Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="MissChievous" data-source="post: 321313" data-attributes="member: 266">Јас и Карло Маркс еднаш седевме соочени еден карши друг и му го раскажав сонот за чудниот Арапин кој ме гонеше низ пустина; се обидував да му избегам и најпосле ме стигна пред да се доберам до Заштитничкиот Град. "Кој може да биде тоа?" рече Карло. Размислувавме за тоа. Предложив дека тоа сум самиот јас, носејќи наметка. Но не беше така. Нешто или некој, некој дух не гонеше сите нас низ пустината на животот и успеваше да не зграпчи пред да се добереме до рајот. Кога сега ќе погледнам наназад, ми изгледа сосема природно тоа да биде само смртта: смртта ќе не стигне пред портите на рајот. Единственото нешто по кое копнееме додека сме живи, кое не тера да воздивнуваме и да јачиме, да трпиме секакви слатки маки, е сеќавањето на некое изгубено блаженство кое веројатно сме го искусиле во матката и кое може единствено да се повтори (иако тоа мрзиме да го признаеме) во смртта. Но кој сака да умре? Во брзиот след на настаните со еден мал дел од свеста продолжив да мислам на ова. Му го кажав сонот на Дин и тој веднаш во него препозна проста желба за чиста смрт; а бидејќи само еднаш се живее, тој, природно, не сакаше да има ништо со тоа, и јас тогаш се согласив со него. - Џек Керуак, На Пат</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата