Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Реми" data-source="post: 251479" data-attributes="member: 312">Тој мирно седеше спроти мене. Мирно го ткаеше испуштениот дим во форма на разгневен бик, опуштено и елегатно. Тој беше пример за сите. Секогаш пресметлив и трпелив ја рушеше мојата харизма и сензуалност, бидејќи беше посилен и похрабар каде што потклекнаа моите психолошки моменти што беа битни за сопственото реализирање.Исполнетоста на собата ја претскажуваше иднината, а таа беше толку неурдна и бурно нападна, како нејзините емоции, како моите и на уште некоја читателка. Јас верував дека сум доволно цврста за моите цели, верував дека некогашните моменти ќе бидат проткаени со совршеност како кашмир. Но ги немаше. Од мене излегуваше чудна аура, неопислива... Како црвената улица во Амстердам, сите излози се црвени, а оние на транвестите, на шимејл се плави, недефинирани. Таква е аурата, некреативна, неспонтана, злобна, нападна. Со цел да нанесе штета без да постигне одредена цел. Вистински оксиморон за љубителите кои го проучуваат. Вистински микс за одбивност кај луѓето што ме сакаат. Вистинска подлога за релативно добро губење на тлото под нозете. А јас тонам. Тонам во сопственото разочарување, во сопствената меланхонија, во сопствената дупка...Тонам онаму каде што требаше успешно да препливам или да ги прескокнам пречките на трката.Очај. Мал дел од таа меланхонија. Го молам да се врати. Која патетика! Јас да молам? Ха! Тоа е таква научна фантастика за сите научници кои имаат многу формули потврдено, исто толку продадено како изум, но за хемијата и за моето вистинско сурово лице верувам дека не измислиле ниту еден лек. Ги жалам и нив.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата