата.Си ја одредив казната, а избегнав да си го прочитав обвинението.Случајностите не ги достигнуваме случајно. Имав намера. Да се оддолжам. Себе си..................од едно време кога пишував ( ко да беше пред цел век)12.21.11 </blockquote>

Верификација: Колку нозе има кучето? (напишете со букви)

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата