Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Electra" data-source="post: 159285" data-attributes="member: 229">Од вчера го пишав, ама ај...Денес чувствувам потреба да споделам која сум навистина.Толку маски имам сменето, што се изгубив себе и верував во сопствената лажна рефлексија.Се пронајдов себе во длабочините на темнината на сопствената душа.Ја осветлив и ослободив.Изгледа страшно, но барем знам која сум, што правам и што сакам.Не сум таа што мислев, не сум слаба ко што мислев и не сум сакала ко што мислев.Ништо. Огромна илузија која самата сум ја создала и во која сум верувала.Навраќања. Две годишно дете исфрлено на улица сред зима од страна на сопствениот татко. Кого може тоа дете да сака освен себе? Кому може тоа дете да верува? На кого да се потпре и кому да се посвети освен себе?И открив. Ја открив големата загатка на мојата слабост...барем она што сум мислела дека е слабост.Јас не се плашам да загубам некого, всушност, сум ги изгубила најзначајните од најмали нозе, а мојот живот продолжил да биде ист како што бил и пред нив. Јас тоа сум го сфатила ко пораз, и се плашам од пораз, се плашам дека не сум била доволно најдобра за да останам на врвот. Се плашам за себе, не за другиот. Тоа е она што ме одржува во борба.Јас не можам да сакам никого. Она што другите го нарекуваат љубов, за мене е сопственост, освоен трофеј за кој себично мислам дека ми припаѓа само мене. Во мојот свет нема втора половина, нема сродна душа, за мене љубов е кога јас сум целината со трофејот во рака. Останатото е пораз.Јас не се посветувам на другите и нивните желби и потреби, туку се обидувам да ги наметнам моите врз нив и да ги убедам дека и тие го сакаат истото што и јас.Мојата перспектива врз луѓето лесно се менува, доволно е само да ги задоволуваат моите потреби за да ги сметам вредни, а моментот кога ќе престанат или ќе се побунат, ги бришам без размислување и чекам да се вратат на колена пред мојата супериорност...зошто едноставно, јас не губам.И не сакам да сослушувам и разбирам никого. Всушност, никој никого не разбира како што се разбираме ние самите. Другите само ќе климаат со глава за да остават впечаток на добра и грижлива личност. Јас знам да пресечам на средина и да не чувствувам грижа на совест после тоа. А тоа секого би оддалечило, но јас не се грижам за тоа, јас само се грижам да излезам непоразена од сета ситуација.Јас не губам, јас се откажувам во моментот кога ќе насетам опасност од губење, за пак да излезам ко победник, без разлика на последиците кои подоцна ги сносувам.И не, не можам да се сменам.Едноставно, сакам да пркосам на регуларностите. Не сакам да бидам обична домаќинка со домашни обврски, сопруг, деца и кариера, да создавам лажна перфекција и хармонија. . Немам таква дефиниција. А пф, да не ќе правам сендвичи или да му перам чорапи? Прав маж ќе си купи или направи сам, а на другиве нека им направи мама, не им треба жена. Јас би се чувствувала ко да се потсмевам на сопствениот капацитет. Па, по некое непишано правило, (речиси) секое девојче сонува да стане тоа, а јас не сакам да бидам дел од тоа.И не сакам да сакам. Можеби можам, но не сакам. Барем не додека не ја научам вистинската дефиниција, а не онаа поради која слепо си ја чукав главата толку време.И не чувствувам ништо освен празнина, и не ми требаат други за да не се чувствувам празно. Јас чувствувам неисполнетост од сама себе, од својот идиотизам, чувствувам како да сум си ја предала вредноста, сум се откажала од сопствена битка.Деновиве, благодарение на неколку случки, сфатив дека сакам да се чувствувам исполнето во моментот. И сфатив дека не е битно со кого, се` додека горенаведените критериуми ми се исполнети. А секогаш се наоѓа по некој заталкан што ќе се обиде. Некој незначаен со неговото беспотрено внимание и лигавешки на кои се преправам дека паѓам зошто ми годи моментално, зошто едноставно ги сметам нерелевантни за да би им ја објаснила мојата цел и недоволно интелигентни за да би ја сфатиле. Некој што се прави дека сфаќа, што од петни жили напнува да се покаже различен. И мозокот им лета, мислат дека успеале, дека тоа бил клучот, а јас само молчам, за кога ќе ми здосади да го покажам вистинското лице, а потоа и Ѓаволот попрво би бакнал крст отколку тие мене. Нека, нека се мисли Алфа маже, и онака не ми е битно, само нека биде некој со кој ќе си пополнам време. Некој кој не го сакам. Не сакам никого всушност, едноставно, не сакам да сум сама. Да, како што велеше Кери, еден ден ќе се најде некој доволно див што низ сите бури ќе успее да ме скроти или барем да го фати истиот ритам.Е, ќе требаат balls of steel за да се открие тој мој свет, но тој момент ќе престанам да ги гледам другите ко трофеј, туку самата ќе се предадам ко трофеј на заслужениот, а на истото нема да гледам ко пораз.Чувствувам празна среќа, чувство што не знам да го опишам.Среќна сум и се смеам, но немам причина, онака, за себе и сопствените победи врз себе.р.ѕ. Жити мајка, избришете ми го тоа погорното мислење, обично на тешки дроги сум рано наутро и не знам што пишувам. <img src="/styles/default/xenforo/smilies/biggrin.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":zelen" title="Зелен    :zelen" data-shortname=":zelen" />Најсериозно, бришете.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата