Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Saladin" data-source="post: 347960" data-attributes="member: 272">„Често се прашувам зошто чувам книги кои можат само во далечна иднина да ми послужат, наслови толку далечни од моите вообичаени интереси, оние кои само еднаш сум ги прочитал и кои долги години нема да ги отворат своите страници, ако воопшто и некогаш! Но, како да ја фрлам, на пример, „Повикот на дивината“, без да избришам една цигла од темелот на моето детство, или „Гркот Зорба, која со плач ја запечати мојата адолесценција, „Дваесет и петиот час“ и сите други томови ставени настрана, на највисоките полици, недопрени и неми, во таа света лојалност што си ја присвојуваме. Многу е потешко да се ослободиш од книги отколку да ги изнајдеш. Се лепат за нас во тој сојуз меѓу потребата и заборавот што со нив го склучуваме, како сведоци на дел од нашиот живот на кој не можеме да се вратиме. Но, додека се тие таму, се дел од нас. Сум забележал дека многу луѓе прават забелешки на денот, месецот или годината кога ја имаат прочитано книгата;тие градат своевиден календар. Други пак, пред да ја позајмат, си го запишуваат името на првата страница, со забелешка кому ја позајмиле во адресарот и го додаваат датумот. Имам видено книги врз кои е ставен печат, како во јавните библиотеки, или со вметната картичка меѓу страниците. Никој не сака да затури книга. Претпочитаме да загубиме прстен, рачен часовник, чадор, отколку книга чии страници нема никогаш повторно да ги прочитаме, но која задржува, во звучноста на својот наслов, некоја стара и можеби одамна загубена емоција. “Куќа од хартија - Карлос Марија Домингез</blockquote>

Верификација: Каква боја е Сонцето?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата