Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 165384" data-attributes="member: 272"><p>Concluding....</p><p></p><p><em>- И... Како си помина </em><em>вечерва? - ја праша додека таа тонеше во неговите прегратки. </em></p><p><em>- Прекрасно... Секој момент мислам...Кога повторно ќе се видиме?</em></p><p><em>- Утре, мила... Но те молам дојди попладне.</em></p><p><em>- Зошто толку доцна?</em></p><p><em>- Треба да завршам на работа неш...</em></p><p></p><p>.... Се будеше полека. Ги отвори очите. Лежеше во непознат кревет. Глува тишина. Белите ѕидови се слеваа со бојата на постелнината. Тежок мирис на лек. Толку тежок што ја здоболе главата. Ја допре. Непознат матерјал, туѓ слој на кожа. Рапав со брчки. Ги слушаше пискавите звуци како доаѓаа одстрана. Како телефон. Ја обзеде чувтво на паника. Проба да се помрдне но не успеа. Залепена за креветот, спремна за мачење до смрт. Посака да е на друго место. Ги затвори очите повторно. Не иде... Нешто не е во ред овде. Требаше да се разбуди. Слушаше тап звук на крцкање. Некој конечно ќе и` објасни што се случува.</p><p>- Каде сум? - го праша човекот со бел мантил.</p><p>- Смирете се... Имавте сообраќајна несреќа. Сега сте во градската болница во Верона.</p><p>Ја обзеде немир. Сакаше да исчезне уште истиот миг.</p><p>- Колку време сум тука? - плашливо, со глас на трепет шепотеше.</p><p>- Три дена... Имате мал потрес на мозокот.</p><p>- Што се случи? - гласот се повеќе и` се истенчуваше завршувајќи со плачлив извик.</p><p>- Удривте во Камион. Автомобилот се преврте и потоа застана пред самата провалија. Среќа останавте живи...</p><p>Таа слушаше но не и` беше јасно. Главоболките ја притискаа за креветот.</p><p>- Одморете... пробајте да ги оддалечите мислите одовде. Сетете се на некоја среќна случка во вашето детство.</p><p>- Што ќе биде со мене? - го праша со извик полн со агонија.</p><p>- Ќе биде се` во ред. - ја тешеше. - Уште утре ви гарантирам дека ќе се чувствувате подобро, а за неполни пет дена ќе можете да заминете дома.</p><p>- Но...- сакаше да продолжи но главоболката ја замолчи.</p><p></p><p>To be concluded...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Saladin, post: 165384, member: 272"] Concluding.... [I]- И... Како си помина [/I][I]вечерва? - ја праша додека таа тонеше во неговите прегратки. - Прекрасно... Секој момент мислам...Кога повторно ќе се видиме? - Утре, мила... Но те молам дојди попладне. - Зошто толку доцна? - Треба да завршам на работа неш...[/I] .... Се будеше полека. Ги отвори очите. Лежеше во непознат кревет. Глува тишина. Белите ѕидови се слеваа со бојата на постелнината. Тежок мирис на лек. Толку тежок што ја здоболе главата. Ја допре. Непознат матерјал, туѓ слој на кожа. Рапав со брчки. Ги слушаше пискавите звуци како доаѓаа одстрана. Како телефон. Ја обзеде чувтво на паника. Проба да се помрдне но не успеа. Залепена за креветот, спремна за мачење до смрт. Посака да е на друго место. Ги затвори очите повторно. Не иде... Нешто не е во ред овде. Требаше да се разбуди. Слушаше тап звук на крцкање. Некој конечно ќе и` објасни што се случува. - Каде сум? - го праша човекот со бел мантил. - Смирете се... Имавте сообраќајна несреќа. Сега сте во градската болница во Верона. Ја обзеде немир. Сакаше да исчезне уште истиот миг. - Колку време сум тука? - плашливо, со глас на трепет шепотеше. - Три дена... Имате мал потрес на мозокот. - Што се случи? - гласот се повеќе и` се истенчуваше завршувајќи со плачлив извик. - Удривте во Камион. Автомобилот се преврте и потоа застана пред самата провалија. Среќа останавте живи... Таа слушаше но не и` беше јасно. Главоболките ја притискаа за креветот. - Одморете... пробајте да ги оддалечите мислите одовде. Сетете се на некоја среќна случка во вашето детство. - Што ќе биде со мене? - го праша со извик полн со агонија. - Ќе биде се` во ред. - ја тешеше. - Уште утре ви гарантирам дека ќе се чувствувате подобро, а за неполни пет дена ќе можете да заминете дома. - Но...- сакаше да продолжи но главоболката ја замолчи. To be concluded... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
На врв
Bottom
