Мени
Форум
Нови мислења
Пребарување
Членови
Моментални посетители
Нови објави на профил
Пребарај објави на профил
Форум
Најава
Регистрација
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Нови мислења
Пребарување
Барај
Пребарувај само наслови
Од:
Пребарувај само наслови
Од:
Мени
Install the app
Install
Одговори на темата
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
JavaScript is disabled. For a better experience, please enable JavaScript in your browser before proceeding.
Вие користите застарен прелистувач. Може да не ви бидат убаво прикажани овој или други сајтови.
Треба да го надградите вашиот или да користите
алтернативен прелистувач
.
Порака
<blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 165181" data-attributes="member: 272"><p>Го читаше ливчето на масата... Солзи и навираа од очите. Во истата година уште еднаш се почувствува така . Премногу и` беше... Се нурна во креветот, тивко липајќи. </p><p><em>......- И.... како ти се допаѓа? – ја праша додека таа го врткаше во рацете со очи полни со изненадување и возбуда.</em></p><p><em>- Прекрасно е. Навистина како знаеше дека го сакам баш ова?</em></p><p><em>- Нагаѓав. – се смееше во себе. .......</em></p><p>Сегашност. Ги избриша солзите... Мали воздишки на скршена душа. Го извади куферот и ги собираше работите што стоеја на масата и шкафчето. Немаше многу. Само некои дребулии и понекое парче облека. Не сакаше да биде тука. Се чувствуваше како странец. За прв пат. Седна покрај огледалото.</p><p>- Која сум јас? Не ми се допаѓа косава.... – посегна по ножиците... *Крц....крц* паѓаа локните. Не сакаше да се сеќава на себе. Паѓаа се повеќе и повеќе. Крупни, ситни.... секакви. Кога се погледна пак во огледалото почувствува задоволство. Одек од смеа... злобна смеа. Потоа продолжи со пакувањето. Го чу телефонот. Некогаш едвај дочекуваше да заѕвони 3 пати. Не сега..... Го занемари. Но упорноста на тој апарат не престануваше. После половина час повторно. И така натаму....... Дури и не и` даде мир да спие како што треба. А заминуваше утре. Сигурно и телефонот знаеше па сакаше да се подружи со неа за последен пат. Но таа не сакаше друштво па макар и со еден апарат. Осаменоста и` беше виза за излез од ситуацијата. </p><p>Утредента излезе со главоболка. Не спиела синоќа... Била некаде во некој ноќен клуб и се напила. Или пак на некоја прослава. Во секој случај не била дома. Соседите ја погледнуваа и си ги поставуваа овие прашања. Не ја знаеја нејзината болка. Не знаеја дека е скршена... дека тој што искрено го сакаше ја имаше повредено. Повреда каква ни на сон не би им паднала. Само животно може да постапи така.. Всушност не.... животното не знае за злоба. Седна во автомобилот и ја извади капата од глава. Шок. Ја погледнуваа чудно. По малку ги плашеше. Но на неа не и беше гајле. Посегна по клучевите. Зататни колата и се одтркала по улицата....</p><p></p><p>То be concluded...</p></blockquote><p></p>
[QUOTE="Saladin, post: 165181, member: 272"] Го читаше ливчето на масата... Солзи и навираа од очите. Во истата година уште еднаш се почувствува така . Премногу и` беше... Се нурна во креветот, тивко липајќи. [I]......- И.... како ти се допаѓа? – ја праша додека таа го врткаше во рацете со очи полни со изненадување и возбуда. - Прекрасно е. Навистина како знаеше дека го сакам баш ова? - Нагаѓав. – се смееше во себе. .......[/I] Сегашност. Ги избриша солзите... Мали воздишки на скршена душа. Го извади куферот и ги собираше работите што стоеја на масата и шкафчето. Немаше многу. Само некои дребулии и понекое парче облека. Не сакаше да биде тука. Се чувствуваше како странец. За прв пат. Седна покрај огледалото. - Која сум јас? Не ми се допаѓа косава.... – посегна по ножиците... *Крц....крц* паѓаа локните. Не сакаше да се сеќава на себе. Паѓаа се повеќе и повеќе. Крупни, ситни.... секакви. Кога се погледна пак во огледалото почувствува задоволство. Одек од смеа... злобна смеа. Потоа продолжи со пакувањето. Го чу телефонот. Некогаш едвај дочекуваше да заѕвони 3 пати. Не сега..... Го занемари. Но упорноста на тој апарат не престануваше. После половина час повторно. И така натаму....... Дури и не и` даде мир да спие како што треба. А заминуваше утре. Сигурно и телефонот знаеше па сакаше да се подружи со неа за последен пат. Но таа не сакаше друштво па макар и со еден апарат. Осаменоста и` беше виза за излез од ситуацијата. Утредента излезе со главоболка. Не спиела синоќа... Била некаде во некој ноќен клуб и се напила. Или пак на некоја прослава. Во секој случај не била дома. Соседите ја погледнуваа и си ги поставуваа овие прашања. Не ја знаеја нејзината болка. Не знаеја дека е скршена... дека тој што искрено го сакаше ја имаше повредено. Повреда каква ни на сон не би им паднала. Само животно може да постапи така.. Всушност не.... животното не знае за злоба. Седна во автомобилот и ја извади капата од глава. Шок. Ја погледнуваа чудно. По малку ги плашеше. Но на неа не и беше гајле. Посегна по клучевите. Зататни колата и се одтркала по улицата.... То be concluded... [/QUOTE]
Внеси Цитати…
Верификација
Колку нозе има кучето? (напишете со букви)
Испрати мислење
Форум
Култура, уметност и наука
Поезија и проза
Интимна (исповедна) проза
На врв
Bottom
