Одговори на темата

Порака: <blockquote data-quote="malo" data-source="post: 294430" data-attributes="member: 1867">Правилата и законите на нашето општество не зависат од бог, како и материјалната состојба на секој од нас и навистина е смешно кога некој се обидува сето тоа да го препише на бог. Можеби човекот не може да го прифати фактот дека тој самиот си ја уништува сопствената раса, а и воопшто не е чудно таквото однесување. Понекогаш нас не запрепастува тоа чувство на одговорност да мораме да ги спасиме лугето на нашата планета, да бидеме постојано со нив, да ги поправаме, да учествуваме и сочуствуваме со нивните драми... Ако навистина ги сакаме лугето околу себе нема да се обидуваме да ги поправаме дури и кога мислиме дека е за нивно добро. Таа потреба да ги поправаме лугето е еден од најдобрите его трипови. Дали е навистина можно еден ентитет да може да поправи друг. Значи ли тоа дека бог може или веќе не поправил сите нас? Не би рекла.Нашата потреба да ги контролираме луѓето потекнува од тоа што нивното однесување ни смета на нас самите, во суштина нас и не не интересира дали тие самите си нанесуваат штета. Ја чувствуваме таа потреба затоа што не го разбираме бог и начинот на кој тој самиот се еплементира. Не разбираме дека не е наша работа да ја менуваме свеста на другите луѓе. Тоа е работа на универзумот.Не веруваме дека бог е толку моќен и исполнет со љубов и не веруваме дека се што е околу нас е во ред и баш такво какво што треба да биде.Акцентирањето на грешката не ја поправа истата. Грешки не постојат, постојат само различни перцепции.Ако на нашата планета умираат недолжни и невини деца и доколку нас не боли самиот тој факт, најлесно ни е да ја префрлиме вината. Најчесто виновникот е бог. Тоа го правиме за да донекаде ја задоволиме потребата на нашето его да не дистанцира од ``виновникот``.Тоа го правиме за да се ослободиме од неоправданата одговорност која егото ни ја наметнува а воедно и да ја оправдаме потребата за контрола над другите.Тоа го правиме од причина што потајно сме и донекаде свесни дека нема да успееме во мислијата наречена ``поправање на туѓите умови``, а од друга страна имаме представа дека бог ја има таа должност. Затоа вината ја префрламе нему.Но!Бог не е загуба. Бог не е борба. Тој нема его кое може да се навреди кога нешто не му е по волја.Не може да им се лути на лугето. Не е нестрплив...Бог не е човек, ниту животно, не е ниту машко, ниту женско, ниту без пол...Бог е принцип ослободен од его и персонално влијание. Бог е принцип на непроменлива љубов и креативност и самиот е извор на сето тоа. Поради тоа што е принцип тој не може да биде навреден и никако не може да ја одземе неограничената радост на сето она што го створил, вклучувајки не и нас самите.Кога се обидуваме да го опишеме бог мора да се подпираме на концептите а не на оние клишеа кои ни сами не ги разбираме. Навикнати сме да со помош на науката, образованието и истражувањата објасниме се, тоа не важи и кога е бог во прашање.Бог е љубов, Бог е се. тој е омнипотентен, сеприсутен, тој е безусловна љубов и ниту еден наш ``грев`` никогаш не е ниту ке биде предмет на осуда.</blockquote>

Верификација: Каква боја е тревата?

На врв Bottom

Барај

Барај

Одговори на темата