Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="Io Sono" data-source="post: 324515" data-attributes="member: 6217">Пишав дека сум во иноземство. Не пишав дека заработувам добро (а би сакал и тоа да го пишам наскоро <img src="/images/emoji/smile_animated.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка    :)" data-shortname=":)" /> ) Иначе се согласувам со скоро се што кажа погоре. Не би се вратил од причините што ги наброја. Прашањето ми беше што ако се најдеш (ако се најдам) во таква ситуација во која мора да се избере страна. Затоа и така го поставив. Имав една дискусија пред некое време, кога сме тука, во која се дискутираше за психолошките импликации (трауми) кои ги имаат бранителите по конфликтот од 2001. Прашањето ми беше: зошто овие луѓе толку се жалат од некакви психолошки проблеми, кога на пример дедо ми и стотици илјади партизани во WWII поминале далеку потешко па никогаш не го слушнав да се жали од некаков поствоен стрес итн... Одговорот што ми избега беше повеќе од очигледен: сите овие луѓе веднаш по војната беа ресоцијализирани, добија работа, се чуствуваа наградени и почитувани за она што го правеле итн... за разлика од нив, во 2001 луѓето останаа без работа, без пари, со болнички трошоци, за на крај дури и да им ги бараат назад оние средства што некогаш им ги уплатиле. Со еден збор: понижување. Знаејќи го тоа, само два вида луѓе можат да земат оружје во рака ако дојде до тоа: луѓе кои немаат избор и луѓе кои не успеале да сфатат како работи машината. Епилогот е секогаш ист. Во секој случај, не зборував за национализам и патриотизам, туку за оној момент во кој ако е неопходно да направиме избор, сите ќе одиме од „наша“. Мислев на наивност во смисла на шанси за преживување. Во група опстанокот е поизгледен, отколку во селска стража. Иначе Хорхе би бил фантастичен командат како оној Сит-от во Star Wors, нит го гледаш нит го слушаш ама знаеш дека постои <img src="/images/emoji/smile_animated.png"  class="smilie" loading="lazy" alt=":)" title="Насмевка    :)" data-shortname=":)" /> Сега за останатите работи: колку и да е различен јазикот помеѓу еден Вевчанец и еден Малешевец, сепак е посличен отколку помеѓу Перо од Вевчани и Питер од Кентаки. Но не е битно како дошло до тоа да зборуваме ист јазик, битно е дека го зборуваме веќе подолго време и тоа создава една заедничка работа помеѓу мене и тебе која на пример, јас и Питер од Кентаки ја немаме. Нему ако му речам „Кај си Питер, куќо стара!“ ни гугл транслејт нема да му помогне да ме разбере. Со него не можеме да разговараме за Трпе од Делчево, а со тебе можеме, иако Трпе нема појма за наас двајца и ние не знаеме како Трпе изгледа. Питер од Кентаки нема појма за бомбите ама јас и ти овде ќе ги разглабаме и ќе се замараме со тоа. Сега ти негираш дека било што од ова нас не поврзува во некаква имагинарна целина и дека ништо од тоа не постои. Малку ми е екстремен тој став. Според мене национализмот не треба да постои. Но сепак не можам да кажам дека сум Американец, на прашање за националност. Припадност сите чувствуваме и таа е лесно да се негира во мирно време но во време на конфликти и кризи доаѓа до израз. P.S. Миле ми текна: не знам дали можеш да се пишеш во „Останати“ без дополнително да наведеш што си. Во секој случај провери дали би имал некои правни компликации во иднина, чисто да не си дадеш гол со пета.</blockquote>

Верификација: Колку нозе има кучето? (напишете со букви)

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата